ترسو همیشه بازنده ست تامی!
تو شرایطی که به نظر میرسید انگلیس بلیت فینال رو برای خودش رزرو کرده و چیزی نزدیک به سی دقیقه تا رسیدن بهش فاصله داره، توخل با تعویضهای تدافعی تیمش رو عقب کشید و به بدترین شکل ممکن تنبیه شد. توخل کاری کرد که چند سال قبلتر هم با بایرن برابر رئال کرده بود و به همین شکل هم بازی رو واگذار کرده بود. سوال اینجاست که انگلستان با کنار رفتن ساوتگیت و استخدام توخل به بخش یا کلیتی از اهدافش رسید؟ من فکر میکنم نه!
نیمهنهایی جام جهانی جایی بود که انگلستان با ساوتگیت بهش رسیده بود. اما تو بزنگاه برخورد با تیم بزرگ یا کلاف گره خورده بازی وا میداد و تمام دستاوردش با تیم ملی چهارمی ۲۰۱۸ بود. افتخاری که اگر بشه اسمش رو افتخار گذاشت، همین حالا هم توخل تکرارش کرده و شانس سوم شدن جلوی فرانسه رو هم داره. ایده این بود که انگلیس تیم منسجمتری نسبت به تیم ساوتگیت داشته باشه، که به نظر داشت. اگر بازی گره خورد بتونه تیم رو نجات بده، که به نظر (مثلا جلوی مکزیک) داد. اگر به تیم بزرگ برخورد کردند ساده بازی رو برگزار نکنند، که شاید اینجا هم جلوی آرژانتین برای دقایق زیادی موفق بودند. اما گره کار از گل گوردون شروع شد و انگلیس عقب نشست. مدافعین سرزن و بلندقامتش رو جایگزین نیروهای تهاجمیش کرد. عقب رفت و آرژانتین بالا و بالاتر اومد. فشار متحمل شده رو میشه از سیوهای بعضا عالی پیکفورد و دو توپی که مکآلیستر به تیر دروازهاش زد فهمید. به تعویضهای تامی تی نگاه کنید: کونسا، دن برن و نیکو اورایلی، به جای گوردون و ریس جیمز و دکلن رایس! آیا انگلیس توان حفظ نتیجه یک بر صفر رو بیش از سی دقیقه داشت؟ جواب این سوال احتمالا بله است. ولی وقتی این قمار بزرگ رو میکنی یه روی دیگه سکه هم شکست خواهد بود. شکستی که بعد از گل دوم با دست و پا زدنهای دیرهنگام مثل بازی دادن تونی و رشفورد ازش راه فراری نداشت. شکستی که به نظر نمیرسه منجر به برکناری توخل بشه، ولی باید تا یوروی بعدی باهاش زندگی کنه و متحمل زخم زبون ژورنالیستهای انگلیسی و فشار سنگین اونا تو تورنمنت بعدی باشه. توخل دیشب محافظهکار نبود، ترسو بود و ترسوها در همه جای تاریخ محکوم به شکستند.
