تکلیف تیمهای صعود کرده به مرحله بعدی رقابتهای جام جهانی مشخص شد و جز تیمهای چهارم جداول مرحله گروهی چهار تیم اروگوئه، اسکاتلند، کره جنوبی و ایران از صعود بازماندند.
بزرگترین نام در بین تیمهای ذکر شده حتما اروگوئه، قهرمان دو دوره این رقابتهاست. تیمی که بازیها را با عملکردی سوالبرانگیز برابر عربستان شروع کرد. تساوی یک یک برای رقیب آسیایی زنگ خطری بود که به نظر میرسد شاگردان بیلسا زودتر از خود او متوجهاش شده بودند. بازی دوم اما جایی بود که کار به اما و اگر بازی سوم برابر اسپانیا کشیده میشد. تساوی دو بر دو برابر کیپ ورد حکم به حذف یکی از دو غول جام یعنی اسپانیا و اروگوئه میداد. در بازی سوم هم با نمایشی بد و شکست یک بر صفر همراه شد تا بیلسا بعد از بازی اعلام کند : هیچ میراثی برای اروگوئه بجا نگذاشتم.
اسکاتلند اما که بعد از سالها و با تکیه بر ستارههایی مثل مکتومینای، مکگین و اندی رابرتسون به رقابتها آمده بود، جام را با برد شروع کرد. برد یک بر صفر برابر هاییتی نوید روزهای روشن را میداد اما شاگردان استیو کلارک بازی دوم را یک بر صفر به مراکش واگذار کردند. در بازی سوم برابر برزیل هم میشد پیشبینی کرد که اسکاتلندیها کار سختی دارند، ولی عملکرد فاجعهبار مدافعان این تیم و ناکامی در گلزنی چیزی جز شکست سه بر صفر به همرا نداشت. اسکاتلند حذف شد و استیو کلارک هم استعفا داد.
کره جنوبی که یکی از امیدهای قاره کهن برای درخشش در جام بود در گام نخست چک را شکست داد. اما برابر مکزیک میزبان شکست خورد و در بازی سوم که برای صعود مستقیمشان بازی مرگ و زندگی بود به آفریقای جنوبی باخت و با سه امتیاز و تفاضل منفی یک، یکی از حذف شدههای دیگر قاره آسیا بود.
اما ایران در هر سه بازی یک امتیاز به دست آورد. تساویهایی که احتمالا اولین آنها کار دست شاگردان قلعهنوعی داد. آنها از ده نفره شدن بلژیک هم استفاده نکردند تا کار به روز آخر و بازی برابر مصر بکشد. برابر مصر هم شانس با ایران یار نبود و یک پنالتی از دست رفته و یک گل آفساید میلیمتری کار دست تیم ملی داد و از رقابتهای جام بیست و ششم کنار رفت.
