نام نویسنده: شاهرخ زبردست

۳ گل زد و حالا هم بهترین گلزن ادوار جام‌های جهانی است، در کنار میروسلاو کلوزه، و هم در روزی که امباپه و هالند دو گل زدند و مدعی آقای گلی جام نشان دادند از آن‌ها بالاتر ایستاد. لیونل مسی، در ۳۸ سالگی هر سه گل آرژانتین در بازی با الجزایر را زد: اولی را با کمی خوش‌شانسی، دومی را با هوشی فوق‌العاده و سومی را با ضربه‌ای شبیه خودش. درست مثل جام جهانی قطر، بقیه تیم برای او می‌دوند و او هم آن‌طور که استحقاقش را دارند از آن‌ها قدردانی می‌کند. شاید استعاری هم باشد که در یک بازی از امباپه، گرد مولر و رونالدو نازاریو عبور کرد و به کلوزه رسید. احتمالا صبر زیادی هم نمی‌خواهد که او را بالاتر از کلوزه هم ببینیم؛ مسی هم‌چنان شگفت‌آور و جذاب است.

در ایستگاه پنجم جاده ۲۶ در گفت‌وگو با عباس ترابیان، مدیر روابط بین‌الملل وقت فدراسیون فوتبال، مصائب سفر تیم ملی به آمریکا و سفر به منطقه پرواز ممنوع عراق را بازگویی کرده‌ایم. هر دو سفر، اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی و در زمان ریاست محسن صفایی فراهانی بر فدراسیون فوتبال اتفاق افتاده است.
در بخش پرتره از معصومیت روبرتو باجو گفته‌ایم، محبوب‌ترین بازنده همه فینال‌های تاریخ.
برای آنالیز سراغ دو مربی مولف رفته‌ایم: مارچلو بیلسا روی نیمکت اروگوئه و رالف رانگنیک، سرمربی اتریش. و در نهایت در آیتم تاریخچه جام جهانی، با معجزه برن شوخی کرده‌ایم؛ اولین قهرمانی آلمان که آن روزها می‌خواست زخم‌های جنگ جهانی را فراموش کند.

داستان سفر تیم ملی فوتبال ایران به لس‌آنجلس برای بازی دوستانه مقابل آمریکا، پر از نکته‌های باورنکردنی است. محسن صفایی فراهانی در دوره ریاستش بر فدراسیون نه تنها آن سفر پرماجرا را با وجود مخالفت‌های فراوان مدیریت کرد، که تیم بلاژویچ را در شرایطی که هیچ پرنده‌ای حق پرواز در آسمان عراق را نداشت، با هواپیمای اختصاصی به بغداد برد.
در داستان ایران پنجم، هیوا یوسفی در گفت‌وگو با عباس ترابیان، مدیر وقت روابط بین‌الملل فدراسیون، جزییات آن دو سفر پرماجرا را بررسی کرده است.

رالف رانگینک و مارسلو بیلسا، مربیان مولف جام ۲۰۲۶ هستند، دو انقلابی که هر کدام تاثیر چشم‌گیری در توسعه فوتبال داشته‌اند.
رانگینک را پدر همه مربیان نسل جدید آلمان می‌دانند.
در مورد بیلسا هم همین بس که گواردیولا و خیلی از مربیان سرشناس دیگر، او را بهترین مربی حال حاضر جهان می‌دانند.
رضا عباس‌زاده در بخش آنالیز جاده ۲۶ فلسفه مربیگری این دو نفر را که حالا روی نیمکت اتریش و اروگوئه می‌نشینند، آنالیز کرده است.

«وقتی اون توپ در آسمان لس‌آنجلس گم شد، گویی تمام جهان دچار یه آلزایمر دسته‌ جمعی شد. کسی باره‌سی و ماسارو رو حتی به یاد نیاورد. عدالت فوتبال توی اون لحظه به خواب رفته بود. تقدیر مقدر کرده بود که تمام سنگینی شکست، تمام حسرت یه ملت و تمام تلخی نایب قهرمانی فقط و فقط بر شانه‌های ظریف مردی قرار بگیره که دم اسبی موهاش حالا شبیه به ریسمون دار شده بود.» سیاوش ولی‌پور‌ آخرین ضربه پنالتی فینال ۱۹۹۴ و حسرت ابدی روبرتو باجو را توصیف کرده. انتخاب تصاویر و تدوین این آیتم را جعفر صادقی انجام داده. موسیقی را هم خود سیاوش ساخته.

جام جهانی‌ای که در سوییس برگزار شه قطعا جام جهانی سوبری خواهد بود. چنین هم شد و ما هر چقدر گشتیم واقعا داستان و دعوا و درگیری خاصی پیدا نکردیم که باهاش مزه پراکنی کنیم. برای همین فقط فینال رو گزارش کردیم!

طرفدار ایتالیا خودی است؛ یکی از جمع خودمان و از بهترین‌های جمع. اینها را محض ترحم یا دلداری نمی‌گوییم، او واقعا یکی از ماست. آیدین سیارسریع، طناز، بامعرفت، کج‌سلیقه در انتخاب تیم، و غایب در جام جهانی.

«رائول گونزالس در تمام عکس‌های قهرمانی‌های اسپانیا غایب است، اما در تمام قلب‌هایی که آن روزهای سخت را به یاد دارند تنها کسی است که هنوز ایستاده و به نشانه احترام انگشترش را می‌بوسد.»
در ایستگاه چهارم جاده ۲۶، سیاوش ولی‌پور پرتره ناکام رائول را با تصاویر آرشیوی و تدوین جعفر صادقی به تصویر کشیده است.