تحلیلی

عکس ویژه

فریم ویژه؛ شادی بازیکنان آمریکا با ستاره تیم

اگرچه پولیسیک عالی بود و بالوگون ستاره بازی بود اما همه می‌دانند جذاب‌ترین بازی جام تا اینجا یک طراح دارد و آن هم پوچیتینیو است. به همین دلیل است که بازیکنان بعد از برد به سمت سرمربی‌شان هجوم برده و برد را اول از همه با او جشن می‌گیرند. چون آنها خوب می‌دانند که ستاره اصلی این بازی نه درون زمین که روی نیمکت نشسته بود.

سرمربی آرژانتینی آمریکایی‌ها راست می‌گوید. الان نباید از عملکرد آمریکا ذوق‌زده شد و این اول راه است. او خوب می‌داند تیمی که ساخته در ادامه راه حرف‌های بیشتری برای گفتن و شگفتی‌های بیشتری برای ذوق‌زده کردن هواداران دارد.

وینیسیوس ، وارث یک ملت

وینسیوس باشگاهی یا ملی. بین این دو بازیکن تفاوت زیادی وجود دارد.
وینیسیوس هنوز مرد اصلی برزیل است و با غیبت نیمار نقش او چندبرابر شده است. امیدهای یک ملت کاملاً روی شانه‌های اوست. اکنون، به نظر می‌رسد زمانی است که او باید برای تثبیت میراث خود به عنوان یکی از بزرگان واقعی کشورش، تلاش کند.
وینیسیوس توانسته نام خودش را به عنوان یک ستاره باشگاهی ثبت کند اما در مورد تیم‎‌ملی هنوز این اتفاق نیفتاده است و چه فرصتی بهتر از جام‌جهانی.
وینیسیوس در ۴۹ بازی ، ۹ بار دروازه حریف را باز کرده است. شش گل از این گل‌ها در بازی‌های دوستانه و دو گل از سه گل دیگر در بازی مقابل پاراگوئه در مرحله گروهی کوپا آمریکا به ثمررسیده است. او ۹ پاس گل داده اما فقط دو تا از آنها در بازی‌های تورنمنت بوده است. این آمار برای کسی که قرار است ستاره یک کشور باشد آمار خوبی نیست.
بخشی از دلیل مطمئناً تاکتیکی است. از آنجایی که نیمار با مصدومیت دست و پنجه نرم می‌کند، وینیسیوس وظیفه دارد همه چیز را رقم بزند. برزیل تیمی که همیشه ستاره‌های زیادی داشته اما گویا شانس وینیسیوس است که او به تنهایی باید ستاره باشد. نیمار به خوبی این نقش را ایفا می‌کرد اما او حالا دیگر پیر شده و مصدومیت‌هایش زیاد شده است. جونیور باید از همین بازی ستاره برزیل بودن را شروع کند.

عقل سلیم در سرزمین فرصتهای طلایی

شاید با زیرنویس کنار کارت قرمز موجب خنده و شادی طرفدارای واقعی فوتبال شده باشند، اما نمیشه کتمان کرد که فوتبال تو کشور امریکا در مسیر درستی قرار گرفته.
از تصمیمات عجیب و غریبشون در گذشته و هزینه‌های سرسام‌آور برای استخدام ستاره‌های تاریخ گذشته، اونا به جایی رسیدن که تو بازی افتتاحیه جام جهانیشون برد 4 گله به دست میارن.
آکادمی‌های فوتبال در 20 سال گذشته کارشون رو به بهترین شکل ممکن انجام دادن و حالا امریکا یه تیم ملی منسجم و خوب داره که زنگ تفریح تیم‌های دیگه تو جام جهانی نیست.
انتخاب پوچتینو به عنوان سرمربی و تلاش برای بومی کردن ستاره‌هایی مثل تیموتی وه‌آ بخشی از عملکردی هست که ازش حرف می‌زنیم. از طرفی اگر قرار باشه نگاه‌ها به سمت تیم ملی امریکا و بازی‌هاش برگرده این کشور غنی‌ترین جای دنیا برای جلب توجه مخاطب‌هاست. فقط کافیه یه نیم نگاه به سکوهای بازی دیروز بندازید تا متوجه حرفم بشید.
امریکا تو این تورنمنت حرف برای گفتن خواهد داشت. تیمی که سمت چپش دست یه ابرقهرمان و یه جِدای (پولیسیک و رابینسون) باشه میتونه هر حریفی رو از دم تیغ بگذرونه.

آسمان بوسنی بسته بود

اتفاقی عجیب در نیمه اول بازی کانادا و بوسنی روی داد. کانادا 9 کرنر زد اما این تیم بوسنی بود که از روی نقطه کرنر به گل رسید! آنها این موقعیت‌شناسی را بیش از همه مدیون میانگین قدی‌شان هستند.

تیم بوسنی با ۱۸۷.۲۳ سانتی‌متر، بهترین میانگین قدی تیم را در بین تیم‌های جام جهانی ۲۰۲۶ دارد. آنها اولین تیمی بودند که از روی کرنر به گل رسیدند و برای باز کردن دروازه حریف هم یک کرنر برای آنها کافی بود. همچنین در آمار هوایی بازی برتری مطلق با شاگردان سرگی باربارز بود. به همین دلیل بود که احتمالا کانادا اگر تا صبح هم کرنر می‌زد نمی‌توانست از این راه به گل برسد.

دای دای!

افتتاحیه جام با اجرای زنده شکیرا از آهنگ دای دای همراه شد. فقط گویا بانو رضایت به بیرون رفتن برای شروع بازی رو نداشت و یاد و خاطره اسلش تو اجرای زنده مایکل جکسون رو زنده کرد. فکر میکنم با همین الگو اگر ادامه بدیم، تعداد دفعات حضور شکیرا در جام جهانی از تیم ملی ایتالیا بیشتر میشه!

ترکیب 11 نفره غایبین جام

تو همه تورنومنتها همیشه لیست یا عکسی از بازیکنهای غایت منتشر میشه. ولی این دفعه بازیکنای غایب خودشون یه تیم هستن!
حیف نیست که بهترین بازیکن فصل سی ال رو در جام جهانی نداریم؟ و یا برای آخرین بار شاهد نمایش لوا نیستیم؟ از نفرات دیگه تو این ترکیب هم چیزی بگم بهتره. چون عکس صحبت میکنه…

جام‌جهانی به جای جنگ جهانی؛ سلام فوتبال

زمانی که لوئیس کارول بیش از صد سال پیش کتاب آلیس در سرزمین عجایب را نوشت فکرش را هم نمی‌کرد که در سال  20206این داستان به واقعیت بپیوندد و هزاران نفر مانند آلیس وارد یک سرزمین ناشناخته و عجیب بشوند و بخواهند در آنجا مهم‌ترین رویداد فوتبالی دنیا را برگزار کنند.

کشوری در جنگ قرار است یکی از صلح‌آمیزترین اتفاقات را برگزار کند و همین تناقض نشان می‌دهد چه عجایبی رخ خواهد داد. مانند سرزمین عجایب کارول اینجا پر از اتفاقات عجیب هم هست. اگر آنجا خرگوشی با لباس شیک و بادبزنی در دست بود اینجا موش‌هایی ناقل ویروس، مارهایی سمی، گرمایی کشنده و باران‌هایی عجیب انتظار بازیکنان را می‌کشند. گویا این بار علاوه بر اینکه باید منتظر بمانیم که ببینیم کدام تیم‌ها خود را به مراحل بالاتر می‌رسانند باید نیم‌نگاهی هم به این داشته باشیم که کدام تیم‌ها و بازیکنان سالم و سرحال آمریکا را ترک می‌کنند و اولین بار است که حتی دومی از اولی اهمیت بیشتری هم دارد!

هواداران صلح و فوتبال امیدوارند که هم این جام با کمترین حاشیه و خطر به پایان برسد و هم فوتبال بتواند پیام‌آور صلح باشد. همه دنیا منتظر جام‌جهانی هستند. جام‌جهانی‌ای که جای جنگ جهانی را بگیرد و حداقل برای یک ماه دنیا را در لذت فوتبال غرق کند. سلام فوتبال.

دیگر کسی نگران قلی‌زاده نیست؟

بعد از مصدومیت علی قلی‌زاده نگرانی‌های زیادی بابت این پست وجود داشت اما آریا یوسفی خیلی زود توانست این نگرانی را برطرف کند. بازیکنی که شاید چند ماه گذشته کمترین شانس را برای این جانشینی داشت اما با زدن 3 گل و 2 پاس گل در بازی‌های دوستانه و تدارکاتی تیم ملی این شانس را به بیشترین حد رسانده است. او در آخرین بازی ایران مقابل تیخوانا هم گل زد تا با آمادگی وارد رقابت‌ها شود.

با حضور آریا یوسفی در پست وینگر راست او دیگر نگران رقیبان زیادی که دارد به خصوص رامین رضاییان نیست. البته حضور همزمان این دو بازیکن یک ایراد دارد و آن هم این است که قدرت دفاعی ایران در جناح راست را ضعیف کرده و همچنین احتمال اخطار و اخراج را در آن جناح بالا می‌برد. این تنها دلیلی است که شاید قلعه‌نویی را محبور کند در زوج رضاییان و یوسفی تغییری ایجاد کند. در غیر این صورت یوسفی از لحاظ فنی توانسته بهترین عملکرد خود را به نمایش بگذارد.

خسته ترین بازیکنان جام‌جهانی

خسته ترین بازیکنان جام‌جهانی چه کسانی هستند؟

همه بازیکنان حاضر در آمریکا بعد از پایان رقابت‌های سخت و فشرده تیم‌های باشگاهی‌شان به این کشور آمده‌اند اما قطعا بعضی از بازیکنان با توجه به حضور تیم‌هایشان در بازی‌های بیشتر و سخت‌تر خسته‌تر از بقیه هستند. اگرچه مقیاسی برای اندازه‌گیری خستگی بازیکنان وجود ندارد اما اگر تعداد دقایق بازی را درنظر بگیریم دو بازیکن از آمریکای جنوبی در صدر لیست هستند. هر دوی این بازیکنان هم در لیگ‌های داخلی کشورشان که بسیار فیزیکی و درگیرشونده است بازی می‌کنند.

گوستاوو گومز بازیکن پاراگوئه با 6450 دقیقه بازی در صدر این لیست قرار دارد. این مدافع با وجود 33 سال سن بیشترین دقایق بازی را در میان همه بازیکنان به خود اختصاص داده است.  بعد از او آلن فرانکو از تیم اکوادور با 6340 دقیقه بازی است. نفر سوم هم مدافع لیورپول، ویرجیل فن‌دایک است که 34 سال سن دارد. آن‌ها حالا باید یک تورنمنت سنگین را هم همراه با تیم‌هایشان پشت سر بگذارند. تورنمنتی بسیار گرم و پرحاشیه.

همه برای یک نفر؛ همه پاس‌های دنیا به رونالدو

امسال انگار سال رونالدوست و انگار همه لیگ‌ها برای رونالدو و به نفع او برگزار شد. شاید همه فوتبال دست به دست هم داده‌اند تا بهترین بازیکن دنیا را در آخرین جام جهانی‌اش با جام بدرقه کنند و این اتفاق تقریبا محال را عملی کنند. نگاهی به بهترین‌های لیگ‌های برگزار شده بیاندازید. در اکثر آن‌ها در میان بهترین پاسورها نشانی از یک بازیکن پرتغالی می‌بینید. البته مهم‌تر از آن بهترین پاسور دنیا این روزها پرتغالی است.

برونو فرناندز که با 21 پاس بیشترین پاس گل را در میان تمام بازیکنان لیگ‌های معتبر ساخته قرار است کمک رونالدو در راه رسیدن به گل‌های بیشتر خواهد بود. بهترین پاسور لیگ عربستان هم پرتغالی است. ژوائو فیلیکس با 13 پاس گل در صدر جدول پاسورها ایستاد و البته در کنار آن 20 گل هم زد تا در مجموع عملکردی حتی بهتر از رونالدو داشته باشد.

در میان برترین‌های عربستان یک نام پرتغالی دیگر هم دیده می‌شود. روبن نوس با ۱۱ گل و ۷ پاس گل. سری هم به فرانسه می‌زنیم تا آنجا هم از ویتینیا بگوییم. از او می‌توانید به عنوان مسیریاب استفاده کنید. آمار می‌گوید که او اگر مقصدی را برای پاس‌هایش انتخاب کند بسیار بعید است که آن توپ مسیر اشتباهی را برود. او هم با 9 پاس گل البته در کنار چند بازیکن دیگر صدرنشین جدول پاسورهای فرانسه است.

پیمایش به بالا