اولیور کان؛ تنهایی یک مرد
«او به ما یاد داد که دروازهبان بودن، یعنی ایستادن در برابر تمام جهان. امروز اگر به استادیومهای قدیمی آلمان بروید و گوشتان را روی چمن ورزشگاه بگذارید، شاید هنوز صدای فریادهای او را بشنوید که به مدافعانش نهیب میزد. تایتان مردی بود که در مستطیل سبز هرگز نمیخندید؛ چون میدانست در دنیای او هر لبخند، یعنی شکاف در دیوار و دیوار هرگز نباید ترک بخورد.» این جملات، بخشی از نوشته سیاوش ولیپور در توصیف اولیورکان، دروازهبان افسانهای آلمان است. ایستگاه سوم ستارههای مغموم را از دست ندهید.
