چند ساعت بعد از حذف تیم ملی، فریاد ظلم، تبانی و حقخوری همه جا رو پر کرده. از اونها فقط بیخودی پاس میدادند گرفته تا گل آخر رو از قصد خوردند! اما محض رضای خدا، قبل از این که تهمتهاتون رو به سمت هر ملت و تیم و بازیکنی پرتاب کنید، نیم نگاهی به سادهترین و دمدستیترین آمارها نمیکنید؟ الجزایر برابر اتریش ۷۷۵ پاس داد؛ بله، چقدر زیاد! ولی نه به عنوان تیمی که بعد از اسپانیا بیشترین تعداد پاس صحیح در کل تورنمنت رو داشته! تیمی که حتی در بازیای که سه گل از آرژانتین خورد، بیشتر از اونها پاس داد. جالبتر چیه؟ این که الجزایر در این بازی ۱۲۱ تلاش برای خطشکنی کرد؛ در حالی که ایران فقط در بازیاش برابر مصر و با ۱۲۴ تلاش تونست عدد بالاتری رو ثبت کنه. شرایط این واکنشها رو میطلبه، صحیح؛ ولی دوره این غیرتیبازیها و پشت بهونه موجه و غیر موجه قایم شدن خیلی وقته گذشته عزیزان. تیم ملی نباخت، ولی برنده هم نبود. قهرمانسازی حیرتانگیزتون از فدراسیونی که حتی در شرایط صلح هم رقیب دوستانهای بهتر و متفاوتتر از ازبکستان و روسیه پیدا نمیکرد و تیم فنیای که در سادهترین گروه در هفت دوره حضور در جام جهانی هیچ بازیای رو برنده نبود، فقط یک نتیجه داره: چند ماه بعد، جام ملتهای آسیا، آش همین است و کاسه هم همین…
