در آستانه دیدار ردهبندی جام جهانی، تحلیل رسانههای مختلف از علل شکست انگلستان ادامه دارد. به نوشته اتلتیک، یکی از بزرگترین نقاط ابهام در تصمیمات توماس توخل، بازیکنان نیمکننشین است. کوبی ماینو، هافبک جوان منچستریونایتد که بسیاری انتظار داشتند یکی از مهرههای تأثیرگذار تیم در جام جهانی باشد، در طول مسابقات تقریباً هیچ نقشی ایفا نکرد؛ ماینو با امید حضور در بزرگترین تورنمنت فوتبال جهان به آمریکا سفر کرد، اما بازیها یکی پس از دیگری سپری شدند و او همچنان روی نیمکت باقی ماند. این در حالی بود که دکلان رایس ناآماده با مشکلات جسمانی مختلفی دستوپنجه نرم میکرد و هرگز ستاره مد نظر سرمربی آلمانی نبود. با این وجود، توخل ترجیح داد حتی از ریس جیمز، مدافع راست تیم، در پست هافبک استفاده کند اما به ماینو فرصت ندهد. ناامیدی این بازیکن به تدریج آشکار شد. او اغلب پس از مسابقات با چهرهای گرفته و در سکوت از منطقه رسانهای عبور میکرد و جزو نخستین نفراتی بود که سوار اتوبوس تیم میشد.
اتلتیک همچنین به حذف آدام وارتون و مورگان گیبسوایت اشاره میکند؛ دو هافبکی که در سالهای اخیر از بهترین بازیکنان لیگ برتر انگلیس بودهاند اما جایی در فهرست نهایی جام جهانی نداشتند. مشکل زمانی پررنگ شد که انگلیس در نیمهنهایی به انرژی و خلاقیت تازه در خط میانی نیاز داشت، اما نه ماینو به میدان رفت و نه بازیکنانی مانند وارتون و گیبسوایت در اختیار کادر فنی بودند. اتلتیک معتقد است این موضوع این پرسش را مطرح کرده که آیا توخل در انتخاب تیمش بیش از حد به «فرهنگ گروهی» و تعهد بازیکنان اهمیت داده و در مقابل از برخی استعدادهای فنی چشمپوشی کرده است؟ تصمیمی که شاید یکی از عوامل ناکامی انگلیس در رسیدن به فینال جام جهانی باشد.
