بیست‌ودو دوره جام جهانی از سال 1930 برگزار شده و تا به حال هیچ مربی خارجی موفق به قهرمانی نشده. در نتیجه ما هرگز مربی‌ای از کشورهایی مانند پرتغال و هلند را به عنوان قهرمان جهان ندیدیم. و برای مثال از کشورهایی مانند فرانسه، اسپانیا، آلمان و ایتالیا می‌توان انتظار داشت که تیمی جز کشور خود را به قله‌ی جهان ببرد. فرمولی که بعضی تیم‌ها در این جام امیدوار هستند جواب دهد. اگر از بلژیک شروع کنیم، سکان کار دست یک فرانسوی به نام رودی گارسیا است. رودی گارسیا که ژانویه 2025 جانشین دومنیکو تدسکو شده، در 14 بازی با بلژیک به 9 پیروزی دست یافته و تنها یک بار شکست خورده. بلژیک امیدوار است با جوانان خود به نتایج بهتری برسد به خصوص بعد از اینکه سوختن نسل طلایی بلژیک در جام قبلی به دست روبرتو مارتینز. مرد اسپانیایی حال نسل طلایی‌ای دیگر را تحت هدایت خود در پرتغال می‌بیند. در آخرین جام جهانی احتمالی کریستیانو رونالدو، پرتغالی‌ها با تکیه بر خط هافبک پرستاره خود امیدوار هستند راه صعودی‌ را با روبرتو مارتینز ادامه بدهند و بزرگ‌ترین افتخار خود در صحنه جهانی را رقم بزنند.
انگلیس تیم دیگری است که برای چهارمین بار در این قرن با مربی غیر انگلیسی پا به این رقابت‌ها گذاشته. توماس توخل که بزرگ‌ترین موفقیت خود را در یک تیم انگلیسی کسب کرده، تحت حمایت و مراقبت کامل فدراسیون فوتبال انگلیس، سه‌شیرها را برای جام جهانی آماده می‌کند. با توجه به نسل پرستاره تیم ملی انگلیس و شگرد توخل در تورنمنت‌های حذفی، شاید ابداع کنندگان فوتبال بتوانند اولین تیمی باشند که با مربی‌ای خارجی (و به شکلی طعنه‌آمیز آلمانی) قهرمان جام جهانی بشوند.
و در نهایت، رکورددار قهرمانی جام جهانی هم تورنمنت را با پیرمرد کهنه کار ایتالیایی آغاز می‌کند. آیا دون کارلو می‌تواند شکوه سلسائو را بازگرداند؟ شاید این تورنمنت بالاخره شاهد اولین خارجی قهرمان جهان باشد.