جایی که خیابانها اسمی ندارند…
جام جهانی ۲۰۲۲، مرحله یکهشتمنهایی. پنالتیهای بوسکتس و سولر رو مهار کرد و برای اولین بار مراکش به یک چهارم نهایی جام جهانی رسید. تو بازی یک چهارم ضربه ژائو فلیکس رو سیو کرد تا مراکش به نیمهنهایی هم برسه. تو فینال لیگ اروپا. فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳، رم-سویا. دو پنالتی مانچینی و ایبنیز رو گرفت و چهره اصلی قهرمان شد.در جام جهانی باشگاهها ۲۰۲۵ ابرنمایشش باعث حذف سیتی شد. شب گذشته هم بونو با مهار پنالتی سامرویل مقدمات صعود مراکش به مرحله بعد رو فراهم کرد. بونو یکی از قدرندیدهترین دروازبانهای دوران خودشه. گلری که سپر مراکشی بوده که در این سالها شناختیم. فراموش نکنیم زمانی که مادرید به خاطر مصدومیت کورتوآ به دنبال دروازبان بود بونو اولین انتخابشون بود. ولی چون برای شرکت در مسابقات جام ملتهای آفریقا نزدیک به یک ماه اون رو در اختیار نمیداشت تصمیمشون عوض شد. خود بونو هم در مهمترین بزنگاه دوران ورزشیاش الهلال رو انتخاب کرد. جایی که اون رو از دید رسانههای اروپایی دور میکرد. با الهلال به افتخارات زیادی رسید. ولی کیه که ندونه اگر بونو تو چارچوب دروازه یه ابرباشگاه می ایستاد اونو برای سالها بیمه میکرد. یه لحظه تصور کنید بونو توی دروازه اتلتیکو ایستاده… چقدر جذاب.
اما تصویر بونو از آینده چیز دیگری بود. هر چقدر فکر میکنم کسی رو جز تیبو کورتوآ تو این سالها جلوتر برای ایستادن توی دروازه تیم محبوبم نمیبینم. دروازبانی که میتونی دروازه رو بهش بسپاری تا تو رو به مراحل بعدی هر جامی ببره. جایی که به قول یه بونوی دیگه خیابونها اسمی ندارند و نمیدونی چی در انتظارته. اما تو یاسین بونو رو داری.
