تیر ۱۶, ۱۴۰۵

بعد از قانون‌شکنی امریکا و دونالد ترامپ در مورد کارت قرمز بالوگان، حالا تیم ملی امریکا تورنمنت رو با گردن شکسته و سری پایین ترک خواهد کرد. حتما امریکا در مسیر درستی برای ترویج فوتبال تو سرزمین فرصت‌های طلایی قرار داره. ولی خرابی اونجایی به بار میاد که قوانین رو دور بزنی و مسیر ارگانیک فوتبال رو با تصمیمات من‌درآوردی تحت تاثیر قرار بدی. بالوگان تو روزی که نباید در ترکیب امریکا حضور می‌داشت این آمار رو به جا گذاشت: ۸۹ دقیقه حضور در زمین، یک شوت در چارچوب، ۷ پاس موفق از ۱۲ پاس، صفر خلق موقعیت و طبیعتاً صفر گل زده! 

شرایط پیش اومده ربطی به کارما نداره وقتی تمرکز تیم و بازیکن‌تون رو به هم میزنید و اون رو مقابل تمام دنیای فوتبال قرار می‌دید. 

قبل از تورنمنت همه امریکا رو به خاطر تصمیمات فوتبالی درست تحسین می‌کردند. حالا نحوه میزبانی، رفتار غیرحرفه‌ای و دخالت‌های شخص رئیس جمهور آمریکا باعث شده بیشتر طرفدارای فوتبال دیگه تمایلی به ادامه حضورشون توی جام نداشته باشند.

جرزنی و توهم کاری رو توی فوتبال پیش نمی‌بره. همونطور که تابلوی believe بین تماشاچی‌ها و بالوگان غیرقانونی کاری از پیش نبرد…

حالا شاید بهتر باشه فوتبال رو رها کنن و به ساکر خودشون برگردن. تا وقتی که فوتبال رو هم عرصه سیاسی نبینند و سعی نکنن که با زورگویی کارشون رو پیش ببرن! 

تصویر بیرون از مستطیل سبز تو این جام جهانی، بارزسی‌های بدنی، ویزاهای نداده و باطل شده، کارشکنی‌های میزبان، سلبریتی‌های عموماً غریبه با فوتبال و رییس جمهوری بود که خودش رو از بالاتر از قانون و رئیس نادون فیفا می‌دونست.
به این امید که ترامپ عصبانیتش از حذف تیم ملی امریکا رو جای دیگری خالی نکنه!

فرگی کفش رو برداشت و پرت کرد سمت بکس. پیشونی دیوید شکافت، فرداش یه چسب به شکل ضربدر زد روی پیشونیش و جلوی دوربین‌ها ظاهر شد. معلوم بود همه چیز تموم شده ست. مثل بروس، مثل کین و بقیه… بکام پیراهن شماره هفت رو درآورد، چمدونش رو بست و به مادرید رفت. مدتی بعد یه پسربچه سرتق که فکل جلوی موهاش رو رنگ می‌کرد و اسمش رونالدو بود پیراهن شماره ۷ یونایتد رو پوشید. با دریبل‌های رو اعصاب و رفتاری که روی مغز طرفدارای یونایتد راه می‌رفت. رونالدو؟ حتما اینم یه پسربچه ست که آرزو داره مثل رونالدو نازاریوی برزیلی بشه… ولی نه. اسمش کریستیانو رونالدو بود. دلیلش هم این بود که مادر اسم کریستیانو رو دوست داشت، پدر اسم رونالدو رو. پدری که همیشه مست بود و خیلی زود از دنیا رفت و کریستیانو به همین دلیل تصمیم گرفت هرگز لب به الکل نزنه. قصه‌های زیادی از کودکی سختش گفته شده. از در پشتی مک‌دونالد و دختری که شب‌ها بهش ساندویچ می‌داد. از سقفی که اگر بارون می‌بارید همیشه چکه می‌کرد. از غذایی که باید بین چند نفر تقسیم می‌شد. اما اون تصمیمش رو گرفته بود: حتی اگر همه دنیا علیه من باشند باید موفق بشم. اون با یونایتد به همه چیز رسیده بود. لیگ برتر، اف‌ای کاپ، لیگ قهرمانان، توپ طلا. ولی یه گوشه دنیا یه پسربچه دیگه داشت همه رو یاد دیگو می‌نداخت. لنز دوربین‌ها از روی کریستیانو رفته بود سمت لالیگا. پس اون سقف آروزهاشو بالاتر برد و رفت به مادرید. جایی که فاصله‌ها با مسی کم بشه و رودررو برای بهترین جهان بودن بجنگه. شاید تو بردن عناوین فردی مسی موفق‌تر عمل کرد، ولی رئال با کریستیانو تو لیگ قهرمانان حالا دست‌نیافتنی‌تر از همیشه است. فصل مادرید زندگی‌ش هم به پایان رسید. تو یه انتقال شوکه‌کننده سفر کرد به تورین. اونجا تمام عناوین داخلی رو برد ولی نتونست گورخرها رو قهرمان اروپا کنه. رفیق نیمه‌راه شد و برگشت اولدترافورد. مهم نبود پایانش چطوریه. اون خودش رو وارث شماره هفتی دید که بعد از خودش فقط تن چند تا بی‌استعداد بود! پایانش بد بود. خیلی بد. دل همه رو شکست و فصل دوم یونایتدش رو به بدترین شکل ممکن به پایان رسوند و رفت ریاض. انگار هیچ سقفی دیگه برای جاه‌طلبیش وجود نداشت. شد چهره لیگ عربستان. اما سن و سال بالاخره یقه‌شو گرفت. دیگه اون گرگ محوطه جریمه نبود. اون آدم سرنوشت ساز نبود. کریس کند شده بود و انتقادها زیاد. هنوز هم اونجاست. توی چهل و یک سالگی. باورکردنی نیست ولی کریستیانو هنوز داره ادامه می ده. دیشب شاید پرونده حضور یکی از بهترین بازیکنای تاریخ فوتبال توی جام جهانی به پایان رسید. اما برای همیشه تصویر خوشحالی معروفش توی ذهن هامون می‌مونه. دو قطبی مسی رونالدو سال‌هاست به پایان رسیده و به نظر میاد مسی تونست برنده باشه. یا به قول آردا توران: رونالدو بهترین بازیکن جهانه ولی مسی متعلق به این جهان نیست. مسی استعداد خالص بود و رونالدو یه هیولای واقعی. اما اگر راستش رو بخواید کسی که میتونه الگو باشه کریستیانوئه. الگوی اینکه چطور از هیچ، همه چیز ساخت. اینکه هر بار بهت شک کردند بهشون ثابت کنی کی هستی. کلمات آخر رو با چشمانی خیس می‌نویسم. تو الگوی من برای بلند شدن، بعد از هر زمین خوردن بودی کریستیانو … ممنون.

اسپانیا نخستین تیم در تاریخ جام جهانی است که در شش بازی پیاپی دروازه خود را بسته نگه داشته است. آن‌ها اکنون ۱۰ ساعت و ۹ دقیقه است که در این رقابت‌ها گلی دریافت نکرده‌اند. با این که اونای سیمون قطعا نقش مهمی در این کلین‌شیت داشته است اما نکته عجیب در مورد او این است که او با ۹ مهار توپ به صورت مشترک با چند دروازه‌بان دیگر در رده سی‌ام قرار دارد. مساله‌ای که نشان می‌دهد اسپانیایی که همیشه به پاس‌های پی در پی و بازی هجومی می‌شناختیم در این دوره با تغییر مدل بازی به آمریکا آمده و یکی از دلایلی که آن‌ها برخلاف فرانسه و آرژانتین خیلی سروصدا و جلب توجه ندارند همین بازی منطقی و دفاعی‌شان است. اسپانیا بخشی از این رکورد را با گرفتن مالکیت توپ که تخصص آن‌هاست به دست آورده است. این تیم در گرفتن مالکیت توپ از بازیکنان حریف با استفاده از تحت فشار قراردادن یا قطع توپ در رده اول قرار دارد. مایکل اویارزابال و پدری بیشترین نقش را در این زمینه ایفا کرده‌اند. این آمار می‌گوید که  اونای سیمون خیلی خوش‌شانس است که درون دروازه‌ای قرار گرفته که این فرصت را به او می‌دهد تا یکی پس از دیگری رکوردها را فتح کند.

بلژیکی‌ها برای رسیدن‌ به جمع ۸ تیم نهایی جام‌جهانی در دیداری پرگل از سد آمریکا گذشتند و گل چهارم آن‌ها را روملو لوکاکو در دقیقه ۹۴ وارد دروازه میزبان کرد. او دقیقه ۶۷ وارد زمین شد تا به‌عنوان تعویضی گل‌زده باشد و حالا اولین بازیکن در ادوار جام‌جهانی است که در یک دوره به‌ عنوان یار تعویضی بعد از ورود می‌تواند ۳ بار دروازه رقبا را باز کند. پیش‌از این مقابل نیوزلند تنها ثانیه‌هایی بعد از ورود موفق‌ به گلزنی شد و در جدال برابر سنگال هم که در ابتدای نیمه‌دوم به زمین آمد، توانست گل اول تیمش را به‌ثمر برساند و زمینه‌ساز بازگشت باشکوه شیاطین‌سرخ شد. روژه میلا از کامرون، رودی فولر و در آخرین مورد آندره شورله، هردو از آلمان پیش‌از این دوره با ثبت ۲ گل به‌عنوان تعویضی رکورددار بودند.

شب گذشته مرحله حذفی رقابت‌های جام جهانی پیگیری شد و در اولین و شاید مهمترین بازی این دور از رقابتها پرتغال به مصاف اسپانیا رفت. در یک بازی نزدیک تا پایان نود دقیقه بازی با تساوی بدون گل پیگیری می‌شد که مرینو موفق شد با پاس زیبای فران تورس دروازه دیوگو کاستا را باز کند. تلاش‌های یاران رونالدو هم در ادامه بی‌فایده بود تا اسپانیا به مرحله بعد صعود کند و شاهد آخرین بازی کریستیانو در لباس پرتغال در جام جهانی باشیم.

در دومین و آخرین بازی، بلژیک به مصاف امریکا رفت و با درخشش شارز دکتلار موفق شد با نتیجه درخشان چهار بر یک از سد آخرین میزبان باقی‌مانده رقابت‌ها بگذرد. دکتلار دوبار،وانکن و لوکاکو هر کدام یک بار دروازه میزبان را گشودند و تک گل امریکا باز هم روی ضربه ایستگاهی تیلمن به دست آمد. به این ترتیب در مرحله بعدی شاهد بازی بلژیک برابر اسپانیا خواهیم بود.

بازی‌ای که پیش از آن یک حاشیه بزرگ درباره محرومیت فولارین بالوگون پیش آمد. پس از تصمیم فیفا برای لغو محرومیت مهاجم تیم ملی آمریکا پیش از دیدار با بلژیک، موجی از انتقادها از سوی فدراسیون فوتبال بلژیک، برخی مسئولان یوفا و چهره‌های سرشناس فوتبال شکل گرفته است. منتقدان معتقدند این تصمیم، استقلال کمیته‌های انضباطی فیفا را زیر سؤال برده و می‌تواند اعتبار مسابقات را خدشه‌دار کند.

فیفا تدابیر امنیتی و اجرایی مرحله حذفی را تشدید کرده است. با نزدیک شدن مسابقات به مراحل پایانی، هماهنگی میان مسئولان برگزاری در آمریکا، کانادا و مکزیک افزایش یافته و تمرکز ویژه‌ای روی مدیریت ورود هواداران، امنیت ورزشگاه‌ها و کنترل مراسم پیش و پس از مسابقات قرار گرفته است. رسانه‌های بین‌المللی همچنین از افزایش حساسیت نسبت به تصمیمات داوری و انضباطی در ادامه رقابت‌ها خبر می‌دهند. پس از جنجال‌های اخیر، انتظار می‌رود فیفا در ادامه مسابقات با دقت بیشتری درباره پرونده‌های انضباطی و تصمیمات بحث‌برانگیز عمل کند تا از ایجاد حواشی مشابه جلوگیری شود.