فرگی کفش رو برداشت و پرت کرد سمت بکس. پیشونی دیوید شکافت، فرداش یه چسب به شکل ضربدر زد روی پیشونیش و جلوی دوربین‌ها ظاهر شد. معلوم بود همه چیز تموم شده ست. مثل بروس، مثل کین و بقیه… بکام پیراهن شماره هفت رو درآورد، چمدونش رو بست و به مادرید رفت. مدتی بعد یه پسربچه سرتق که فکل جلوی موهاش رو رنگ می‌کرد و اسمش رونالدو بود پیراهن شماره ۷ یونایتد رو پوشید. با دریبل‌های رو اعصاب و رفتاری که روی مغز طرفدارای یونایتد راه می‌رفت. رونالدو؟ حتما اینم یه پسربچه ست که آرزو داره مثل رونالدو نازاریوی برزیلی بشه… ولی نه. اسمش کریستیانو رونالدو بود. دلیلش هم این بود که مادر اسم کریستیانو رو دوست داشت، پدر اسم رونالدو رو. پدری که همیشه مست بود و خیلی زود از دنیا رفت و کریستیانو به همین دلیل تصمیم گرفت هرگز لب به الکل نزنه. قصه‌های زیادی از کودکی سختش گفته شده. از در پشتی مک‌دونالد و دختری که شب‌ها بهش ساندویچ می‌داد. از سقفی که اگر بارون می‌بارید همیشه چکه می‌کرد. از غذایی که باید بین چند نفر تقسیم می‌شد. اما اون تصمیمش رو گرفته بود: حتی اگر همه دنیا علیه من باشند باید موفق بشم. اون با یونایتد به همه چیز رسیده بود. لیگ برتر، اف‌ای کاپ، لیگ قهرمانان، توپ طلا. ولی یه گوشه دنیا یه پسربچه دیگه داشت همه رو یاد دیگو می‌نداخت. لنز دوربین‌ها از روی کریستیانو رفته بود سمت لالیگا. پس اون سقف آروزهاشو بالاتر برد و رفت به مادرید. جایی که فاصله‌ها با مسی کم بشه و رودررو برای بهترین جهان بودن بجنگه. شاید تو بردن عناوین فردی مسی موفق‌تر عمل کرد، ولی رئال با کریستیانو تو لیگ قهرمانان حالا دست‌نیافتنی‌تر از همیشه است. فصل مادرید زندگی‌ش هم به پایان رسید. تو یه انتقال شوکه‌کننده سفر کرد به تورین. اونجا تمام عناوین داخلی رو برد ولی نتونست گورخرها رو قهرمان اروپا کنه. رفیق نیمه‌راه شد و برگشت اولدترافورد. مهم نبود پایانش چطوریه. اون خودش رو وارث شماره هفتی دید که بعد از خودش فقط تن چند تا بی‌استعداد بود! پایانش بد بود. خیلی بد. دل همه رو شکست و فصل دوم یونایتدش رو به بدترین شکل ممکن به پایان رسوند و رفت ریاض. انگار هیچ سقفی دیگه برای جاه‌طلبیش وجود نداشت. شد چهره لیگ عربستان. اما سن و سال بالاخره یقه‌شو گرفت. دیگه اون گرگ محوطه جریمه نبود. اون آدم سرنوشت ساز نبود. کریس کند شده بود و انتقادها زیاد. هنوز هم اونجاست. توی چهل و یک سالگی. باورکردنی نیست ولی کریستیانو هنوز داره ادامه می ده. دیشب شاید پرونده حضور یکی از بهترین بازیکنای تاریخ فوتبال توی جام جهانی به پایان رسید. اما برای همیشه تصویر خوشحالی معروفش توی ذهن هامون می‌مونه. دو قطبی مسی رونالدو سال‌هاست به پایان رسیده و به نظر میاد مسی تونست برنده باشه. یا به قول آردا توران: رونالدو بهترین بازیکن جهانه ولی مسی متعلق به این جهان نیست. مسی استعداد خالص بود و رونالدو یه هیولای واقعی. اما اگر راستش رو بخواید کسی که میتونه الگو باشه کریستیانوئه. الگوی اینکه چطور از هیچ، همه چیز ساخت. اینکه هر بار بهت شک کردند بهشون ثابت کنی کی هستی. کلمات آخر رو با چشمانی خیس می‌نویسم. تو الگوی من برای بلند شدن، بعد از هر زمین خوردن بودی کریستیانو … ممنون.