تیر ۱۸, ۱۴۰۵

پنج بازی، چهار پیروزی و یک تساوی نتیجه بدی به نظر نمیرسه! ولی نه برای تیمی که دایه‌ی قهرمانی داره. شاگردای توخل کرواسی شایسته رو با یه نمایش درخشان خصوصا در ابتدای نیمه دوم غافلگیر کردند. بعد از اون بازی مدح و تحسین رسانه‌های بریتانیایی شروع شد. اونا استاد افراط و تفریط هستند. تو پیروزی تیم رو مدعی قهرمانی می‌دونند و بعدش یه تساوی صفر صفر جلوی غنا کافیه تا استیوی نیکول مدعی بشه: “تنها چیزی که به خونه برمیگرده بازیکنا هستن”.

انگلیس نتونست راهی برای عبور دادن توپ از اتوبوس کی‌روش پیدا کنه. نمودار بالار‌ونده امید بعد سوت داور برگشت سر جاش. این اوضاع تا اواسط نیمه دوم بازی با پاناما هم ادامه داشت. تا سر و کله بلینگام پیدا شد و بازی رو برای مربی آلمانی درآورد. گره بازی کنگو تو روزی که انگلیس باید رکورد شصت ساله کامبک نزدن رو می‌شکست به دست هری کین باز شد. همچنان نمایش‌های مساله‌دار و دور از شان یک قهرمان. اما بازی با مکزیک یک‌بار دیگه ورق رو برگردوند. باز هم انگلیس زود با دو گل جود پیش افتاد، اما طبق معمول رولر کوستر انگلیس با اخراج کوآنسا همه رو جون به لب کرد. انگلیس بازی رو بست و صعود کرد. با الگوی رفتاری تیم توخل بازی بعدی نوبت پایین اومدن نموداره. اونم جلوی هالند و تیم قلدر نروژ. اما اگر بخوایم واقع نگر باشیم، جز دو مقطع کوتاه(ابتدای نیمه دوم بازی با کرواسی و دقایق پس از اخراج کوآنسا برابر مکزیک) انگلیس نمایش در خوری نداشته. اونا تو امور دفاعی خصوصا از جناحین ضعیف عمل می‌کنند و پیروزی‌های به دست آمده هم نتیجه درخشش لحظه‌ای ستاره‌ها بوده. شاید تیم توخل با همین عملکرد از سد وایکینگ‌ها و برنده بازی سوییس/آرژانتین بگذره و به فینال برسه، ولی قهرمانی؟ بعید به نظر میرسه فرانسه یا اسپانیا به سه شیرها انقدر آسون بگیرند…

هفت دوره حضور و مهمترین دستاورد؛ صعود به یک هشتم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶. این رزومه مراکشیها تا قبل از جام جهانی ۲۰۲۲ ئه. اونا نه تنها حرفی برای گفتن نداشتند، بلکه بهترین تیم قاره سیاه هم نبودند. اما به ناگهان مراکش تبدیل به کابوس رقیبان شد و به عنوان اولین تیم آفریقایی به نیمه نهایی جام جهانی رسید و رو پله چهارم دنیا ایستاد.
موفقیت مراکش از ۲۰۲۲ به بعد اتفاقی نبود؛ حاصل پروژه‌ای بود که نزدیک به دو دهه براش سرمایه‌گذاری شده بود. مهترینش ساخت مرکز ملی فوتبال محمد ششم بود که شد میراث خودش و انقلاب فوتبالی کشوری که تا قبل این حرف زیادی توی دنیا نداشت.
کیروش زمانی که به ایران اومد تیمی رو مامور کرد تا بازیکنای دو رگه‌ای ر‌و که شانس بازی برای ایران رو دارند پیدا کنند و اگر شد لباس تیم ملی رو بپوشند. در بعضی موارد خروجی عالی بود مثل اشکان دژاگه، بعضی خروجی ها جالب نبود. مثل دانیل داوری و استیون بیت آشور و در مواردی هم نشد، مثل آریا جسور هاسگاوا. مراکش چنین رویکردی رو در دستور کارش قرار داد.خیلی دلبرانه و شاید با نامه‌ای سرگشاده با مضمون:”حبیبی، به ما نزدیک شو، مارو ببین، پیش ما بیا” و حتما وعدهای خوب مالی، ستاره هایی رو به خدمت تیم ملی درآورد که حالا ستون فقرات نماینده آفریقا هستند. بازیکنایی که شاید تو خاک مراکش به دنیا نیومده بودند، ولی شانس بازی برای شیرهای اطلس رو داشتند. یکی از آخرین و مهمترینها شاید براهیم دیاز باشه. ستاره مادرید که پشت صف طویل هافبکهای لاروخا موند و دعوت مراکش برای بازی در پیراهن ملی رو پذیرفت.
بونو که حالا همه میدونند متولد کاناداست، دروازه مراکش رو بیمه میکنه، اشرف حکیمیِ متولد مادرید قطار سریع السیر کازابلانکاست، و سابیاریِ متولد اسپانیا تموم کننده توپها. مراکش امشب درحالی به مصاف اسپانیا میره که تیمش احتمالا میوه به ثمر رسیده این پروژه ست. تا همینجا هم اطلسی‌ها بزرگترین دستاورد فوتبال کشورشون رو رقم زدند، اما اگر امشب یقه فرانسه رو گرفتند خیلی تعجب نکنید.
اونا حالا شایسته حضور در بالاترین قله‌های فوتبال جهان هستند.

بعد از استعفا و قطع همکاری روبرتو مارتینز، سرمربی اسپانیایی تیم پرتغال، حالا به‌نظر مذاکرات با ژرژ ژسوس به نتیجه رسیده‌ است و پیرمرد ۷۱ ساله هدایت تیم‌ ملی کشورش را برعهده خواهد گرفت. سرمربی‌ای که فصل اخیر توانست با النصر و البته کریستیانو رونالدو به قهرمانی لیگ عربستان برسد، حالا مهیای حضور در لیگ ملت‌ها، یورو و شاید جام‌جهانی بعدی با پرتغال می‌شود. اگرچه او سرمربیگری را از دهه ۹۰ میلادی آغاز کرد اما اولین تیم بزرگ تحت هدایت او، بنفیکا در سال ۲۰۰۹ بود و بعد از آن در تیم‌های اسپورتینگ‌ لیسبون، الهلال، فلامینگو برزیل، فنرباغچه و النصر مشغول به‌ کار شد. رابطه دوستانه و موفق او با کریستیانو رونالدو که در آخرین مورد به اولین قهرمانی رونالدو در لیگ عربستان ختم شد، می‌تواند زمینه‌ساز حضور این فوق‌ستاره در تیم‌ملی شود و حالا ژرژ ژسوس با انبوهی از تصمیمات بزرگ برای کار در تیم‌ ملی کشورش روبه‌رو خواهد بود.

در جام‌جهانی ۲۰۲۶ تنها ۸ تیم باقی مانده‌اند و این یعنی ۴۰ تیم از رقابت‌ها کنار رفته‌اند؛ نکته جالب و البته قابل‌تامل کناره‌گیری یا اخراج ۱۵ سرمربی از تیم‌هایشان است! لاموشی از تونس، کلارک از اسکاتلند، میونگ‌بو از کره‌جنوبی، کوبک از چک، بیلسا از اروگوئه، کومان هلندی، بکاچسه از اکوادور، پتکوویچ ار الجزایر، ناگلزمن از جمع مانشافت‌ها، هروه رنار فرانسوی از تونس، سلامی از اردن، کارلوس کی‌روش از غنا، خاویر آگیره از مکزیک، روبرتو مارتینز از پرتغال و حالا هم زلاتکو دالیچ کروات سرمربیانی هستند که بعد از عملکرد خود در این جام‌ جهانی دیگر به مسئولیت خود ادامه نخواهند داد.

از این تعداد فقط ۶ تیم از گروه صعود نکردند و تونسی‌ها هم رکورد اخراج سرمربی هستند؛ چرا که جام برای آن‌ها با لاموشی شروع شد و بعد باخت پرگل به سوئد رنار جایگزین او شد؛ در نهایت حاصل کار آن‌ها ۳ باخت بود. اگرچه عملکرد سرمربیان تیم‌های اکوادور، الجزایر و حتی مکزیک را می‌توان قابل دفاع ارزیابی کرد اما این سرمربیان راه خود را از تیمشان جدا کردند؛ اما در بعضی کشورها با عملکرد بدون پیروزی در گروه و عدم‌ صعود نه‌تنها اخراج و توبیخی در کار نبوده، بلکه انواع و اقسام تعریف و تمجیدها هم صورت گرفته است!

از رقابت‌های جام‌جهانی ۲۰۲۶ تنها ۸ مسابقه مانده تا چهره قهرمان مشخص شود؛ کمتر از ۲۴ ساعت دیگر مرحله یک‌چهارم نهایی با جدال فرانسه و مراکش شروع می‌شود که این دیدار را فاکوندو تیو از آرژانتین سوت می‌زند. این دیدار همچنین تکرار یکی‌ از دیدارهای نیمه‌نهایی دوره قبل است؛ جایی‌ که فرانسوی‌ها به‌لطف گل‌های تئو هرناندز و کولو موانی به برتری رسیدند و برای چهارمین‌بار به فینال جام‌ جهانی صعود کردند.

دومین جدال این مرحله، بین اسپانیا و بلژیک برگزار می‌شود و این‌ دو بعد از یک دهه مقابل هم قرار می‌گیرند. آخرین جدال اسپانیا با شیاطین‌ سرخ دیداری دوستانه بود که بریس داوید سیلوا باعث برتری شاگردان لوپتگی شد. آمار تقابل‌های این‌ دو تیم رقم‌خوردن ۱۲ پیروزی برای لاروخا و ۶ برد برای بلژیک طی ۲۳ مسابقه را نشان می‌دهد و بعد از جام‌جهانی ۱۹۸۶ و پیروزی بلژیک در پنالتی‌ها، این دومین رویارویی آن‌ها در این تورنمنت است.

دیگر تقابل تمام اروپایی در مرحله یک‌چهارم نهایی جدال شاگردان توماس توخل با وایکینگ‌ها است؛ انگلیس و نروژ از ۳۰ دقیقه بامداد یک‌شنبه ۲۱ تیر در ورزشگاه هارد راک میامی رودرروی هم قرار می‌گیرند و در جدال‌های مقابل هم کفه‌ ترازو کاملاً به‌نفع سه‌شیرها سنگینی می‌کند. طی ۱۲ جدال در تمام رقابت‌ها انگلیسی‌ها ۷ پیروزی داشته‌اند و سهم نروژ تنها ۲ برد بوده‌ است؛ نکته جالب آن‌ که ۲ جدال آخر با پیروزی ۰-۱ انگلیس تمام شده‌ است و قبل‌ از آن هم ۲ دیدار بدون گل تمام شده‌ بود. حالا یاران هالند در اندیشه طلسم‌شکنی هستند و امیدوارند این‌ بار آن‌ها مانع‌ از برگشت جام به‌خانه شوند!

آخرین دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی، جدال مدافع عنوان قهرمانی با سوئیس است؛ اولین نبرد آن‌ها در جام‌جهانی ۱۹۶۶ بوده است که آرژانتین به برد ۰-۲ رسید و آخرین نبردشان هم به جام‌جهانی ۲۰۱۴ برمی‌گردد؛ جایی‌که مسی و یاران در وقت‌های اضافه از سد قرمزها گذشتند. در جدال‌های رودرروی آرژانتین و سوئیس، تیم اروپایی هیچ‌گاه پیروز نشده‌است؛ ۵ برد آرژانتین و ۲ تساوی که با ۱۵ گل برای آلبی‌سلسته و تنها ۳ گل برای سوئیس همراه بوده‌ است، حاصل عملکرد این‌ دو مقابل هم است.

بعد از قطع همکاری خاویر آگیره با تیم‌ ملی مکزیک، دستیار ارشد او یعنی رافائل مارکز سکان‌دار جدید این تیم خواهد بود. سومین دوران حضور آگیره روی نیمکت مکزیک با باخت به انگلیس به‌ اتمام رسید و سرمربی جدید از مدت‌ها قبل تقریباً انتخاب شده‌ بود. رافا مارکز ۴۷ ساله تا جام‌جهانی ۲۰۳۰ با کشورش قرارداد دارد و امیدوار است خاطرات خوبش در دوران حضورش به‌ عنوان بازیکن را تکرار کند.

علت این انتخاب از سوی کادر مدیریتی تیم‌ ملی مکزیک “برنامه انتقال منظم، تداوم و تقویت روند توسعه و پیشرفت فوتبال مکزیک” عنوان شده‌ است و آگیره هم در ستایش از سرمربی جدید او را شایسته و مستعد پیشرفت دانسته‌ است. مارکز خودش در تیم‌ملی ۱۴۸ بار به میدان رفت و به‌ عنوان مدافع ۱۷ بار هم گلزنی کرد؛ اولین حضورش در تیم‌ملی ۱۹۹۷ بود و ۱۹ بار هم در جام جهانی به میدان رفت؛ اسطوره مکزیک امیدوار است این روند را به‌ عنوان سرمربی هم ادامه‌ دهد.

فرانسوی‌ها برای کارت زردی که مایکل اولیسه مقابل پاراگوئه دریافت کرده‌ بود، درخواست تجدیدنظر داده‌ بودند و حالا با اعلام دشان، سرمربی خروس‌ها، فیفا با این درخواست مخالفت کرده‌ است. دشان در کنفرانس خبری خود اعلام کرد که فیفا با نظر داور و گزارش او موافق بوده‌ است و این یعنی درصورت دریافت کارت زرد توسط اولیسه در دیدار مقابل مراکش، او جدال نیمه‌نهایی را در صورت صعود از دست می‌دهد. ستاره فرانسوی در آخرین ثانیه‌های تقابل با پاراگوئه به‌ دلیل درگیری از تانتاشف، داور آن دیدار، کارت زرد گرفت. این در شرایطی است که فیفا با بخشش کارت قرمز بالوگان نشان داده‌ بود توانایی خاصی در گرفتن تصمیمات خاص و عجیب حتی در جام‌جهانی دارد که این اتفاق برای فرانسه رخ نداد.