هفت دوره حضور و مهمترین دستاورد؛ صعود به یکهشتم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶. این رزومه مراکشیها تا قبل از جام جهانی ۲۰۲۲ ئه. اونا نه تنها حرفی برای گفتن نداشتند، بلکه بهترین تیم قاره سیاه هم نبودند. اما به ناگهان مراکش تبدیل به کابوس رقیبان شد و به عنوان اولین تیم آفریقایی به نیمهنهایی جام جهانی رسید و رو پله چهارم دنیا ایستاد.
موفقیت مراکش از ۲۰۲۲ به بعد اتفاقی نبود؛ حاصل پروژهای بود که نزدیک به دو دهه براش سرمایهگذاری کرده بودن. مهمترینش ساخت مرکز ملی فوتبال محمد ششم بود که شد میراث خودش و انقلاب فوتبالی کشوری که تا قبل این حرف زیادی توی دنیا نداشت.
کیروش زمانی که به ایران اومد تیمی رو مامور کرد تا بازیکنای دو رگهای رو که شانس بازی برای ایران رو دارند پیدا کنند و اگر شد، لباس تیم ملی رو بپوشند. در بعضی موارد خروجی عالی بود مثل اشکان دژاگه، بعضی خروجی ها جالب نبود؛ مثل دانیل داوری و استیون بیت آشور و در مواردی هم نشد، مثل آریا جسور هاسگاوا. مراکش چنین رویکردی رو در دستور کارش قرار داد. خیلی دلبرانه و شاید با نامهای سرگشاده با مضمون:”حبیبی، به ما نزدیک شو، مارو ببین، پیش ما بیا” و حتما همراه وعدههای خوب مالی، ستاره هایی رو به خدمت تیم ملی درآورد که حالا ستون فقرات نماینده آفریقا هستند. بازیکنایی که شاید تو خاک مراکش به دنیا نیومده بودند، ولی شانس بازی برای شیرهای اطلس رو داشتند. یکی از آخرین و مهمترینها شاید براهیم دیاز باشه. ستاره مادرید که پشت صف طویل هافبکهای لاروخا موند و دعوت مراکش برای بازی در پیراهن ملی رو پذیرفت.
بونو که حالا همه میدونند متولد کاناداست، دروازه مراکش رو بیمه میکنه، اشرف حکیمیِ متولد مادرید قطار سریع السیر کازابلانکاست، و سایباریِ متولد اسپانیا تموم کننده توپها. مراکش امشب درحالی به مصاف اسپانیا میره که تیمش احتمالا میوه به ثمر رسیده این پروژه است. تا همینجا هم اطلسیها بزرگترین دستاورد فوتبال کشورشون رو رقم زدند، اما اگر امشب یقه فرانسه رو گرفتند خیلی تعجب نکنید.
اونا حالا شایسته حضور در بالاترین قلههای فوتبال جهان هستند.