انگلیس بر خلاف برخی از رقبا با اقتدار شروع کرد. برابر کرواسی که ترکیبی از قدیمی‌ها و چند جوون با استعداده. سه شیرها هر دوبار که گل زدند شاگردان دالیچ برگشتند. اما شروع نیمه دوم جایی بود که صحبتهای توخل توی رختکن جلوه پیدا کرد و انگلیس تو دوازه دقیقه ابتدایی نیمه دوم، اندازه کل نیمه اول شوت به دروازه داشت (نه شوت). اداره بازی در نیمه دوم و زدن گل چهارم از بازیکنی که به عنوان یار تعویضی به میدان فرستاده شد هم تکمیل‌کننده نمایش درخشان انگلستان بود. خیلی گشتم تا ژورنالیست یا خبرنگاری رو پیدا کنم که از عملکرد تیم توخل انتقاد کرده باشه. موفق نشدم. بعد از سال‌ها انگلیس فوتبالی بازی کرد که علاوه بر چشم‌نواز بودن، ثمربخش هم بود. به نظر می‌رسه همونطور که خود توخل هم به شاگرداش گفته اونا یه هدف دارن: زدن ستاره دوم روی پیراهنشون. و اگر قرار باشه ببازند هم به سبک خودشون خواهند باخت.
تیم دیشب انگلیس سربلند از اولین بازی خارج شد و به قدری دلنشین و چشم‌نواز بود که مسئولان استادیوم رو مجاب کرد تا برای بازیکنا “واندروال” پخش کنند و با طرفدارا همخوانی کنند و لذت ببرند.