در پرده اول و روزی که  اینفانتینو به دفتر بیضی رفت تا جایزه صلح(!) فیفا رو تقدیم رئیس جمهوری ایالات متحده کنه می‌شد حدس زد که چه آشی برامون پختن. پرده دوم از شاهکارهای رئیس فیفا هم دست کمی از پرده اول نداشت و به پیروی از مسئولان فوتبال ایران با ترامپ روی استیج رفت تا جام قهرمانی تورنمنت من‌درآوردی جام باشگاه‌های جهان رو تقدیم بازیکنان چلسی کنن. هنوز هم چهره جا خورده بازیکنان چلسی رو فراموش نمی‌کنم. پرده سوم و نهایی سیرک جانی و رفیق گرمابه و گلستانش اما خود تورنمنت ۲۰۲۶ شد. جایی که ورود پرسنل تیم‌ها به امنیتی‌ترین شکل ممکن به خاک امریکا انجام شد (و در برخی موارد نشد)، بلیت بازی‌ها رکورد گرونی زد، بازی‌ها به چهار کوآرتر تقسیم شدند تا خدایی نکرده کسی تشنه نمونه که آدم یاد یادگاران مرگِ یک و صحنه‌ای میوفته که دامبلدور باید تمام آب درون قدح را می‌نوشید!

و اما در آخرین شاهکار قوانین جدید، میگل آلمیرون به دلیل پوشاندن دهانش از سوی داور مسابقه اخراج شد. بله، درست شنیدید. اخراج شد! مهم نیست که اون حرف‌های پرستیانی به وینی رو تکرار کرده باشه یا به مریت مولدور خسته نباشید گفته باشه؛ اخراج آقا! اخراج! شاید اگر آلمیرون در اوج عصبانیت انگشت وسطش رو به حریف نشون می‌داد جریمه کمتری شاملش می‌شد!

قوانین بچه‌گانه‌ای که مصوبینش مشخصاً هیچ درکی از این بازی ندارند و در بُعد خودشون مثل میزبانان فقط به یک چیز فکر می‌کنند؛ کسب درآمد بیشتر از هر لحظه بازی. آلمیرون بازی بعدی پاراگوئه رو به خاطر این قانون من‌درآوردی و پادگانی فیفا از دست خواهد داد، شاید سرنوشت این تیم با این اتفاق به گونه دیگری رقم بخوره. شرایط طوریه که انگار دنیا این مسابقات رو به کشورهای میزبانش بدهکار بود. این جام جهانی چیزی نبود که اینفانتینو به هواداران فوتبال وعده داده بود. این بیشتر شبیه سوپربول آمریکاییه که همه دنیا به زور باید در اون شرکت کنن!