پنج بازی، چهار پیروزی و یک تساوی نتیجه بدی به نظر نمیرسه! ولی نه برای تیمی که دایه‌ی قهرمانی داره. شاگردای توخل کرواسی شایسته رو با یه نمایش درخشان خصوصا در ابتدای نیمه دوم غافلگیر کردند. بعد از اون بازی مدح و تحسین رسانه‌های بریتانیایی شروع شد. اونا استاد افراط و تفریط هستند. تو پیروزی تیم رو مدعی قهرمانی می‌دونند و بعدش یه تساوی صفر صفر جلوی غنا کافیه تا استیوی نیکول مدعی بشه: “تنها چیزی که به خونه برمیگرده بازیکنا هستن”.

انگلیس نتونست راهی برای عبور دادن توپ از اتوبوس کی‌روش پیدا کنه. نمودار بالار‌ونده امید بعد سوت داور برگشت سر جاش. این اوضاع تا اواسط نیمه دوم بازی با پاناما هم ادامه داشت. تا سر و کله بلینگام پیدا شد و بازی رو برای مربی آلمانی درآورد. گره بازی کنگو تو روزی که انگلیس باید رکورد شصت ساله کامبک نزدن رو می‌شکست به دست هری کین باز شد. همچنان نمایش‌های مساله‌دار و دور از شان یک قهرمان. اما بازی با مکزیک یک‌بار دیگه ورق رو برگردوند. باز هم انگلیس زود با دو گل جود پیش افتاد، اما طبق معمول رولر کوستر انگلیس با اخراج کوآنسا همه رو جون به لب کرد. انگلیس بازی رو بست و صعود کرد. با الگوی رفتاری تیم توخل بازی بعدی نوبت پایین اومدن نموداره. اونم جلوی هالند و تیم قلدر نروژ. اما اگر بخوایم واقع نگر باشیم، جز دو مقطع کوتاه(ابتدای نیمه دوم بازی با کرواسی و دقایق پس از اخراج کوآنسا برابر مکزیک) انگلیس نمایش در خوری نداشته. اونا تو امور دفاعی خصوصا از جناحین ضعیف عمل می‌کنند و پیروزی‌های به دست آمده هم نتیجه درخشش لحظه‌ای ستاره‌ها بوده. شاید تیم توخل با همین عملکرد از سد وایکینگ‌ها و برنده بازی سوییس/آرژانتین بگذره و به فینال برسه، ولی قهرمانی؟ بعید به نظر میرسه فرانسه یا اسپانیا به سه شیرها انقدر آسون بگیرند…