این جام جهانی پایانی بر بهترینهای یک دوران خواهد بود. نزدیک به محاله که مسی، رونالدو و خیلی از پابهسنگذاشتهها رو تو جام جهانی بعدی ببینیم. داشتم به این فکر میکردم فوتبال فردای خداحافظیشون چه شکلی خواهد بود؟ زمانی که دیگه تو سطح اول و نه در عربستان و امریکا و هیچ جای دیگه خبری از این اسطورهها نباشه. حتما رقابت بین امباپه، هالند، یامال خواهد بود. همگی ستارههای درخشانی هستند. امباپه عملا مهارنشدنی به نظر میرسه. اما وقتی تیم کارش گره میخوره مثل خیلی از بازیهای مادرید، از اون هم کاری ساخته نیست. هالند ماشین گلزنی به دنیا اومده و به قول خودش نمیدونه چطور این توپها رو گل میکنه، ولی میکنه. یامال هم شاید نزدیکترین به مسی و تکنیکیترین این مثلث باشه و یه استعداد ناب. ولی فعلا فقط همین. تگ مسی بعدی چیزی جز نابودی برای پسربچه شیطون لاماسیا نخواهد داشت. بعد از مسی این عنوان به خیلیها اطلاق شد؛ آفلای، هلیلویچ، بویان، فاتی… که شاید مهمترینشون قبل از یامال، خود آنسو فاتی باشه که حالا دیگه قرارداد قرضیش از بارسا به موناکو دائمی شده. اما یامال حرفهایتر و سرپنجهتر به نظر میرسه و میشه امید داشت تو آینده کارهای بزرگتری بکنه. هر چند برعکس ابرستاره آرژانتینی هیچ وقت زندگی خصوصی سادهای نداره. از پوششهای عجیب و غریب گرفته تا روابط با سلبریتیها و مصاحبههای رنگوارنگ و رقصهای پیچیده. باید از یامال محافظت بشه. کاری که به نظر میاد تا حدودی توی انجامش هم موفق بودند ولی این پسر مسیر بسیار طویلی برای مسی شدن پیش روی خودش داره. مسی در همین سن و سال هم کارهایی کرده بود که شاید به عقل یامال هم خطور نکنه. تا اون روزی که لامین نماد و رهبر یه تیم تبدیل بشه مقایسهش با مسی فقط اسباب خنده است.
