نام نویسنده: خشایار نیرومند

عملکرد انگلستان برابر جمهوری کنگو موجی از انتقاد در رسانه‌های این کشور به همراه داشت. گاردین نوشت انگلیس «تا آستانه فاجعه» پیش رفت، برای هواداران تیم ملی که به سال‌ها رنج کشیدن عادت کرده‌اند، خاطرات تلخ گذشته تکرار شد. تلگراف با کنایه از سرگرم‌کننده بودن بازی برای علاقه‌مندان به «اضطراب، وحشت و ترس از یک رسوایی ملی» گفت. بی‌بی‌سی از «شروع کابوس‌وار» نوشت و ایندیپندنت از تیتر دور از شأن انگلستان استفاده کرد.
هر چند انگلیسی‌ها با تحسین گسترده کین او را «معجزه» دانستند، معتقد بودند در صورت رفع نشدن نقص‌های تیم توخل، حتی پرنس هری هم برای موفقیت کافی نیست.

یک روز پس از حذف آلمان از جام جهانی، انتقادها از بازیکنان فراتر رفته و مدیران فدراسیون فوتبال این کشور نیز هدف حملات قرار گرفته‌اند. رسانه‌های آلمانی می‌گویند همان بحران رهبری که در زمین مسابقه دیده شد، در رأس فوتبال این کشور نیز جریان دارد.
صحنه‌ای که یوشوا کیمیش در ضربات پنالتی با گفتن «لئون، تو؟» به دنبال داوطلب می‌گشت و با سکوت هم‌تیمی‌اش روبه‌رو شد، نمادی از این شکست است. چند دقیقه بعد، همین بلاتکلیفی بیرون از زمین هم تکرار شد؛ جایی که یولیان ناگلزمان درباره آینده‌اش گفت: «این تصمیم را من نمی‌گیرم. قرارداد دارم و آماده ادامه همکاری هستم»؛ اما نه رودی فولر و نه برند نویندورف حاضر نشدند مسئولیت تصمیم در این خصوص را بر عهده بگیرند.
در این میان، یورگن کلوپ نیز خواستار یک بازسازی عمیق در فوتبال آلمان شد و تأکید کرد: «باید تغییرات اساسی ایجاد کنیم؛ باید از رده‌های زیر ۱۰ سال شروع کنیم و برای رسیدن به نتیجه صبور باشیم». حالا بسیاری در آلمان معتقدند مشکل مانشافت فقط ناکامی در یک جام جهانی نیست؛ بحران اصلی، کمبود رهبری و مسئولیت‌پذیری در بالاترین سطح مدیریت فوتبال این کشور است.

امضای پرتغال روبرتو مارتینز، مالکیت بالا و بازپس‌گیری سریع توپ است. به طوری که این تیم با تکیه بر خط هافبک پر ستاره خود، در مسابقات یورو ۲۰۲۴ با ۶۶.۹% بالاترین میانگین مالکیت توپ مسابقات را داشت. اما پرتغال در برابر کلمبیا، به شکل کاملا متفاوتی بازی کرد. میزان مالکیت این تیم، تنها ۴۱% بود؛ اما قسمت جالب‌تر ماجرا، زمان بازپس‌گیری توپ ۲۶.۳۳ ثانیه‌ای این تیم در برابر ۱۷ ثانیه کلمبیا بود. برای این که متوجه بزرگی این عدد شوید، بهتر است بدانید تنها در ۴ مسابقه از جام جهانی تیمی توپ را کندتر از پرتغال در این بازی پس گرفته است؛ تونس مقابل هلند، اتریش مقابل الجزایر، اردن مقابل آرژانتین و کنگو در برابر خود پرتغال. نبود ژائو نوس در ترکیب اولیه که در ایجاد پرس از مهم‌ترین مهره‌های مارتینز محسوب می‌شود، از دلایل اصلی این اتفاق است، اما حتی جایگزینی او با روبن نوس در بین دو نیمه هم تغییر چندانی ایجاد نکرد. نکته منفی ماجرا اما آنجاست که پرتغال با این شکل بازی، نه‌تنها در ایجاد موقعیت در انتقال‌ها موفق نبود بلکه امید گل ۱.۸۵ نیز به کلمبیا اهدا کرد. به نظر زنگ خطر جدی در تیم روبرتو مارتینز پیش از شروع مسیر سخت مراحل حذفی به صدا در آمده است.

چند ساعت بعد از حذف تیم ملی، فریاد ظلم، تبانی و حق‌خوری همه جا رو پر کرده. از اون‌ها فقط بیخودی پاس می‌دادند گرفته تا گل آخر رو از قصد خوردند! اما محض رضای خدا، قبل از این که تهمت‌هاتون رو به سمت هر ملت و تیم و بازیکنی پرتاب کنید، نیم نگاهی به ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین آمارها نمی‌کنید؟ الجزایر برابر اتریش ۷۷۵ پاس داد؛ بله، چقدر زیاد! ولی نه به عنوان تیمی که بعد از اسپانیا بیش‌ترین تعداد پاس صحیح در کل تورنمنت رو داشته! تیمی که حتی در بازی‌ای که سه گل از آرژانتین خورد، بیشتر از اون‌ها پاس داد. جالب‌تر چیه؟ این که الجزایر در این بازی ۱۲۱ تلاش برای خط‌شکنی کرد؛ در حالی که ایران فقط در بازی‌اش برابر مصر و با ۱۲۴ تلاش تونست عدد بالاتری رو ثبت کنه. شرایط این واکنش‌ها رو می‌طلبه، صحیح؛ ولی دوره این غیرتی‌بازی‌ها و پشت بهونه موجه و غیر موجه قایم شدن خیلی وقته گذشته عزیزان. تیم ملی نباخت، ولی برنده هم نبود. قهرمان‌سازی حیرت‌انگیزتون از فدراسیونی که حتی در شرایط صلح هم رقیب دوستانه‌ای بهتر و متفاوت‌تر از ازبکستان و روسیه پیدا نمی‌کرد و تیم فنی‌ای که در ساده‌ترین گروه در هفت دوره حضور در جام جهانی هیچ بازی‌ای رو برنده نبود، فقط یک نتیجه داره: چند ماه بعد، جام ملت‌های آسیا، آش همین است و کاسه هم همین…

ژاوی پس از بازی مقابل الجزایر درباره او نوشت وقتی همه از عدم آمادگی بدنی حرف می‌زنند، مسی ذهنیت خود را برای جام جهانی به اوج رسانده است؛ این جام لحظه اوست و اگر قانع نمی‌شد که نمی‌تواند باز هم برنده باشد، هیچ‌گاه در این تورنمنت شرکت نمی‌کرد.
در کمتر از ۳۰ دقیقه بازی، مسی ذهنیت خود را با زدن گل ششم تورنمنت آن هم از روی ضربه ایستگاهی نشان داد. حالا با ۱۹ گل، در جدول بهترین گلزنان تاریخ جام‌های جهانی دست‌نیافتنی‌تر به نظر می‌رسد و با گلزنی در ۷ بازی پیاپی، رکورد جدیدی در جام جهانی به جای گذاشته است. رکوردی که با مسیر حداقل روی کاغذ ساده آرژانتین تا نیمه‌نهایی، باید منتظر بهبود آن باشیمدر کمتر از 30 دقیقه بازی، مسی ذهنیت خود را با زدن گل 6ام تورنمنت آن هم از روی ضربه ایستگاهی نشان داد. حالا با 19 گل، در جدول بهترین گلزنان تاریخ جام‌های جهانی دست‌نیافتنی‌تر به نظر می‌رسد و با گلزنی در 7 بازی پیاپی، رکورد جدیدی در جام جهانی به جای گذاشته است. رکوردی که با مسیر حداقل روی کاغذ ساده آرژانتین تا نیمه‌نهایی، باید منتظر بهبود آن باشیم.

قضایای خنده‌دار ریزه‌اسپور، دعواهای بچگانه با برانکو، استوری‌های حیرت‌انگیز، ناسازگاری با تقریبا تمام هم‌تیمی‌ها در تمام تیم‌ها، انتقاد از بازیکنان و مربی خودی روی آنتن زنده تلویزیون، قول شرف همیشه پرسپولیسی بودن و دست بالا بردن و قسم به تلاش برای موفقیت استقلال، نیمکت‌نشینی و تنش با ساپینتو تا همین چند ماه پیش؛ وقتی به سیاهه حواشی رضاییان نگاه کنی، احتمالا باورپذیر نیست، اما رامین، بازیکنی که تا 25 سالگی در راه‌آهن بازی می‌کرد و با دعوت کی‌روش ناگهان رقیب وریا غفوری در سمت راست دفاع تیم ملی شد، حالا در 36 سالگی گلزن‌ترین بازیکن ایران در تاریخ جام جهانیه! بالاتر از هر نام بزرگی. برای دوست نداشتنش می‌شود دلیل‌های زیادی نوشت، اما رامین چیزی دارد که در لیست همه بازیکنان ایرانی شاید به اندازه انگشتان یک دست هم نبینی؛ پشتکار. این عنوان، لیاقت اوست، چون همیشه تلاش کرد. بااستعدادترین نبود، ولی در زمین درست‌ترین ذهنیت را داشت. حتی اگر با دیدن پست‌های دویدن زیر پل به خنده افتاده باشی، اما دوید. حرفه‌ای زندگی کرد و حالا در جایی قرار دارد که شاید به سختی بشود به آن رسید. ۳ گل، در جام‌های جهانی. مبارک باشد رامین، کاش همت تو مسری بود.

صعود 8 تیم برتر سوم، از مجموعه شاهکارهای ادامه‌دار اینفانتینو و رفقا، دور سوم مرحله گروهی رو از پرهیجان‌ترین، به مضحک‌ترین تبدیل کرده. پاراگوئه و استرالیا دست در دست هم 90 دقیقه برای مساوی عرق ریختند(!)، گراهام پاتر به حرص و جوش الانگا برای گلزنی خندید و سلباکن با خوشحالی از قرعه احتمالی ساحل عاج ما رو از دیدن تقابل هالند-امباپه محروم کرد. ولی از همه بیشتر، بیچاره اسکاتلندی‌ها! فدراسیون با دو دو تا چهارتا، تشخیص داد خانواده بازیکنان رو از هتل شبی 300 دلار اخراج کند و استیو کلارک و بچه‌ها کز کرده کنج کمپ حذف تدریجی تیم‌شون رو نگاه کنند! مرگ آروم زیبایی‌ها، دست‌رنج کلکسیون نبوغ بچه‌های خدوم فیفا!