نام نویسنده: علی نوروزی

تیم ملی استرالیا با یک بازی حساب شده موفق شد جام رو با پیروزی شروع کنه. کانگوروها بازی رو تحت فشار و مالکیت ترکیه شروع کردند ولی با اینکه صاحب توپ نبودند، سوار بر بازی بودند و همونطور که می‌خواستند بازی رو پیش بردند. در تمام طول بازی استرالیا ثبات دفاعیش رو حفظ کرد و نه تنها ترکیه توان بیلدآپ و موقعیت‌سازی به عنوان یک تیم رو نداشت، بلکه استرالیایی‌ها به تکنیک‌های شخصی ترک‌ها هم آگاه بودند. باریش ییلماز توان نفوذ نداشت همانطور که کادی‌اغلو نمی‌تونست حرکت در عرض خودش از سمت چپ خط دفاعی رو انجام بده. ارکون کوکچو اصلا فرصت اسکن نداشت و دقت پاسش در این بازی بهتر از 81 درصد در 62 دقیقه نبود. همینطور بازیکنان شوتزنی مثل ییلدیز، گولر و چالهان‌اوغلو هم به ندرت فرصت شوتزنی با دقت داشتند. این 3 نفر مجموعا 19 شوت به سمت دروازه استرالیا داشتند که حاصلش تنها چهار شوت در چارچوب (که شامل دو ضربه کاشته می‌شد) و 9 ضربه بلاک شده بود. با این وجود اما پتریک بیچ، گلر استرالیا ممانعت از گل 1.54 رو در کنار 8 سیو ثبت کرد و بهترین بازیکن میدان شد.
درخشش تیم تونی پوپوویچ محدود به دفاع نمی‌شه و استراتژی هجومی استرالیا هم مبنی بر بازی سریع مستقیم جواب داد و هر دو گل به همین شکل به ثمر رسید. گل نستوری ایرانکوندا یادآور گل کاکا به منچستریونایتد در اولدترافورد شد و کانر مِت‌کَلف هم با یک شوت زمینی دقیق گل دوم را به ثمر رساند. بعد از کارلتو، مونتلا هم شروع ضعیفی داشت تا حتی ایتالیایی‌های داخل جام هم عملکرد ضعیفی داشته باشند.

شاید فکر می‌کردیم اولین گل خارج از باکس یک شوت از راه دور یا یک کاشته مستقیم باشه، اما به لطف شکاف بین به وجود آمده بین گابریل و مارکینیوش و البته خروج ناشیانه الیسون بکر، اسماعیل سایباری از بیرون باکس با یک چیپ خوشگل، مراکش را مقابل برزیل پیش انداخت.

مصدومیت کشاله ران به یکی از آسیب‌های تکراری سالیان اخیر فوتبال جهان تبدیل شده و به همین بهانه می‌خواهیم تا حدی با این مصدومیت آشنا بشویم. این ناحیه تقریبا از پائین شکم شروع می‌شود و تا وسط ران ادامه دارد. به جز مصدومیت‌هایی که در برخوردها به وجود می‌آید (به اصطلاح Contact Injury) علت آسیب این ناحیه از بدن در مصدومیت‌های بدون برخورد (به اصطلاح Non-Contact Injury) می‌تواند این موارد باشد: شوت‌های بلند و ضربات ایستگاهی، تغییر جهت و چرخش سریع بدن هنگام دفاع یا دریبل، استارت انفجاری (شتاب‌گرفتن از حالت سکون)، اسپرینت (تلاش برای رسیدن به حداکثر سرعت بعد از شتاب‌گیری)، تکل‌های خوابیده و حرکاتی که باز کردن سریع پا را می‌طلبد. بسته به درجه مصدومیت کشاله، طول درمان می‌تواند از یک تا سه‌هفته برای کشیدگی باشد، یا تا هشت هفته برای پارگی‌های جزئی و برای پارگی کامل حتی تا شش ماه هم می‌تواند به طول بینجامد.