خسته ترین بازیکنان جامجهانی چه کسانی هستند؟
همه بازیکنان حاضر در آمریکا بعد از پایان رقابتهای سخت و فشرده تیمهای باشگاهیشان به این کشور آمدهاند اما قطعا بعضی از بازیکنان با توجه به حضور تیمهایشان در بازیهای بیشتر و سختتر خستهتر از بقیه هستند. اگرچه مقیاسی برای اندازهگیری خستگی بازیکنان وجود ندارد اما اگر تعداد دقایق بازی را درنظر بگیریم دو بازیکن از آمریکای جنوبی در صدر لیست هستند. هر دوی این بازیکنان هم در لیگهای داخلی کشورشان که بسیار فیزیکی و درگیرشونده است بازی میکنند. گوستاوو گومز بازیکن پاراگوئه با 6450 دقیقه بازی در صدر این لیست قرار دارد. این مدافع با وجود 33 سال سن بیشترین دقایق بازی را در میان همه بازیکنان به خود اختصاص داده است. بعد از او آلن فرانکو از تیم اکوادور با 6340 دقیقه بازی است. نفر سوم هم مدافع لیورپول، ویرجیل فندایک است که 34 سال سن دارد. آنها حالا باید یک تورنمنت سنگین را هم همراه با تیمهایشان پشت سر بگذارند. تورنمنتی بسیار گرم و پرحاشیه.
همه برای یک نفر؛ همه پاسهای دنیا به رونالدو
امسال انگار سال رونالدوست و انگار همه لیگها برای رونالدو و به نفع او برگزار شد. شاید همه فوتبال دست به دست هم دادهاند تا بهترین بازیکن دنیا را در آخرین جام جهانیاش با جام بدرقه کنند و این اتفاق تقریبا محال را عملی کنند. نگاهی به بهترینهای لیگهای برگزار شده بیاندازید. در اکثر آنها در میان بهترین پاسورها نشانی از یک بازیکن پرتغالی میبینید. البته مهمتر از آن بهترین پاسور دنیا این روزها پرتغالی است. برونو فرناندز که با 21 پاس بیشترین پاس گل را در میان تمام بازیکنان لیگهای معتبر ساخته قرار است کمک رونالدو در راه رسیدن به گلهای بیشتر خواهد بود. بهترین پاسور لیگ عربستان هم پرتغالی است. ژوائو فیلیکس با 13 پاس گل در صدر جدول پاسورها ایستاد و البته در کنار آن 20 گل هم زد تا در مجموع عملکردی حتی بهتر از رونالدو داشته باشد. در میان برترینهای عربستان یک نام پرتغالی دیگر هم دیده میشود. روبن نوس با ۱۱ گل و ۷ پاس گل. سری هم به فرانسه میزنیم تا آنجا هم از ویتینیا بگوییم. از او میتوانید به عنوان مسیریاب استفاده کنید. آمار میگوید که او اگر مقصدی را برای پاسهایش انتخاب کند بسیار بعید است که آن توپ مسیر اشتباهی
رکورددار کامبک؛ قهرمانهای همیشگی
اگر میخواهی در یک تورنمنت قهرمان شوی باید کامبک زدن را بلد باشی! این قانونی است که شاید در هیچ جا نوشته نشده باشد اما نگاهی به قهرمان تورنمنتهای مهم فوتبال تا حدودی آن را تعیین میکند. براساس این قانون نانوشته حالا میتوان حدس زد که رکورددار کامبک در تاریخ جامجهانی چه تیمی است؛ برزیل. برزیل در 34 بازی در جامجهانی گل اول را دریافت کرده و در 15 بازی توانسته به بازی برگشته و برنده از میدان خارج شود. این آمار آنها را با 44 درصد کامبک در بازیهایی که گل اول را دریافت کردهاند با اختلاف زیاد در صدر قرار داده است. همین مساله را میتوان یکی از عوامل اصلی پنج قهرمانی برزیلیها در این رقابتها دانست. حدس نام تیم دوم هم کار سختی نیست. آلمان با 12 کامبک در 36 بازی 33درصد کامبک را به خودش اختصاص داده و در رده دوم قرار دارد. سوئد هم در این ردهبندی سوم است که نکته جالبی برای این تیم محسوب میشود.
پریشیچ و آخرین ماموریت؛ من را ببینید
در یکی دو روز گذشته گل زدن لوکا مودریچ در چهل سالگی بازتاب زیادی در رسانهها داشت اما کسی از این نگفت که پاس این گل را چه کسی داده است. این سرنوشت همیشگی مرد کروات در فوتبال بوده که هیچوقت آنطور که باید قدر ندیده است. خیلی از طرفداران او اعتقاد دارند که در فرهنگ لغات فوتبال به جای واژه آندرریتد (قدرنادیده) میتوان نوشت ایوان پریشیچ! ایوان پریشیچ که او هم مانند بقیه همتیمیهایش پیرمرد فوتبالی است و در 37 سالگی یک جامجهانی را تجربه میکند به همراه مسی و نیمار تنها سه بازیکن دنیا هستند که در سه جامجهانی اخیر هم گل زده و هم پاس گل دادهاند. مرد کروات که مانند دیگر هموطنانش به سختکوشی عادت دارد هیچ جامی را بدون گل و پاس گل ترک نکرده و این دوره هم میتواند رکوردش را به عدد 4 برساند. همچنین او با ثبت 3 پاس گل ، به مسی در رتبه اول میرسد (در صورتی که مسی در این تورنمنت پاس گلی را ثبت نکند) و میتواند عنوان بهترین پاسور تاریخ جامجهانی را به همراه اعجوبه آرژانتینی از آن خود کند. رکوردی که البته کمی محال به نظر میرسد. با این حال پریشیچ در آخرین جام جهانیاش شاید
چهره جذاب نیمکتها؛ آقای آلمانی
ساوتگیت جام گذشته تیمش را تا مرحله یکچهارم نهایی برد و توخل برای این به نیمکت اضافه شد که از این هم بالاتر برود. آیا او به همراه هریکین و دیگر ستارههایی که به آمریکا آمدند در غیاب ستارههای بیشتری که در انگلیس ماندند به این هدف میرسد یا قربانی بعدی تصور عجیب انگلیسیها از خودقهرمان پنداری خواهد بود؟ شاید او هم اولین مربی تاریخ جامجهانی باشد که به عنوان یک مربی خارجی به جام دست پیدا میکند.
به بهانه مصدومیت تیمبر
مصدومیت کشاله ران به یکی از آسیبهای تکراری سالیان اخیر فوتبال جهان تبدیل شده و به همین بهانه میخواهیم تا حدی با این مصدومیت آشنا بشویم. این ناحیه تقریبا از پائین شکم شروع میشود و تا وسط ران ادامه دارد. به جز مصدومیتهایی که در برخوردها به وجود میآید (به اصطلاح Contact Injury) علت آسیب این ناحیه از بدن در مصدومیتهای بدون برخورد (به اصطلاح Non-Contact Injury) میتواند این موارد باشد: شوتهای بلند و ضربات ایستگاهی، تغییر جهت و چرخش سریع بدن هنگام دفاع یا دریبل، استارت انفجاری (شتابگرفتن از حالت سکون)، اسپرینت (تلاش برای رسیدن به حداکثر سرعت بعد از شتابگیری)، تکلهای خوابیده و حرکاتی که باز کردن سریع پا را میطلبد. بسته به درجه مصدومیت کشاله، طول درمان میتواند از یک تا سههفته برای کشیدگی باشد، یا تا هشت هفته برای پارگیهای جزئی و برای پارگی کامل حتی تا شش ماه هم میتواند به طول بینجامد.
بالأخره یک خارجی قهرمان جام جهانی میشود؟
بیستودو دوره جام جهانی از سال 1930 برگزار شده و تا به حال هیچ مربی خارجی موفق به قهرمانی نشده. در نتیجه ما هرگز مربیای از کشورهایی مانند پرتغال و هلند را به عنوان قهرمان جهان ندیدیم. و برای مثال از کشورهایی مانند فرانسه، اسپانیا، آلمان و ایتالیا میتوان انتظار داشت که تیمی جز کشور خود را به قلهی جهان ببرد. فرمولی که بعضی تیمها در این جام امیدوار هستند جواب دهد. اگر از بلژیک شروع کنیم، سکان کار دست یک فرانسوی به نام رودی گارسیا است. رودی گارسیا که ژانویه 2025 جانشین دومنیکو تدسکو شده، در 14 بازی با بلژیک به 9 پیروزی دست یافته و تنها یک بار شکست خورده. بلژیک امیدوار است با جوانان خود به نتایج بهتری برسد به خصوص بعد از اینکه سوختن نسل طلایی بلژیک در جام قبلی به دست روبرتو مارتینز. مرد اسپانیایی حال نسل طلاییای دیگر را تحت هدایت خود در پرتغال میبیند. در آخرین جام جهانی احتمالی کریستیانو رونالدو، پرتغالیها با تکیه بر خط هافبک پرستاره خود امیدوار هستند راه صعودی را با روبرتو مارتینز ادامه بدهند و بزرگترین افتخار خود در صحنه جهانی را رقم بزنند. انگلیس تیم دیگری است که برای چهارمین بار در این قرن با مربی غیر
