برگزاری تنها دو بازی از جام جهانی کافی بود تا تاکتیک‌های رودی گارسیا دست‌آویز شوخی و خنده کاربرا و طرفدرای فوتبال بشه. بلژیک در دو نمایش غیر قابل قبول برابر مصر و ایران به تساوی رسیده و در روز آخر هم با نیوزلند یک امتیازی بازی خواهد کرد. اما بیشتر از اینکه بخوایم به نتایج ایراد بگیریم بحث نمایش تیم گارسیا مطرحه. اونا در برابر مصر و ایران مالکیت بیشتر توپ رو داشتند ولی در خلق موقعیت ناتوان بودند. مصری‌ها هر بار اراده کردند به دروازه کورتوآ رسیدند و بعضا برای اون ایجاد دردسر کردند. اون‌ها در اولین بازی به گارسیا یادآوری کردند که اصلا قرار نیست تورنمنت آسونی رو پشت سر بگذاره و این داستان تو بازی ایران با درخشش بیرانوند و خامی انگوی ادامه پیدا کرد، تا گارسیا شاگردانش رو به ترسو بودن متهم کنه!
تیم گارسیا در اغلب دقایق بازی شلخته و بی‌نظم بازی میکنه و در ثانیه‌های استیصال به ارسال توپ‌های بلند برای بیگ روم روی میاره. بلژیک در شرایطی در حال گذر از یک نسل طلایی و رسیدن به جوانان با استعداد و پرورش اون‌هاست که به نظر می‌رسه سرمربیشون جز انتخاب تیلمانز به عنوان کاپیتان برای ارتباط گرفتن بین دو نسل! تصمیم درست و درمون دیگه‌ای نداره.
از آخرین باری که گارسیا قهرمان شده نزدیک پانزده سال میگذره. اون توی رُم، مارسی، لیون، النصر و ناپولی نمونه واقعی یک اشتباه بزرگ بود ولی مسئولین فدراسیون بلژیک تصمیم گرفتند این مربی رو برای جام جهانی روی نیمکت تیمشون بشونند. شاید اونا هم فریب دی‌لورنتیس رو خوردند که فکر میکرد گارسیا قراره ناپولی رو قهرمان لیگ قهرمانان اروپا کنه!