کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه:  “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه!
در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال انتورپ پیوسته بود!
بیرانوند شاید در تمامی پارامترها از رقیبش جلوتر باشه، ولی عملکردش بیرون از مستطیل سبز هیچ کمکی به جایگاهش به عنوان بهترین دروازبان تاریخ ایران نمی‌کنه. روش جدا شدنش از باشگاهایی که در اون حضور داشت هم که بماند!
برعکس یادتون بیاد وقتی احمدرضا به خاطر عارضه مغزی در بیمارستان بستری بود طرفدارای فوتبال چه حالی داشتند و جلو بیمارستان چه خبر بود…
در این بین ایران صاحب یک دروازبان نامدار دیگه است که شاید اگر در دوره دو نفر دیگر زندگی می‌کرد نمی‌شد شانسی برای اون‌ها قائل بود.
ناصر حجازی اسطوره‌ای که دوبار قهرمان جام ملتها و دوبار قهرمان باشگاه‌های آسیا شد. قربانی قانون من‌درآوردی ۲۷ ساله‌ها و ستاره‌ای که با دست‌خط خودش برای پیوستن به منچستریونایتد دست بکار شده بود.
هر چه که بود و هست ایران برخلاف بسیاری از کشورها جز در پریود زمانی کوتاهی سنگربانانی قابل اتکا و مطمئن داشته.