فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود را درون دراوزه قرار بده. قماری که جواب نداد و با نمایش فاجعه بار فرناندو در بازی دوم همراه شد. اشتباه بزرگ از اون باعث شد اروگوئه که بازی اول را با تساوی یک یک برابر عربستان به پایان رسونده بود برابر کیپ ورد هم به تساوی دو-دو رضایت بده. اوج داستان اما بازی دیشب برابر اسپانیا بود. شوت الکس بائنا که چندان ضربی هم نداشت از بین پای مدافعان اروگوئه به دستان موسلرا رسید، توپ از دستانش لغزید و وارد دروازه شد. اروگوئه بازی رو یک بر صفر باخت و از جام کنار رفت. شاید که نه،حتما نباید همه تقصیر رو متوجه موسلرا دونست ولی نکته عجیب درخواست تعویض او بین دو نیمه از سرمربی تیم بود. فرناندو نه تنها با اشتباهش تیم بحران زده اروگوئه رو به ته دره فرستاد، بلکه چهل و پنج دقیقه هم‌تیمی‌هاش رو رها کرد و روی نیمکت نشست. تصویری که با یه قهرمان باسابقه بسیار فاصله داره. این پایان راه اروگوئه با فرناندو موسلراست. قابهای پایانی موسلرا از تیم ملی میتونست سه اشتباه مرگبار نباشه، اگر فوتبال ملی رو زودتر ترک می‌کرد…