از مصاحبه بازیکنان انگلیس مشخص است که آنها برای مهار هالند خیلی امیدوار نیستند. احتمالا راهحل آنها این است که به جای مهار هالند که کمی بعید به نظر میرسد راه رسیدن او به توپ را ببندند. برای رسیدن به این هدف باید یکی از راههای اصلی تغذیه هالند بسته شود و مهمترین راه کسی نیست جز رهبر وایکینگها. در تیمی که فقط و فقط از بچه غول گفته میشود یک ستاره و رهبر و پاسور به نام مارتین اودگارد حضور دارد. بازیکن آرسنال که در سه بازی اول خود در جامجهانی ۳ پاس گل ثبت کرد و به رکورد میشاییل بالاکر در سال ۲۰۰۲ رسید. تنها براهیم دیاز، برونو گیمارش و مایکل اولیسه در این دوره از جام جهانی بیش از او پاس گل دادهاند.
او همچنین نقشی کلیدی در انتقال توپ و عبور آن از خطوط دفاعی حریف ایفا میکند. پیش از آغاز مرحله یکچهارم نهایی او با ۷ پاس، به صورت مشترک در صدر فهرست بازیکنانی قرار داشت که در شرایط فشار شدید (حضور بازیکن حریف در شعاع ۲ متری) پاسهایی ارسال کردهاند که خط دفاعی حریف را شکسته است. پاسهایی که از ارزشمندترین پاسها برای یک تیم و بازیکن است.
اودگارد همچنین بیش از هر بازیکن دیگر نروژی، پاسهایی را به درون محوطه جریمه حریف ارسال کرده است. پاسهایی که همه آنها به هالند نمیرسد اما اودگارد را به مهمترین بازیکن تیم برای تغذیه خط حمله و مهارکردن او را به مهمترین وظیفه بازیکنان انگلیس تبدیل میکند. او همانطور که در شادی وایکینگی پایان بازی رهبر ارکستر است در زمین هم همین نقش را دارد.