تیم ملی ترکیه تو اولین بازی جام ۲۶، به مصاف استرالیا رفت و با یک نمایش ناامیدکننده ۲-۰ شکست خورد. همیشه پیش از تورنمنت‌های بزرگ تیم ملی ترکیه با سر و صدا و تبلیغات زیاد و تماشاگرانی پرهیاهو وارد رقابت‌ها می‌شه.
تصویری که باعث می‌شه فکر کنیم با یک تیم مدعی در مسابقات طرف هستیم. اما هر بار بعد از اولین بازی اون حجم از هیاهو و رگ گردن‌های باد کرده جای خودشون را به ناامیدی و تردید برای بازی‌های بعدی میدن. ترکیه به عنوان تیمی که فقط 3 بار در جام جهانی حضور داشته همیشه ازش انتظار می‌ره نمایشی درخشان در این مسابقات داشته باشه. انتظاری که شاید دلیل اصلیش نمایش تیم در جام ۲۰۰۲ باشه که توی اون شاید اگر برابر برزیل قرار نمی‌گرفتند حضورشون توی فینال و حتی قهرمانی دور از ذهن نبود!
اما حقیقت شاید اینجاست که تیم ۲۰۰۲ استثنایی بر یک قاعده کلی بوده و هست. دیشب ترکیه با ترکیبی عجیب بازی را به استرالیا واگذار کرد.
استرالیایی که هر بار در ضدحملات شیرازه دفاعی تیم مونتلا رو به هم می‌ریخت و با یه لوبلاک منطقی تیم مونتلا رو به عقب روند تا اونا به شوت‌های از راه دور روی بیارند. 30 شوت به دروازه پاتریک بیچ و یک هیچ بزرگ!
جدای از نتیجه، ترکیبی که مونتلا به زمین فرستاده بود هم جای بحث داشت. استفاده از کرم اکتورک‌اوغلو به عنوان مهاجم نوک، باریش در وینگ چپ، جای گولر و ییلدیز روی نیمکت!
هر چه که هست تصویر بیرونی تیم ملی ترکیه نمایانگر تیمی قدرتمند و تشنه پیروزی بوده ولی در زمین شاهد تیمی خنثی در حمله و دفاعیم.