از اول تورنمنت همه شانس تیم‌های دیگه علی‌الخصوص فرانسه رو برای قهرمانی بیشتر می‌دونستند. حتی انگلیس، حتی آرژانتین. اما اونا مثل همیشه کار خودشون رو کردند و در بزنگاهی که برابر تیم‌های بزرگ قرار گرفتند، کاری کردند که حریف فرصت نفس کشیدن نداشت. در مورد اسپانیا حرف میزنیم. اسپانیایی که حالا در کنار اروگوئه و فرانسه، دو جام قهرمانی جهان توی ویترینش داره. کنار اروگوئه ای که سال‌هاست در حسرت قهرمانی میسوزه و فرانسه‌ای که خیال می‌کرد به ستاره سوم روی پیراهنش نزدیک و نزدیک‌تر میشه، ولی…
اسپانیایی‌ها ۲۰۱۰ و ۲۰۲۶ قهرمان شدن، اما هیچ اثر دیگه‌ای ازشون بین سه تیم برتر جام‌های جهانی دیده نمیشه و این خودش بیانگر کار بزرگیه که این تیم تو قرن جدید انجام داده. همه چیز از بارسلونای گورآردیولا شروع شد و طرز فکر و نگرشش منجر به ساخت فوتبالی شد که پس از دوران تیکی‌تاکا به این پختگی رسیده که فرانسه و آرژانتین رو در خودش میبلعه. آرژانتینی که به یک سوم خودی خلاصه شد و فرانسه ای که فرصت نفس کشیدن هم نداشت.
لیست رکوردداران فوتبال اسپانیا پر از اسامی جدید و کسانی هست که به خوبی به یادشون میاریم: راموس ،داوید ویا، رودری و …
باید پذیرفت که اونا حالا پادشاه فوتبال جهان هستند. تاجی که ممکنه به این زودی‌ها از سر برزیلی‌ها برداشته نشه ولی فرمول موفق اسپانیا داره جواب میده، بدجوری هم جواب میده.
قهرمانی یک بخش ماجراست و اینطور بی‌چون‌و‌چرا قهرمان شدن بخش دیگرش. تیم‌های دیگر این تورنمنت فرسنگ‌ها با اسپانیای دلافوئنته فاصله داشتند و شاید تو سه تا ۱۲۰ هم از پس شاگرداش برنمیومدن.
تا روزی که فوتبال تغییر کنه و پدیده جدیدی مثل پپ بخواد یه ورق جدید از تاریخ رو برامون بنویسه، باید به احترام این اسپانیا کلاه از سر برداشت؛ “بامووس”