کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربیای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکیشون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟
چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟
به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟
حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیمهای کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست میکردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به مثلث برمودا تبعید میشد تا درس بگیره چهار چهار دو خطی رو سرلوحه کارش قرار بده.
آیا شخصا بازی تیمهای کیروش رو میپسندم؟ نه! اما دیشب مردم غنا سراپا شادی بودند و به تیمشون افتخار میکردند. درست مثل شبی که به آرژانتین با یکی از مهمترین گلهای عمر لیونل مسی برای آلبی سلسته باختیم، اما از عملکرد تیممون سراپا شادی بودیم. که شاید اگر وار اون زمان وجود داشت، از اون بازی با امتیاز خارج میشدیم…
کیروش سراپا حسن نیست، خیلی حرفا هم هست که از دوران او زده نشده. با احترام تمام به همه بچههایی که لباس تیم ملی رو به تن کردند و تا آخرین ثانیه و با تمام وجودشون ازش دفاع کردند با چه منطقی تیم ما باید برابر همه تیمهای جهان فوتبال تهاجمی ارائه کنه؟! ما کجای تاریخ فوتبال ایستادیم که باید هر بار از گروهمون صعود میکردیم؟!
نه! رویافروشی میکردید. حالا هم شیپور دست گرفتید و از توی گنجه، دفترچه خاکگرفته فوتبال تهاجمی رو بیرون کشیدید و حرفای چهار سال پیش رو تکرار میکنید. تیم کیروش دیشب صفر موقعیت گل داشت، امید گلِ ۰.۱۷، سیدرصد مالکیت توپ و فقط یک کرنر. اما با یک امتیاز از زمین خارج شد. برابر تیمی که چهار سال قبل بهش دوتا زده بود، شش تا خورده بود، دو تا هم زده بود به میله!