نام نویسنده: علی نوروزی

روی کین در مورد قانون جدید فیفا مبنی بر اخراج مستقیم بازیکنی که دهانش را بپوشاند نظر خاص خودش را دارد: « نیت فیفا را می‌فهمم. همه می‌خواهند تبعیض را از بازی بیرون کنند. اما اخراج بازیکن صرف پوشاندن دهان؟ فکر می‌کنم داریم از موضوع اصلی دور می‌شویم.شما نمی‌توانید بدگمانی را قضاوت کنید. اگر بازیکنان خط قرمز را با کلام رد کردند اقدام کنید، بحثی نیست. اما اگر قرار باشد روی احتمالات کارت قرمز بدهیم، تا کجا پیش باید رفت؟ امروز پوشاندن دهان است، فردا می‌تواند بحث با حریف یا ابراز احساسات پس از یک تکل باشد.» کین که خود از نمادهای خروش احساسی فوتبال بود، در مورد بازیکنان نمادین تاریخ فوتبال گفت: « امثال مارادونا و کانتونا که از بهترین بازیکنان تاریخ بودند یا حتی رونی و هم‌تیمی‌های من حتی پنج دقیقه تحت اعمال همچین قوانینی دوام نمی‌آوردند. فوتبال قرار نیست استریل باشد یا جلسه هیئت مدیره. فوتبال یک ورزش رقابتی است که توسط انسان‌ها انجام می‌شود نه ربات‌ها. هوادارن عاشق اشتیاق و شخصیت و رقابت می‌شوند و شما دارید جذابیت و خاص بودن فوتبال را می‌گیرید.»

پس از شروع رویایی سوئد در جام و پیروزی ۵-۱ مقابل تونس، شاگردان گراهام پاتر در بازی دوم با تکرار همان نتیجه این بار سمت بازنده میدان بودند و دروازه خود مقابل هلند رو پنج بار باز شده دیدند. شروع سوئد در جام جهانی دقیقا منطبق با شروع شاگردان دینو تاپ‌مولر در آینتراخت فرانکفورت در جریان این فصل چمپینزلیگ بود که بازی اول رو ۵-۱ مقابل گالاتاسرای پیروز شدند اما نه تنها بازی دوم رو ۵-۲ به اتلتیکو باختند بلکه بازی سوم رو هم نیز با همین نتیجه مقابل لیورپول شکست خوردند. یعنی سوئد هم قراره دوباره ۵-۱ به ژاپن ببازه؟

حضور براین بروبی در ترکیب هلند و مستقیم‌تر بازی کردن نارنجی‌ها در این بازی نشان داد که رونالد کومان مسائل رو زیاد برای خودش پیچیده می‌کرد و شاید بازی کردن ساده‌تر و با ریسک بیشتر نتیجه بهتری هم داشته باشه. حالا نظرت راجع به جاستین کلایورت چیه؟

آرایش جالب انگلیس هنگام لو بلاک قابل توجه بود. شاگردان توماس توخل در نیمه ابتدایی که با نتیجه ۲-۲ به پایان رسید هنگام دفاع در زمین خود به جای ۲-۴-۴ رایج موقع دفاع، با آرایش ۴-۲-۴ مقابل شاگردان دالیچ ایستادند. به این شکل که مقابل خط دفاع چهار نفره زوج دکلن رایس و الیوت اندرسون پوشش می‌دادند و مادوئکه، بلینگام، کین و گوردون اولین دیوار مقابل بیلدآپ کرواسی بودند.

با اعلام یازده نفر اصلی توماس توخل، سه‌شیرها آماده اولین مسابقه خود در جام جهانی 2026 خواهند بود. تیم ملی انگلیس که فینالیست یورو 24 بود، برای اولین بار خارج از خاک بریتانیا راهی فینال یک تورنمنت معتبر شد. حال با مردی که در تورنمنت‌های حذفی تبحر دارد، امیدوار هستند تا این اتفاق را تکرار کنند و 30 سال بعد از انتشار قطعه “Three Lions” که در آن انگلیسی‌ها “Football’s Coming Home” می‌خوانند، جام را پس از 60 سال به خانه ببرند.

فرقی نمی‌کند شما از کدام نقطه زمین و از بین چه تعداد انسان و به چه نحوی مقابل حریف قرار می‌گیرید. در نهایت وقتی آرنا می‌رسید، 11تا از ما مقابل 11تا از حریف قرار می‌گیرند. پس هر اتفاقی می‌تواند بیافتد. مثل گل مساوی کوراسائو یا عراق حتی برای دقایقی قبل از رخ دادن فاجعه مقابل آلمان و نروژ یا رخ دادن شگفتی کیپ ورد. چون به هر حال در لحظه مسابقه، 11 به 11 هستیم. اما مسیرها چطور است؟ فکری که حین تماشای نروژ و عراق مثل گولدن اسنیچ (در سری فیلم‌های هری پاتر) در مغزم می‌چرخید، این بود که مسیر نروژ و عراق تا رسیدن به بوستون چقدر متفاوت بود. عراقی که سایه جنگ به ندرت از سرش کم می‌شود در مقابل نروژی که کمتر چیزی آرامشش را به هم می‌زند. عراقی که سه روز تا رسیدن به بولیوی در راه بود در مقابل نروژی که غرق در امکانات است. یا احتمالا بازیکنان لاروخا نتوانند حتی تصور بکنند که برق‌کاری خانه خود را انجام بدهند، چه برسد برای امرار معاش این حرفه را به عنوان شغل برگزینند؛ مثل گلری که 90 دقیقه در باز کردن دروازه‌اش ناکام ماندند. اصلا چند فوتبالیست در کیپ ورد و کوراسائو و عراق وجود دارد که 26 نفر از بین آن‌ها برگزیده می‌شوند؟ چه امکاناتی برای پرورش آن‌ها وجود دارند؟ چقدر دست مربی برای دعوت نکردن تام بیشوف‌ها یا دین هاوزن‌ها یا کاماوینگاها و پالمرها باز است؟ اگر فرم بازیکنی خوب نباشد، فوتبالیست دیگری در حد جام جهانی وجود دارد؟
نمی‌دانم بقیه هم به این موضوعات فکر می‌کنند یا هری پاتر ذهن من به تعطیلات رفته و گولدن اسنیچ آزادانه و بی مقصد در سرم می‌چرخم.