به استقبال تیم ملی رفتند. با سرود و گل و ساز و آواز. دستاورد؟ مگه مهمه؟! صحبتهای علیرضا بیرانوند در برنامه فوتبال برتر به شدت وایرال شده. جایی که از مردم داخل ایران، مهدی مهدوی‌کیا و هر کسی دم دستش بود گله کرد. دروازبان ایران تو جام جهانی معتقد بود که چه فرقی میکنه ما چه عملکردی داشتیم؟ چرا از ما حمایت نشد؟ چرا مهدوی‌کیا که توی استادیوم بود و با اینفانتینو عکس گرفت، سری به رختکن تیم ملی نزد؟
بعد از سه تساوی که یکیش برابر ضعیف‌ترین تیم رقابت‌ها رقم خورد، دروازبان تیم معتقده که باید تحت هر شرایطی از تیم ملی حمایت می‌کردید. جناب بیرانوند پا رو فراتر هم گذاشتند و معتقد بودند که ترک‌ها و عرب‌ها و اساسا همه مردم جهان (جز ایران) عاشق تیم ملی ما شدند ولی مردم خودمون…
دلایل خیلی از اتفاقات بالاتر رو خود علیرضا بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌دونه. نزدیک شدن به تیمی که اقبال عمومی مردم رو نداره پسند خیلی‌ها نیست. خواه اون آدم اسطوره فوتبال کشور باشه، خواه مجری برنامه طنز. اما آقا علیرضا هیچوقت از خودش نپرسید که چی شد که مهدوی‌کیا امروز اونجاست؟ چرا مهدوی‌کیا اسطوره است و شما به قول شخص خودت که معتقدی بهترین نسل تاریخ فوتبال ایران هستید، حتی در مهم‌ترین رویداد جهانی دستکم بخشی از مردم رو همراه خودتون ندارید؟ اساسا کی قرار شد با یه رویکرد دیکتاتور مآبانه همه به اجبار تیم ملی رو دوست داشته باشند؟ رفتار بازیکنا و کادر فنی بعد از بازگشت از سفر امریکا به قدری مشمئزکننده‌ است که کارشکنی‌های میزبان و تمام فشارهای اجتماعی و سیاسی که به تیم وارد شده بود، توی سایه قرار می‌گیره.
بعد بازگشت تیم از جام جهانی، حالا برنامه‌های مختلف شده فرصتی که کادر فنی و بازیکنا از عملکردشون دفاع کنند. دفاعی که تبدیل به فرصتی برای حمله به مردم و اسطوره و طرفدار و غیرطرفدار شده. سوال اینجاست که جامعه چه بدهی به این تیم داره که بعد ۴۸ تیمی شدن جام جهانی هم نتونست جزو ۳۲ تیم صعودکننده لقب بگیره؟
یه لحظه فکر کنید؛ به اشتباه گفتید مورینیو از تیم ملی تعریف کرده؟ گول پیج فیک توئیتر رو خوردید؟ فدای سرتون! اشکال نداره! بگید! چه ایرادی داره؟ عجب!!!
بیرانوند چکیده‌ای از این نسل متوقع تیم ملی ماست. نسلی بدون دستاورد و همیشه طلبکار. این اولین بار نیست که این شخص، انقدر مارو ساده‌لوح و نا‌آگاه فرض می‌کنه. این رویکرد نتیجه زمانیه که اشتباه کلامی اون رو درباره کلمه”لتس گو” به بخشی از فرهنگ عامه‌مون تبدیل کردیم. یا وقتی رسوایی مدرک دانشگاهیش و تحصیلش در مقطع دکترا رو شد، جای تقبیح این کار،  با «دکتر بیرانوند» موضوع رو دستاویز شوخی قرار دادیم.
به قول بازیگرِ نقشِ کارگردان، تو فیلم صمد آرتیست می‌شود: «وقتی شما انقدر ساده‌لوح هستید، توقع هم داشته باشید بقیه به این راحتی ازتون سوء استفاده کنند».
فارغ از عملکرد فنی و بیرون از مستطیل سبز، امثال بیرانوند الگوی خوبی برای نسل بعدی خواهند بود: «هر آنچه نباید بود».