«کانته از نسل قدیمی فوتباله؛ نسلی که ارزشش رو با بازوبند، دوربین و شبکه‌های اجتماعی اندازه نمی‌گیره. برای اون، تیم همیشه مهم‌تر از خودشه. می‌شه بازوبند رو از بازوی کانته گرفت، اما نمی‌شه بزرگیش رو از تاریخ فوتبال جدا کرد. مردی که یادمون می‌اندازه بزرگ‌ترین قهرمان‌ها گاهی همونایی هستن که کمتر از همه خودشون رو در مرکز تصویر قرار می‌دن.» سیاوش ولی‌پور با این جملات، کریر انگولو کانته را توصیف کرده است؛ مرد متواضع فرانسوی که رقص آخرش اندوهبار بود چون فرصت رقصدن پیدا نکرد.