«داستان هری کین هیچ وقت فقط درباره جام نبود، درباره عدد بود .شماره ده، گاهی شماره نه، بیشتر شماره شش وقتی مجبور می‌شد خودش همه چیز رو ببره عقب و دوباره بسازه. اون یه مهاجم نیست، یه سیستمه، یک تیم در یک بدن.» این بخشی از داستان هری کین است به روایت سیاوش ولی‌پور. رقص آخر او شاید زیباترین رقصش باشد، کسی چه می‌داند.