نام نویسنده: نیلوفر کنگرانی

عکس آواتار
انگلیس آٰرژانتین کمک داور

بازی انگلیس – آرژانتین را این داور رقم زد؟!

نروژ و مصر؛ این ۲ تیم این روزها یک نقطه اشتراک بزرگ دارند و آن این است که هوادارانشان اعتقاد دارند که سر آن‌ها را مقابل حریفان نام آشنایشان بریده‌اند. البته این ۲ تیم یک نقطه اشتراک دیگر هم دارند. آن هم این چهره است: ژروم بریسار.
زمانی که فیفا اعضای تیم داوری را که کلمن تورپین را از اتاق کمک‌داور ویدئویی همراهی می‌کنند اعلام کرد، نام ژروم بریسار باعث تعجب شد. او همان داوری است که در دیدار آرژانتین و مصر در همین نقش جنجال‌های بزرگی رقم زد. با این که کولینا بعد از آن بازی اعلام کرد که تصمیمات داور برای قبول گل آرژانتین و مردود کردن گل مصر درست بوده، اما این تایید هواداران فوتبالی را قانع نکرد. در بازی انگلیس و نروژ هم جنجال‌های دیگری رقم خورد و مهم‌ترین آن باز هم مردود شدن یک گل، یعنی گل نروژ بود. عده‌ای اعتقاد دارند که بازی مرحله نیمه‌نهایی میان آرژانتین و انگلیس بیش از هر چیزی مرهون اشتباهات داوری است. اشتباهاتی که در هر دو، این چهره از اتاق وی ای آر داوران را همراهی کرده است.

این شما و این جود جدید

این شما و این جود جدید

نمودار بازی هر بازیکنی در یک جایی، تیمی یا تورنمنتی به اوج خودش می‌رسد. به نظر می‌رسد که این نقطه اوج برای بلینگهام همین‌جاست، در آمریکا. این اوج نه به دلیل گل‌های مهم و حساسی است که جود زده است بلکه به دلیل مدل بازی‌ای است که احتمالا بعد از جام‌جهانی از او بازیکن متفاوت‌تری خواهد ساخت. بلینگهام را در طول این سال‌ها در تیم ملی و رئال مادرید بیشتر به عنوان یک بازیساز خوب شناختیم، اما حالا یک جود متفاوت را به ما نمایش داده است. بازیکنی که در عمق خط دفاع حریف حتی از آن بازیکن بازیساز هم خطرناک‌تر است. او که در جام گذشته فقط یک گل از ۶ گل تیمش به ایران را زده بود، در این جام خودش به تنهایی ۶ گل به حریفان زده است. ۶ گل در ۶ بازی؛ بهترین عملکرد هجومی دوران فوتبالش! جام جهانی آمریکا یک بازیکن جدید به دنیای فوتبال معرفی کرد، این شما و این جود جدید.

راحت ترین کار توخل

معما برای توخل: مهار هالند

بازیکنی که با میانگین لمس توپ ۲۴.۸ در هر ۹۰ دقیقه سومین آمار پایین را در جام‌جهانی دارد. (در میان بازیکنانی که حداقل ۳۰۰ دقیقه بازی کرده‌اند). بازیکنی که حدود ۴۰درصد از بازی را راه می‌رود و احتمالا در این مورد هم در میان پایین‌ترین دوندگی جام قرار دارد. کاری راحت‌تر از مهار این بازیکن برای یک تیم وجود دارد؟ شاید بگویید نه تا وقتی که متوجه بشوید نام این بازیکن هالند است!

رهبر ارکستر را مهار کن

مهم‌تر از هالند، رهبر ارکستر را بگیر

انگلیسی‌ها از مصاحبه‌هایشان مشخص است که برای مهار هالند خیلی امیدوار نیستند. احتمالا راه‌حل آن‌ها این است که به جای مهار هالند که کمی بعید به نظر می‌رسد راه رسیدن او به توپ را ببندند. برای رسیدن به این هدف باید یکی از راه‌های اصلی تغذیه هالند بسته شود و او کسی نیست جز رهبر وایکینگ‌ها. در تیمی که فقط و فقط از بچه غول گفته می‌شود یک ستاره و رهبر و پاسور به نام مارتین اودگارد حضور دارد. بازیکن آرسنال که در سه بازی اول خود در جام‌جهانی ۳ پاس گل ثبت کرد و به رکورد میشاییل بالاکر در سال ۲۰۰۲ رسید. تنها براهیم دیاز، برونو گیمارش و مایکل اولیسه در این دوره از جام جهانی بیش از او پاس گل داده‌اند.

او همچنین نقشی کلیدی در انتقال توپ و عبور آن از خطوط دفاعی حریف ایفا می‌کند. پیش از آغاز مرحله یک‌چهارم نهایی او با ۷ پاس، به صورت مشترک در صدر فهرست بازیکنانی قرار داشت که در شرایط فشار شدید (حضور بازیکن حریف در شعاع ۲ متری) پاس‌هایی ارسال کرده‌اند که خط دفاعی حریف را شکسته است. پاس‌هایی که از ارزشمندترین پاس‌ها برای یک تیم و بازیکن است.

اودگارد همچنین بیش از هر بازیکن دیگر نروژی، پاس‌هایی را به درون محوطه جریمه حریف ارسال کرده است. پاس‌هایی که همه آنها به هالند نمی‌رسد اما اودگارد را به مهم‌ترین بازیکن تیم برای تغذیه خط حمله و مهارکردن او را به مهم‌ترین وظیفه بازیکنان انگلیس تبدیل می‌کند.

جانشینان مسی

همه جانشینان مسی برای ضربات پنالتی آرژانتین

موفقیت ضربات پنالتی در کنار توانایی فنی یک بازیکن، به تمرکز و البته شانس هم ارتباط دارد. اما زمانی که تعداد پنالتی‌های از دست رفته بالاتر برود، تاثیر مستقیم شانس کمتر شده و توانایی پنالتی زدن اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. آمار پنالتی‌های از دست رفته مسی می‌گوید که بهتر است ( البته باید بگوییم در این سال‌ها بهتر بود)حداقل برای بازی‌های باقی‌مانده پنالتی‌زن دیگری انتخاب شود. نرخ موفقیت پنالتی‌های مسی در بازی‌های باشگاهی و ملی پایین‌تر از ۷۷ درصد بوده است. اسکالونی در ترکیب آرژانتین برای انتخاب پنالتی‌زن دستش کاملا باز است و می‌تواند بازیکنانی مانند لئاندرو پاردس (۹۲.۹٪)، الکسیس مک‌آلیستر و انزو فرناندز (هر دو ۹۱.۷٪) و خولیان آلوارز (۸۹.۵٪) را به عنوان پنالتی‌زنان آرژانتین انتخاب کند. مک‌آلیستر تنها بازیکن غیردروازه‌بانی است که در این جام جهانی دقایق بیشتری نسبت به مسی برای آرژانتین بازی کرده است و می‌تواند یکی از گزینه‌های اصلی باشد.

نبرد نابرابر در دقایق پایانی

وقت‌های تلف شده جام جهانی ۲۰۲۶، شاهد گل‌های دراماتیک زیادی بوده است. ۱۱.۴ درصد از کل گل‌های این دوره از مسابقات در وقت‌های تلف‌شده (چه در پایان ۹۰ دقیقه و چه در پایان ۱۲۰ دقیقه) زده شده که بالاترین میزان در تاریخ جام جهانی محسوب می‌شود. علاوه بر افزایش جنگندگی و تلاش تا آخرین ثانیه برای رسیدن به گل، نقش بازیکنان تعویضی بسیار پررنگ بوده است؛ ۱۷ گل از ۳۲ گل دقایق پایانی جام جهانی امسال توسط بازیکنان تعویضی به ثمر رسیده است که بیش از نیمی از آن‌ها محسوب می‌شود. گویا قدم‌های خسته مدافعان در برابر گام‌های تازه‌‎نفس مهاجمان یارای مقاومت نداشتند و بازنده این جنگ نابرابر شده‌اند؛ طوری که حتی هایدرشن برک هم مانع آن نشده است!

بازیکنان تعویضی

یک پنجم گل‌های جام جهانی؛ سهم تعویض‌های طلایی

وقتی یک بازیکن تعویضی گل می‌زند، همه برنده می‌شوند. آن بازیکن به عنوان قهرمان ستایش می‌شود و سرمربی، نابغه خوانده می‌شود. اگر جریان بازی طبق برنامه پیش نرود، سرمربی نگاهی به نیمکت می‌اندازد و گزینه‌های خود را می‌سنجد. به همین دلیل است که یک تیم برای قهرمانی علاوه بر داشتن یک تیم خوب داخل زمین، باید نیمکتی در حد و اندازه قهرمانی هم داشته باشد.

در این دوره از مجموع ۲۵۰ گل به ثمر رسیده، ۵۲ گل یعنی ۱۸.۶ درصد آن‌ها توسط بازیکنانی زده شده است که به عنوان یار تعویضی وارد زمین شده‌اند. تا اینجای کار، آمار این دوره اندکی پایین‌تر از جام جهانی ۲۰۱۴ است که در آن ۱۸.۷ درصد از گل‌ها توسط بازیکنان تعویضی زده شد که البته احتمالا تا پایان بازی‌ها این رکورد شکسته خواهد شد.

عوامل متعددی در افزایش تعداد گلزنان تعویضی تاثیر دارد. افزایش تعداد تعویض به عدد ۵ اولین دلیلی است که می‌توان مطرح کرد. عامل دوم در خستگی و شرایط آب‌و‌هوایی آمریکاست. رطوبت هوا و ارتفاع بالای بعضی از ورزشگاه‌ها باعث می‌شود بازیکنان سریع‌تر دچار خستگی شوند و عملکردشان در دقایق پایانی مسابقات افت کند. بازیکنانی که از بازی‌های سخت و فشرده باشگاهی به تیم ملی آمدند برای تکمیل شدن نقشه تیم و رسیدن به گل و پیروزی به بازیکنان تازه‌نفس‌تری که روی نیمکت نشسته‌اند نیاز دارند.

۵ دقیقه فوتبال بیشتر در آمریکا!

در جام‌جهانی ۲۰۲۶، حدود ۵ دقیقه بیشتر فوتبال دیدیم! این ۵ دقیقه حاصل رویکرد و قوانین فیفاست که تلاش کرد تا حد امکان از وقت‌کشی و روش‌های مرسوم تیم‌ها برای از بین بردن فوتبال زیبا و جوانمردانه جلوگیری کند. فیفا اقدامات سخت‌گیرانه‌ای را در این جام برای مقابله با اتلاف وقت در پیش گرفته بود.

هنگام زدن ضربات دروازه، یک شمارش معکوس پنج‌ ثانیه‌ای استفاده شد. این اقدام باعث شد میانگین زمان صرف‌ شده برای ضربه دروازه از ۲۷.۷ ثانیه در سال ۲۰۲۲ به ۲۳.۸ ثانیه کاهش پیدا کند. در حال حاضر میانگین زمان لازم برای ضربات دروازه در این تورنمنت، کمترین میزان ثبت‌ شده در تمامی مسابقات از سال ۲۰۱۰ تاکنون است.

در مورد پرتاب‌های اوت نیز تایمر پنج‌ ثانیه‌ای در نظر گرفته شده بود. میانگین زمان صرف‌شده برای پرتاب اوت به ۱۳.۳ ثانیه کاهش یافته است، در حالی که این رقم در قطر ۱۵.۷ ثانیه بود. شاید صرفه‌جوییِ کمی بیش از دو ثانیه برای هر پرتاب، رقم ناچیزی به نظر برسد، اما با توجه به میانگین ۳۵.۹ پرتاب اوت در هر بازیِ این دوره از مسابقات، همین صرفه‌جویی‌های زمانی باعث شده است که مجموع زمان بازگرداندن توپ به جریان بازی در طول یک مسابقه کامل، نسبت به سال ۲۰۲۲ به میزان ۲ دقیقه و ۴۵ ثانیه کاهش یابد. یعنی در مجموع ما در هر بازی این جام ۵ دقیقه بیشتر فوتبال دیدیم!

سن بازیکنان

آمریکا، جایی برای پیرمردها هست

در فوتبال، معمولاً این ستاره‌های جوان هستند که توجه رسانه‌ها را به خود جلب می‌کنند. کشف پدیده‌ها و درخشش آن‌ها یکی از جذاب‌ترین بخش‌های فوتبال است. با این حال به نظر می‌رسد که در این دنیای جوان دوست و پدیده پرور، قدیمی‌ها همچنان حکم طلا را دارند و مربیان به آسانی از ارزش تجربه نمی‌گذرند. عملکرد مسی ۳۹ ساله و ووزینیای ۴۰ ساله و بازیکنان دیگری مانند رونالدو و مودریچ و پریشیچ تاییدی بر این مدعاست. در تیم ملی خودمان هم همه نگاه‌ها به رامین رضاییان 36 ساله و بیرانوند 34 ساله معطوف شد. تورنمنت ۲۰۲۶ شاهد مسن‌ترین ترکیب‌های اصلی در تاریخ جام‌جهانی بوده است. در این تورنمنت، میانگین سنی ترکیب اصلی تیم‌ها ۲۸ سال و ۱۱۷ روز بوده است که در مقایسه با ۲۷ سال و ۲۹۹ روز جام‌جهانی قبل یک سال پیرتر شده است. جام جهانی ۱۹۷۰ «جوان‌ترین» دوره این مسابقات بود. در این رقابت‌ها که به میزبانی مکزیک برگزار شد، میانگین سنی ترکیب اصلی تیم‌ها ۲۶ سال و ۷۶ روز بود.

پنتالتی های از دست رفته

پنالتی‌های از دست رفته؛ فاجعه نیست!

از دست رفتن ضربات پنالتی در جام ۲۰۲۶ رکورد شکست و بازیکنان حاضر در این تورنمنت بیشتر از سایر دوره‌ها پنالتی از دست دادند. با احتساب ضربات پنالتی پایان بازی، ۲۰ مورد از ۵۹ پنالتی زده‌شده در آمریکا به گل تبدیل نشده‌اند. آمار ۶۶.۱ درصدیِ موفقیت در این ضربات، پایین‌ترین عدد ثبت‌ شده در تاریخ جام‌های جهانی محسوب می‌شود. البته این آمار به یک‌باره به کمترین میزان تاریخ نرسیده و روندی نزولی را طی کرده است. درصد تبدیل پنالتی به گل در تمامی دوره‌های جام جهانی از سال ۲۰۱۴ به بعد، سیر کاهشی داشته است. پنالتی زدن همیشه چنین کار دشواری نبوده است؛ هر ۱۳ پنالتی گرفته شده در جام‌های جهانی ۱۹۶۶ و ۱۹۷۰ تبدیل به گل شدند و در آن زمان از دست رفتن پنالتی یک فاجعه محسوب می‌شد!

پیمایش به بالا