امضای پرتغال روبرتو مارتینز، مالکیت بالا و بازپس‌گیری سریع توپ است. به طوری که این تیم با تکیه بر خط هافبک پر ستاره خود، در مسابقات یورو ۲۰۲۴ با ۶۶.۹% بالاترین میانگین مالکیت توپ مسابقات را داشت. اما پرتغال در برابر کلمبیا، به شکل کاملا متفاوتی بازی کرد. میزان مالکیت این تیم، تنها ۴۱% بود؛ اما قسمت جالب‌تر ماجرا، زمان بازپس‌گیری توپ ۲۶.۳۳ ثانیه‌ای این تیم در برابر ۱۷ ثانیه کلمبیا بود. برای این که متوجه بزرگی این عدد شوید، بهتر است بدانید تنها در ۴ مسابقه از جام جهانی تیمی توپ را کندتر از پرتغال در این بازی پس گرفته است؛ تونس مقابل هلند، اتریش مقابل الجزایر، اردن مقابل آرژانتین و کنگو در برابر خود پرتغال. نبود ژائو نوس در ترکیب اولیه که در ایجاد پرس از مهم‌ترین مهره‌های مارتینز محسوب می‌شود، از دلایل اصلی این اتفاق است، اما حتی جایگزینی او با روبن نوس در بین دو نیمه هم تغییر چندانی ایجاد نکرد. نکته منفی ماجرا اما آنجاست که پرتغال با این شکل بازی، نه‌تنها در ایجاد موقعیت در انتقال‌ها موفق نبود بلکه امید گل ۱.۸۵ نیز به کلمبیا اهدا کرد. به نظر زنگ خطر جدی در تیم روبرتو مارتینز پیش از شروع مسیر سخت مراحل حذفی به

چند ساعت بعد از حذف تیم ملی، فریاد ظلم، تبانی و حق‌خوری همه جا رو پر کرده. از اون‌ها فقط بیخودی پاس می‌دادند گرفته تا گل آخر رو از قصد خوردند! اما محض رضای خدا، قبل از این که تهمت‌هاتون رو به سمت هر ملت و تیم و بازیکنی پرتاب کنید، نیم نگاهی به ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین آمارها نمی‌کنید؟ الجزایر برابر اتریش ۷۷۵ پاس داد؛ بله، چقدر زیاد! ولی نه به عنوان تیمی که بعد از اسپانیا بیش‌ترین تعداد پاس صحیح در کل تورنمنت رو داشته! تیمی که حتی در بازی‌ای که سه گل از آرژانتین خورد، بیشتر از اون‌ها پاس داد. جالب‌تر چیه؟ این که الجزایر در این بازی ۱۲۱ تلاش برای خط‌شکنی کرد؛ در حالی که ایران فقط در بازی‌اش برابر مصر و با ۱۲۴ تلاش تونست عدد بالاتری رو ثبت کنه. شرایط این واکنش‌ها رو می‌طلبه، صحیح؛ ولی دوره این غیرتی‌بازی‌ها و پشت بهونه موجه و غیر موجه قایم شدن خیلی وقته گذشته عزیزان. تیم ملی نباخت، ولی برنده هم نبود. قهرمان‌سازی حیرت‌انگیزتون از فدراسیونی که حتی در شرایط صلح هم رقیب دوستانه‌ای بهتر و متفاوت‌تر از ازبکستان و روسیه پیدا نمی‌کرد و تیم فنی‌ای که در ساده‌ترین گروه در هفت دوره حضور در جام جهانی هیچ

قضایای خنده‌دار ریزه‌اسپور، دعواهای بچگانه با برانکو، استوری‌های حیرت‌انگیز، ناسازگاری با تقریبا تمام هم‌تیمی‌ها در تمام تیم‌ها، انتقاد از بازیکنان و مربی خودی روی آنتن زنده تلویزیون، قول شرف همیشه پرسپولیسی بودن و دست بالا بردن و قسم به تلاش برای موفقیت استقلال، نیمکت‌نشینی و تنش با ساپینتو تا همین چند ماه پیش؛ وقتی به سیاهه حواشی رضاییان نگاه کنی، احتمالا باورپذیر نیست، اما رامین، بازیکنی که تا 25 سالگی در راه‌آهن بازی می‌کرد و با دعوت کی‌روش ناگهان رقیب وریا غفوری در سمت راست دفاع تیم ملی شد، حالا در 36 سالگی گلزن‌ترین بازیکن ایران در تاریخ جام جهانیه! بالاتر از هر نام بزرگی. برای دوست نداشتنش می‌شود دلیل‌های زیادی نوشت، اما رامین چیزی دارد که در لیست همه بازیکنان ایرانی شاید به اندازه انگشتان یک دست هم نبینی؛ پشتکار. این عنوان، لیاقت اوست، چون همیشه تلاش کرد. بااستعدادترین نبود، ولی در زمین درست‌ترین ذهنیت را داشت. حتی اگر با دیدن پست‌های دویدن زیر پل به خنده افتاده باشی، اما دوید. حرفه‌ای زندگی کرد و حالا در جایی قرار دارد که شاید به سختی بشود به آن رسید. ۳ گل، در جام‌های جهانی. مبارک باشد رامین، کاش همت تو مسری بود.

صعود 8 تیم برتر سوم، از مجموعه شاهکارهای ادامه‌دار اینفانتینو و رفقا، دور سوم مرحله گروهی رو از پرهیجان‌ترین، به مضحک‌ترین تبدیل کرده. پاراگوئه و استرالیا دست در دست هم 90 دقیقه برای مساوی عرق ریختند(!)، گراهام پاتر به حرص و جوش الانگا برای گلزنی خندید و سلباکن با خوشحالی از قرعه احتمالی ساحل عاج ما رو از دیدن تقابل هالند-امباپه محروم کرد. ولی از همه بیشتر، بیچاره اسکاتلندی‌ها! فدراسیون با دو دو تا چهارتا، تشخیص داد خانواده بازیکنان رو از هتل شبی 300 دلار اخراج کند و استیو کلارک و بچه‌ها کز کرده کنج کمپ حذف تدریجی تیم‌شون رو نگاه کنند! مرگ آروم زیبایی‌ها، دست‌رنج کلکسیون نبوغ بچه‌های خدوم فیفا!

شب گذشته جام‌جهانی شب مسی و امباپه و هالند بود و امشب شب رونالدو و رونالدو و رونالدو. همه چشم‌ها امشب به بازی پرتغال خواهد بود تا ببینند رونالدو چه خواهد کرد. البته قبل از این که این سوال مطرح بشود که رونالدو در این بازی گل می‌زند یا نه شاید سوال مهم‌تر این باشد که او مقابل ازبکستان در ترکیب اصلی خواهد بود یا نه. با وجود توصیه‌های زیاد به مارتینز برای نیمکت‌نشین کردن رونالدو بعید است حداقل در این بازی این اتفاق بیفتد. دلیل اول‌، اهمیت رونالدو و این که او در هر ثانیه می‌تواند همه چیز را تغییر دهد است و دلیل دوم این است که جانشین مناسبی هم برای او ندارد. ژوائو فیلیکس و راموس ۲ بازیکنی هستند که می‌توانند در خط حمله پرتغال قرار بگیرند. فیلیکس که در لیگ عربستان بازی می‌کند و شرایطی بهتر از رونالدو نداشته است. او در فصل گذشته ۸ گل کمتر از رونالدو زده او در تیم ملی هم در بازی‌های اخیر هر وقت در ترکیب قرار گرفته عملکرد ویژه‌ای به نمایش نگذاشته است. گزینه دوم هم راموس جوان. درست است که هت‌تریک او با پیراهن پرتغال کارنامه‌ای وسوسه‌انگیز است اما او حتی در تیم باشگاهی خود پاری‌سن‌ژرمن هم در