برزیل هر نسل یه ابرستاره به فوتبال جهان معرفی میکنه. گزاره ای که توی این چند سال گذشته به بازیکنی مثل اندریک اطلاق میشه که مسیر خیلی طولانی برای اثباتش پیش رو داره. اما روزگاری که نیمار با موهای تاج خروسیش توی سانتوس می‌درخشید و با رقص پا وسط لیگ برزیل همه رو مجنون خودش کرده بود، می‌شد گفت که واقعا فوتبال دنیا میتونه منتظر یه رونالدو یا رونالدینیهوی دیگه باشه. نیمار خیلی زود پله‌های ترقی رو طی کرد. بعد از بازی جلوی مسی با پیراهن سانتوس، بهش توی بارسلونا ملحق شد و کنار هم تمامی عناوین ممکن رو درو کردند. نیمار تو اوج بود و زندگی به بهترین شکل ممکن پیش می‌رفت، اما یه جای کار اشکال داشت. برعکس کریستیانو که برای رفتن به سطح بالاتر چمدونش رو بست و از اولدترافورد به برنابئو رفت، نی جی فهمید که زیر سایه مسی بودن تا ابد اونو توی همین سطح نگه می‌داره. پس پاریس رو انتخاب کرد. یه پروژه جاه‌طلبانه با منابع لایتناهی مالی. تبدیل به گرونترین فوتبالیست تاریخ شد و پیراهن قهرمان فرانسه رو پوشید. کنار امباپه تا فینال لیگ قهرمانان رفت، ولی نشد. وقتی دیدند نمی‌شه حتی سراغ مسی هم رفتند و اونو دوباره همبازی نیمار کردند. اما

کریربازهای فیفا خوب یادشون میاد که یه جوون آینده‌دار بود که رئال مالکیتش رو برعهده داشت ولی قرضش میداد به تیم‌های دیگه تا زمان مناسب فرا برسه و بتونه به عنوان بازیکن اصلی توی ترکیب قرار بگیره. اگر شما مارتین اودگارد جوون رو توی تیمتون داشتید، اون در گذر زمان به یکی از بهترین بازیکنای جهان تبدیل می‌شد. اتفاقی که توی دنیای واقعی هم افتاد و حالا مارتین، کاپیتان تیم ملی کشورش و قهرمان انگلیسه. اون تو دوران حضورش توی مادرید و زیر سایه مثلث برمودای کروس، مودریچ، کاسمیرو قرار گرفت و توی سوسیداد، ویتسه و هیرنفین بازی کرد. اما یه روز تصمیمش رو گرفت و بار سفر به لندن رو بست. حالا کاپیتان تیم آرتتا تنظیم کننده مترونوم بازی تیمش توی لیگ برتره و با اونا قهرمان جزیره شد و تا فینال لیگ قهرمانان هم پیش اومد. حالا شاید شبی نباشه که پرز به این که چقدر مفت این ابر ستاره رو از دست داده فکر نکنه. از دیشب دوئوی هالند/اودگارد خیلی با دوئوی بیل/رمزی مقایسه میشه. اما حقیقا این کجا و آن کجا؟! اودگارد توی بیست و هفت سالگی تو اوج دوران فوتبالش قرار داره و اگر با نروژ موفق به حذف انگلیس بشه، برای اولین بار این

همه از انگلیس و هری کین می‌گویند اما در آن سوی میدان در ترکیب مکزیک هم مهاجمی هست که به اندازه هری برای مکزیکی‌ها مهم است. بازیکن تیم القادسیه و آقای گل لیگ عربستان که با ۳۱ گل در ۳۳ بازی بالاتر از رونالدو، تونی و بنزما ایستاد؛ خولیان کینیونس! او از همان اولین بازی جام نشان داد که سطح درخششی فراتر از لیگ عربستان دارد. پای راست خولیان در همان بازی افتتاحیه اولین گل جام را رقم زد و ماجراجویی‌های او و ال ‌تری‌ آغاز شد. او در جام جهانی ۲۰۲۶ مستقیماً در به ثمر رسیدن چهار گل (۳ گل و ۱ پاس گل) نقش داشته است؛ آماری که با رکورد لوئیس هرناندز در سال ۱۹۹۸ برابری می‌کند. این بازیکن با یک گل دیگر به آمار گل‌زده مهاجم افسانه‌ای مکزیکی‌ها هم خواهد رسید. کینیونس برای رسیدن به این هدف تنها نیست. او بازیکنی را در کنارش دارد که تنها مکزیکی تاریخ با ۳ پاس گل در یک دوره است؛ روبرتو آلوارادو. خلق ۱۰ موقعیت، ۱۵ بار بازپس‌گیری توپ و ۷ تکل موفق آلوارادو را به بهترین بازیکن مکزیک تبدیل کرده است. با این حال، با توجه به اینکه سمت راست انگلیس در این تورنمنت منطقه مشکل‌سازی بوده است، احتمالاً

مکزیک و انگلیس؛ اینجا میدان نبرد اصلی دو تیم است. دو تیمی که با وجود عملکرد خوب و صعود به مرحله یک هشتم نهایی، هنوز تردید و نگرانی از روبرو شدن با رقبای سرسخت را برای هوادارن خود برطرف نکرده‌اند. این بازی فرصتی است تا هر یک از دو تیم عیار واقعی خود را نشان دهد. کار برای شاگردان توخل روی کاغذ ساده‌تر به نظر می‌رسد؛ اما از وضعیت ورزشگاه بازی که بگذریم، شاگردان خاویر آگیره در چهار بازی خود در این تورنمنت گلی دریافت نکرده و فقط اجازه ثبت ۶ شوت در چارچوب را به حریفان داده‌اند؛ به طوری که رقبا در هر بازی تنها به میانگین امید گل ۰.۵۶ دست پیدا کرده‌اند. در آن سو اما مکزیک مقابل انگلیس شاید با یک چالش جدید روبرو شود. مکزیک در این مسابقات ۶۵ درصد از زمان بازی را در موقعیت تیم برنده سپری کرده و هرگز در وضعیت تیم بازنده قرار نگرفته است. به همین دلیل آن‌ها مجبور به برگرداندن بازی نشده و شاید مقابل سه‌شیرها با این چالش مواجه بشوند؛ آن‌ وقت خط دفاع و قدرت هجومی‌شان محکی جدی‌تر از همیشه می‌خورد.

جام بیست و ششم به قدم‌های آخر خود نزدیک می‌شود. در دور یک هشتم رقابت‌ها مراکش به مصاف یکی از سه میزبان رقابتها رفت و موفق شد با سه گل از سد کانادا گذر کند. برای شیرهای اطلس اوناهی دوبار، و صفیان رحیمی یکبار دروازه شاگردان جسی مارچ را گشودند تا اولین تیم مرحله بعدی رقابت‌ها لقب بگیرند. در دومین بازی فرانسه به مصاف پاراگوئه جان‌سخت رفت و در یک بازی پربرخورد با پنالتی امباپه که روی دوئه اتفاق افتاد موفق شدند حریف امریکای جنوبی خود را شکست دهند. بازیکنان پاراگوئه با ایجاد جنگ روانی و خطاهای زیاد سعی در برهم زدن تمرکز خروس‌ها داشتند که در نهایت موفق نشدند. فرانسه و مراکش در تقابل امباپه و اشرف حکیمی، دو دوست صمیمی، در مرحله بعدی رقابت‌ها به مصاف هم خواهند رفت. دیدار مکزیک و انگلیس با حاشیه‌های زیادی همراه بوده است. شایعه تغییر ساعت مسابقه به دلیل احتمال وقوع رعدوبرق و شرایط جوی منتشر شد، اما فیفا در نهایت برنامه اولیه را حفظ کرد. ورود تیم انگلیس به مکزیکوسیتی با استقبال سرد بخشی از هواداران میزبان همراه بود و برای محل اقامت این تیم نیز تدابیر امنیتی گسترده‌ای در نظر گرفته شد. در مکزیک، هم‌زمان با شور و هیجان جام

زننده سوپرگل کیپ ورد به آرژانتین چه کسی بود؟ بازیکن هلندی، مدافع راست ترابوزان اسپور ترکیه و زننده گل کیپ‌ورد! سیدنی کابرال با گل و شادی گلش بعد از بازی آرژانتین حسابی وایرال شده است. گل او اما علاوه بر توانایی فردی یک نکته جالب دارد. در به ثمررسیدن این گل ۹ بازیکن هم‌تیمی‌اش هم نقش ایفا کردند. عکس بالا نشان می‌دهد که ۹ بازیکن در رساندن توپ از دروازه به خط حمله نقش ایفا کردند تا در نهایت سیدنی کابرال بتواند یکی از زیباترین گل‌های جام را به ثمربرساند.

زیبای بی‌رحم. فوتبال مگر می‌تواند اینقدر زیبا و اینقدر بی‌رحم باشد. کشوری باشی که وقتی وارد آمریکا می‌شوی خیلی‌ها نه نامت را شنیده باشند و نه تلفظ نامت را بدانند اما در حالی از جام خارج بشوی که در یک قدمی حذف آرژانتین بزرگ و قهرمان دوره قبل رفته باشی. این زیبایی فوتبال بود اما بی‌رحمی آن یک گل به خودی بود که همه زیبایی فوتبال را فروریخت. هیچ کس بیشتر از بورخس بازیکن کیپ‌ورد نمی‌داند که چقدر فوتبال بی‌رحم است. او چند روز پیش در مصاحبه‌ای با مارکا گفته بود:«ما یک شعار داشتیم: ۱ درصد شانس، ۹۹ درصد ایمان. این همان شعاری است که ما را تا اینجا رسانده. اگر به برد ایمان نداشتیم، بدیهی است که حتی پا به زمین مسابقه هم نمی‌گذاشتیم. ما باور داریم که غافلگیر کردن آرژانتین ممکن است. یک معجزه غیرممکن نیست.» بورخس حتی تصورش هم نمی‌کرد که آن یک درصد بدشانسی و آن یک قدمی که تا معجزه کم می‌آید شاید گل به خودی خودش باشد. شاید جام‌جهانی داستان تیم‌هایی باشند که برنده می‌شوند و جام را بالای سر می‌برند اما داستان آن‌هایی که هفت‌خوان رسیدن به جام را جذاب‌تر و سخت‌تر می‌کنند به همان اندازه جذاب است و ارزشمند. کیپ ورد یکی

امبولو و مانزامبی با 5 گل و 4 پاس گل زوجی هستند که سوییس حضورش تا این مرحله را مدیون آن‌هاست. آخرین باری که آن‌ها موفق به صعود از یک مرحله حذفی شده بودند به ۸۸ سال پیش و پیروزی ۴ بر ۲ مقابل آلمان در بازی مرحله یک‌هشتم نهایی بازمی‌گردد. این سال‌های طولانی نشان می‌دهد که امبولو و مانزامبی نقش مهمی را در تاریخ کشور سوییس ایفا کردند. امبولو با ثبت چهارمین گل خود در جام جهانی، موتور گلزنی سوئیس را روشن کرد. او با ثبت ۲ گل دیگر می‌تواند به آمار جوزف هوگی بهترین گلزن سوییس در جام‌جهانی برسد. مانزامبی پاس گل او را ارسال کرد؛ بازیکنی که عملکردهای انفرادی‌اش نام او را برای انتقال به لیگ برتر انگلیس و باشگاه نیوکاسل مطرح کرده است. او نخستین بازیکن سوئیس در تاریخ جام‌جهانی است که روی ۵ گل (۳ گل و ۲ پاس گل) تأثیر مستقیم می‌گذارد. او این آمار خوب را در حالی ثبت کرده که 20 سال و 261 روز دارد و پیش از این فقط توماس مولر آلمانی در سن زیر 21 سال آماری بهتری از او با 8 گل داشته است.

کلمبیا را می‌توان به عنوان نمونه یک تیم کامل در جام‌جهانی بررسی کرد. تیمی که همانقدر که می‌توان از انسجام و قدرت دفاعی‌اش گفت از زهر حملات و خطرناک بودن بازی هجومی‌اش هم حرف زد. شاگردان لورنزو در بازی مقابل غنا آمار ۲.۱۹ (xG) را ثبت کردند. این بالاترین آمار آن‌ها در یک بازی مرحله حذفی در تاریخ جام‌ جهانی و دومین آمار برترشان در کل مراحل تاریخ جام جهانی بوده است. آن ها این آمار را در حالی که خامس رودریگز بین دو نیمه تعویض شده بود ثبت کردند. بازیکنان کلمبیا فقط در جام ۲۰۱۴، مقابل ژاپن توانستند امید گل ۲.۶۱ را مقابل ژاپن ثبت کنند. بازیکنان کلمبیا در تعداد شوت در میان ۲۰ تیم برتر قرار ندارند اما در تعداد شوت در چارچوب سوم‌ هستند.

حذف زودهنگام آلمان از جام جهانی ۲۰۲۶ بار دیگر نیمکت مانشافت را به یکی از مهم‌ترین سوژه‌های فوتبال اروپا تبدیل کرده است. در چنین شرایطی، نام یورگن کلوپ بیش از هر گزینه دیگری به گوش می‌رسد؛ مربی‌ای که سال‌هاست هواداران آلمان آرزوی حضورش روی نیمکت تیم ملی را دارند. هرچند هنوز تصمیمی رسمی گرفته نشده، اما دلایل زیادی وجود دارد که احتمال همکاری دو طرف را تقویت می‌کند. نخستین دلیل، جایگاه ویژه کلوپ در فوتبال آلمان است. او پس از موفقیت‌های چشمگیر با باشگاه‌های مختلف، به مربی‌ای تبدیل شده که توانایی ساختن تیم‌های منسجم، جنگنده و با شخصیت را بارها ثابت کرده است. فدراسیون فوتبال آلمان نیز پس از نتایج ناامیدکننده سال‌های اخیر، بیش از هر زمان دیگری به دنبال چهره‌ای است که بتواند اعتماد عمومی را بازگرداند. از سوی دیگر، کلوپ شناخت کاملی از فوتبال آلمان و نسل جدید بازیکنان این کشور دارد. بسیاری از ملی‌پوشان فعلی یا زیر نظر او کار کرده‌اند یا سبک بازی‌شان با فلسفه فوتبال پرفشار و هجومی او هماهنگ است. همین موضوع می‌تواند روند بازسازی تیم ملی را سرعت ببخشد. البته موانعی هم وجود دارد. کلوپ پس از سال‌ها مربیگری فشرده، چندی پیش مسئولیتی مدیریتی در فوتبال پذیرفت و مشخص نیست حاضر باشد به

جدای از نچسبی های جام بیست ششم، برهم زدن قوانین بازی، وقفه رقت‌انگیز آبخوری، بازرسی‌های پلیسی از تیم‌ها، ویزا ندادن‌ها، نمایش‌های قبل و بین و بعد از بازی، این تورنمنت روی اعصاب آخرین ضیافت حضور ستاره‌های زیادیه که ما باهاشون بزرگ شدیم. بازیکنای زیادی احتمالا این آخرین جام جهانی‌شون خواهد بود. اما تعدادیشون مسبب شکل گرفتن زیباترین تصاویر فوتبالی ذهن ما هستند. مودریچ، پرشیچ، فن‌دایک، نیمار، کاسمیرو، سون، کی‌دی‌بی، نویر ،کانته، خیلی‌های دیگه که احتمالا الان به یاد ندارم و براش شماتت خواهم شد و سرآمد همه اسم‌ها دو ابراسطوره: مسی و رونالدو. خیال خامیه اگر فکر کنیم چهار سال دیگه هم کریس و لئو می‌تونن تو زمین راه برن تا دَه نفر دیگه براشون موقعیت بسازن و اونا گلش کنن. اما ما نسلی خواهیم بود که روزی برای بچه‌هامون ازشون خواهیم گفت. از رونالدویی که وسط هجده قدم پرواز کرد و با برگردون دروازه یکی از بهترین گلرای جهان رو باز کرد و توسط هواردای رقیب تشویق شد. از پسربچه آرژانتینی که یه تیم رو دریبل کرد و وسط یکی از پرشورترین استادیوم‌های جهان همه رو به سکوت دعوت کرد. از نیماری که با توپ جادو می‌کرد. از مودریچی که مترونوم تیم بود و تیمش با تمپوی اون بازی

حذف زودهنگام تیم ملی آلمان از جام جهانی ۲۰۲۶، سرانجام به تصمیمی منجر شد که از همان ساعات نخست پس از شکست برابر پاراگوئه زمزمه‌هایش به گوش می‌رسید؛ پایان همکاری با یولیان ناگلزمن. هرچند فدراسیون فوتبال آلمان هنوز در حال طی کردن مراحل نهایی این تصمیم است، اما رسانه‌های معتبر آلمان از قطعی بودن برکناری این سرمربی ۳۸ ساله خبر داده‌اند و انتظار می‌رود این جدایی به‌زودی به‌صورت رسمی اعلام شود. این سومین جام جهانی متوالی بود که آلمان نتوانست به جمع مدعیان واقعی برسد؛ آماری که فشار افکار عمومی و رسانه‌ها را به اوج رساند و مدیران فدراسیون را به این نتیجه رساند که ادامه همکاری با ناگلزمن دیگر توجیهی ندارد. اگرچه ناگلزمن موفق شد فضای مثبت‌تری نسبت به دوران هانسی فلیک ایجاد کند، اما در مهم‌ترین آزمون خود ناکام ماند. در دوران حضور او: آلمان به مرحله یک‌چهارم نهایی یورو ۲۰۲۴ رسید. در لیگ ملت‌های اروپا ۲۰۲۵ نتوانست عنوانی کسب کند. در جام جهانی ۲۰۲۶ در همان نخستین مرحله حذفی حذف شد. فرصت بازی دادن به نسل جدیدی از بازیکنان مانند توم بیشوف و لِنارت کارل را فراهم کرد و روند جوان‌گرایی را سرعت بخشید. با این حال، مهم‌ترین انتقادها به او، ناتوانی در ایجاد ثبات تاکتیکی، تغییرات

در بازی‌های باشگاهی مربیان توانسته‌اند به ستارگان بزرگ تیم‌هایشان تبدیل شوند. در باشگاه شما می‌توانید بدون مسی و رونالدو و با انریکه و گواردیولا تاریخ‌ساز شوید اما در تیم ملی فرق می‌کند. این را ژرمن‌ها به خوبی ثابت کردند. تفاوت انگلیسی که صعود کرد و آلمانی که حذف شد نه در آمار تیمی و نه در توانایی فنی مربیان که در توانایی فردی بود. ناگلزمن هری کین نداشت. بهترین بازیکن آلمان در این بازی‌ها اونداف و هاورتز بودند؛ بازیکنانی که با وجود شایستگی‌های بالای فنی، یک ابرقهرمان نیستند. آن‌ها بازیکنانی نیستند که به یک‌باره ورق بازی را به نفع تیمشان برگردانند. این شاید مشکل آلمان در این چند سال است. در سال‌هایی که نیمکت این تیم قبل از ناگلزمان، یواخیم‌لو و هانسی فلیک را قربانی کرده است. شاید وقت آن رسیده است که ژرمن‌ها متوجه بشوند مشکل از نیمکت نیست؛ از ستاره‌هاست.

اگر از شما پرسیدند چرا فوتبال؟ به جای توضیحات طولانی و مثال‌های زیاد شاید توصیه دیدن فقط همین بازی بلژیک و سنگال کافی باشد. یک بازی از جام‌جهانی در کمتر از نیم‌ساعت مروری از زندگی را به نمایش گذاشت. همه چیز از درگیری تروسارد و تیلمانس در وقت استراحت نوشیدن آب نیمه دوم شروع شد. تروسارد به تیلمانس اعتراض کرد که چرا به جای این که توپ را به لوکاکو بدهد که آن را از دست داد، توپ را به او پاس نداده است. این بحث نزدیک بود به درگیری فیزیکی هم کشیده شود. در دقیقه ۹۰ اما هیچ‌کدام از آن اتفاقات وجود خارجی نداشت. لوکاکو با یک گل امید را به تیم برگردانده بود تا دیگر پاس دادن به او باعث دعوا نشود؛ تروسارد و تیلمانس هم با همکاری همدیگر گل زده و تیمشان را نجات داده بودند. چند دقیقه بعد هم بلژیک با حذف سنگال به مرحله بعد جام‌جهانی ۲۰۲۶ صعود کرده بود. همینقدر دراماتیک و همینقدر اعجاب‌انگیز. این بازی همه چیز داشت تا جواب این سوال را بدهد که چرا فوتبال؟

یعنی کنگو هم یه ایسلند دیگه میشه؟ یعنی بازم قراره مثل نیم قرن گذشته بعد از گل خورده حذف بشیم؟ هیچ شانسی نداریم؟ اینا احتمالا سوالای طرفدرای انگلیس در جریان بازی دیشبشون با کنگوئه. اونا تو بازی‌ای که نمایش درخشانی هم نداشتند، خیلی زود شوکه شدند و روی غفلت کونسا و اسپنس دروازه‌شون باز شد تا دوباره بحث فولبک راست تیم ملی انگلیس و غیب آرنولد حسابی داغ بشه. دیشب انگلیس خوش‌شانس بود که بعد از گل اول بازی، شوت ویسا به تیر نشست وگرنه چوب جادوی کپتن کین هم کارساز نبود. اما تو روزی که پیکفورد گل بدی خورد، رشفورد تو جیب کوچیک عنکبوت سابق یونایتد گرفتار شده بود، رایس خاموش ترین ستاره زمین بود و جود تحت پرس شدید کنگوئی‌ها، باز هم کین به داد سه‌شیرها رسید. بعد از چند موقعیت جدی و نصفه نیمه این کاپیتان انگلیس بود که گل تساوی رو زد. ولی هم خودش و هم هم تیمی‌هاش میدونستن که این کافی نیست... شوت کین که منجر به گل دوم سه‌شیرها شد، ۱۰۷.۳ کیلومتر بر ساعت سرعت داشت و ۰.۰۶ امید گل. کین یک‌بار دیگه انگلیس رو نجات داد. انگلیس روی فوتبالش سرمایه‌گذاری جدی کرده و به نظر میرسه تا سال‌های سال ستارهای زیادی رو

صحنه درگیری تروسار و تیلمانس در بازی دیشب یک‌بار دیگر بحث بازوبند کاپیتانی شیاطین سرخ رو پیش کشید. قبل از شروع بازی‌ها هم به این انتخاب رودی گارسیا ایرادهای زیادی گرفته می‌شد. لوکاکو عموما غایب بود. کی دی بی اصرار داشت بیشتر روی بازی متمرکز باشه تا کاپیتانی تیم. کورتوآ هم بعد از درگیری با تدسکو و غیبت نسبتا طولانی در تیم ملی در بازگشتش تمایلی به بستن بازوبند نداشت. پس تصمیم سرمربی بازیکنی جوون ولی با تجربه بالا بود: یوری تیلمانس. دیشب اما درگیری با تروسار صحنه زشتی رو رقم زد. در حالی که بلژیک دو هیچ عقب بود، توپ و تشر تروسار به تیلمانس داشت به درگیری کشیده می‌شد که با دخالت بازیکنان خودی و غیر خودی موضوع فیصله پیدا کرد. چه بسا اگر کسی بینشون قرار نمی‌گرفت شاهد یک راند فایت به سبک و سیاق بویر-دایر می‌بودیم! کمی بعدتر روی ارسال خود تروسار و ضربه سر تیلمانس بلژیک به گل تساوی رسید و در نهایت با پنالتی خود کاپیتان هم به مرحله بعد رفتند، اما تصویر این درگیری حتما از ذهن هوارادان بلژیکی پاک نمیشه. جایی که به نظر میرسه کاپیتان تیم اتوریته لازم رو نداره و تو لحظات حساس ممکنه کار دست تیم رودی گارسیا بده.

رهبر و منجی انگلیس اینجاست. حتی اگر دیر شد نگران نشوید، او می‌آید. هری‌کین نماد واقعی یک رهبری تمام عیار چه در داخل زمین و چه خارج از آن است. اگر هنوز هم به این مساله شک دارید این عکس را ببینید.

در جام ۲۰۲۶ بازیکنان آرسنال درخشش ویژه‌ای دارند. مارتین اودگارد نروژی هم یکی از این بازیکنان است که در کنار هالند از عوامل صعود تیمش به مرحله یک هشتم‌نهایی است. او از معدود بازیکنانی است که در طول تاریخ جام‌ جهانی موفق شدند در سه بازی پی در پی پاس گل بدهند. میشاییل بالاک، درک کویت و بلانف در این لیست بوده‌اند. نقش او در موفقیت نروژ فراتر از آمار است و رهبری او در زمین، جریان بازی این تیم را کاملاً تغییر داده است. درخشش او فقط در فاز هجومی نیست. در فشارهای دفاعی اعمال شده اودگارد آمار جالبی دارد و ۱۲۳ بار در اعمال پرس بر حریف مشارکت داشته و ۱۱ بار به صورت مستقیم این فشار باعث تغییر مالکیت توپ شده است. همچنین او با ۱۴ پاس خط دفاعی حریف را شکسته و در این زمینه هم بهترین بازیکن وایکینگ‌هاست.

فرانسه، تنها تیم حاضر در این جام جهانی که ممکن است باعث شود بسیاری از هواداران فوتبال تلویزیون‌های خود را زودتر خاموش کنند. با حضور فرانسه و ستاره‌هایش ریتم و بازی تیمی حریف از همان دقایق ابتدایی بازی می‌پاشد و همه بازی را فرانسه در دست می‌گیرد. فرانسه دشان اولین تیم در تاریخ این رقابت‌ها است که در پنج بازی متوالی سه گل به ثمر رسانده است. مالکیت توپ، فشار بر حریف و قدرت تهاجمی به حدی است که این سوال به وجود می‌آید که آیا تیم مقابل اصلا فرصتی برای بازگشت به بازی پیدا می‌کند؟کیفیت فردی بدون شک در سطح بالایی است اما تفاوت واقعی در نظم جمعی، برتری فیزیکی و توانایی کنترل هر لحظه از بازی نهفته است. فرانسه نه تنها حریف خود را از نظر روانی با نتیجه بازی از مسابقه حذف می‌کند، بلکه با تسلط بر بازی نیز این کار را انجام می‌دهد و تاکنون، در تبدیل شدن به تیمی که غالب‌ترین تصویر را در این تورنمنت ارائه می‌دهد، موفق بوده است.

در بازی با فرانسه با یک مشکل بزرگ مواجه می‌شویم. از کدام بازیکن و رکوردها و عملکردش باید بگوییم. معمولا اولین انتخاب امباپه است و این بزرگترین ناعدالتی فوتبال است. در تیمی که اولیسه به اندازه یک تیم کامل در زمین می‌دود و عملکرد مثبت دارد کمتر گفتن از او ناعادلانه است. عکس بالا حضور او در زمین را نمایش می‌دهد که به اندازه یک تیم کامل در کل زمین حضور داشته است و با ۵ شوت و ۲ پاس گل هم بیشترین عملکرد را به نام خودش ثبت کرده است. مشخص است که اولیسه در این بازی تمام عزم خود را برای زدن گل جزم کرده بود و می‌خواسته اولین گلش در جام را به ثمر برساند اما به هر حال او هنوز بهترین پاسور جام است.

شاید برای ضرب‌المثل "گهی پشت به زین و گهی زین به پشت" هیچ مثالی در فوتبال به‌اندازه عملکرد قهرمانان‌های جام‌های‌جهانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ واضح نباشد. ایتالیا، اسپانیا و آلمان بعد از قهرمانی‌های بزرگی که در جام‌جهانی داشتند هیچ‌گاه نتوانستند در یک جدال مرحله حذفی این رقابت‌ها به قهرمانی برسند تا بعد از دورانی شکوه‌مند حالا در حضیض به‌سر ببرند. ایتالیایی‌ها که در جام‌جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ در گروهی به‌ترتیب چهارم و سوم شدند و بعد از آن‌هم حالا برای سومین دوره متوالی نتوانسته‌اند به جام‌جهانی صعود کنند. این شرایط بد برای فاتح یورو ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ و جام‌جهانی ۲۰۱۰ هم وجود دارد و ماتادورها بعد از حذف در گروهی ۲۰۱۴ در گروهی که هلند، شیلی و استرالیا بودند، در ۲۰۱۸ و مرحله یک‌هشتم در ضربات پنالتی مغلوب روسیه‌ی میزبان شدند. لاروخا در قطر هم بعد از صعود از گروهی به‌عنوان تیم دوم بعد از ژاپن بازهم اسیر ماراتن پنالتی‌ها شدند و این‌بار قافیه را به مراکش شگفتی‌ساز باختند. بعد از ترکیب موفق یواخیم لو و هانسی فلیک روی نیمکت تیم‌ملی آلمان که منجر به قهرمانی مانشافت در جام‌جهانی ۲۰۱۴ شد روزگار تلخ آن‌ها شروع شد؛ در ۲۰۱۸ باخت به مکزیک و کره‌جنوبی باعث قعرنشینی آلمان در گروه خود شد

دنیلو لوئیز داسیلوا. مدافع ۳۴ ساله با سابقه بازی برای پورتو، رئال مادرید، منچسترسیتی و یوونتوس. برنده پریمیرا، لالیگا، پرمیرلیگ و دو لیگ قهرمانان اروپا. این‌ها فقط بخشی از دستاوردهای دفاع راست دیشب برزیل برابر ژاپنه. اما اگر همین حالا از طرفدارای فوتبال برزیل بپرسید که حاضرند دنی آلوز رو با یه پرواز مستقیم از کلیسا به استادیوم بیارند احتمالا جواب همه‌شون مثبته. کارنامه قهرمان دو دوره لیگ قهرمانان پر از سوتی‌های ریز و درشته. کسی که با این ویترین پر از زرق‌وبرق باید هایلایتش تو ذهم صحنه‌های موندگاری باشه. ولی من پنالتی جلوی کرواسی رو به یاد میارم. یا اشتباهش تو فینال کوپا‌دل‌ری که عملا یه سه‌گانه رو از مادریدی‌ها گرفت. یا سوتی وحشتناکش تو پیراهن یووه برابر ساسوئولو. و همینطور نمایش ضعیفش تو فینال کوپاآمریکا ۲۰۲۱ در فینال. شب گذشته هم با یک پاس اشتباه مقدمات گلزنی سانو رو فراهم کرد و بازی برای سلسائو گره خورد. برزیل به بازی برگشت و تونست با گل‌های کاسمیرو و مارتینلی به مرحله بعد صعود کنه، اما هر بار توپ به دنیلو رسید تک ضرب و رو به عقب کار کرد. انگار نه انگار که تو این سن و سال باید سمبل اعتمادبه‌نفس و الگوی جوونترها توی زمین باشه. دنیلو تو

تصویر دیشب نویر و حذف در این مرحله از جام جهانی یادآور رازهای دردناک خیلی از دروازبان‌های تاریخ بود. این پایان یک دوران بود. دورانی که پایان‌بخش بیش از ۱۲۰ بازی ملی برای کسی بود که فقط قهرمانی یورو رو در سطح ملی تجربه نکرد. فستیوالی از عناوین فردی و یک قهرمانی جهان کارنامه مانوئل نویر در این دوران بود. پسری که از شروع دوران فوتبال تو شالکه تا همین حالا، هرگز خاک آلمان رو در سطح باشگاهی ترک نکرد و کل حرفه‌اش به دو باشگاه بایرن و شالکه خلاصه می‌شه. دوران شکوهمندی که با سختگیری می‌شه فقط جای خالی توپ طلا برای یک دروازبان رو درش خالی دید! من یاشین رو ندیدم. دینو زوف رو هم همینطور. ولی کان، کاسیاس، چک، اشمایکل، ون‌درسار و جی‌جی بوفون کسانی بودند که با حیرت بهشون نگاه می‌کردم؛ فوق‌العاده بودند. نویر برام با همه‌شون فرق داشت. فوتبال مدرن برای من به قبل و بعد نویری تقسیم می‌شد که در موقع حمله تیمش، دست به کمر بی‌محابا وسط زمین ایستاده بود. جایی که لازم بود سوئیپر بود و جایی که لازم بود کیپر. شاید جادوی جی‌جی روی خط دروازه به عملکرد نویر بچربه ولی هم از نظر ویترین افتخارات هم عملکرد بازی با پا

تعجب نکنید. مراکش بود که مالکانه بازی می‌کرد و هلند بود که توپ را در اختیار حریف گذاشته بود. مالکیت ۳۰ به ۷۰ که این عدد در بعضی از بازه‌های زمانی حتی به ۱۵ به ۸۵ هم رسید از آن مراکش بود. چیزی که از فوتبال همیشگی هلند فاصله داشت. مراکش در این بازی ۸۷۹ پاس رد و بدل کرده است که بالاترین تعداد پاس در یک بازی از جام جهانی ۲۰۲۶ است. این عدد برای هلند ۳۷۰ پاس است یعنی مراکشی‌ها حدود ۲.۲ برابر حریف پاس رد و بدل کردند.

جام جهانی ۲۰۲۲، مرحله یک‌هشتم‌نهایی. پنالتی‌های بوسکتس و سولر رو مهار کرد و برای اولین بار مراکش به یک چهارم نهایی جام جهانی رسید. تو بازی یک چهارم ضربه ژائو فلیکس رو سیو کرد تا مراکش به نیمه‌نهایی هم برسه. تو فینال لیگ اروپا. فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳، رم-سویا. دو پنالتی مانچینی و ایبنیز رو گرفت و چهره اصلی قهرمان شد.در جام جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۵ ابرنمایشش باعث حذف سیتی شد. شب گذشته هم بونو با مهار پنالتی سامرویل مقدمات صعود مراکش به مرحله بعد رو فراهم کرد. بونو یکی از قدرندیده‌‌ترین دروازبان‌های دوران خودشه. گلری که سپر مراکشی بوده که در این سال‌ها شناختیم. فراموش نکنیم زمانی که مادرید به خاطر مصدومیت کورتوآ به دنبال دروازبان بود بونو اولین انتخابشون بود. ولی چون برای شرکت در مسابقات جام ملتهای آفریقا نزدیک به یک ماه اون رو در اختیار نمی‌داشت تصمیم‌شون عوض شد. خود بونو هم در مهمترین بزنگاه دوران ورزشی‌اش الهلال رو انتخاب کرد. جایی که اون رو از دید رسانه‌های اروپایی دور می‌کرد. با الهلال به افتخارات زیادی رسید. ولی کیه که ندونه اگر بونو تو چارچوب دروازه یه ابرباشگاه می ایستاد اونو برای سال‌ها بیمه میکرد. یه لحظه تصور کنید بونو توی دروازه اتلتیکو ایستاده... چقدر جذاب. اما

بهترین سرزن لیگ برتر انگلیس در تمام رقابت‌ها در فصلی که گذشت کدام بازیکن بود؟ همان بازیکنی که در بازی برزیل و ژاپن هم با سر یک گل زیبا به ثمررساند؛ کاسمیرو. این مدافع 10 گل برای تیم ملی کشورش زده که 5 گل آن با ضربه سر به دست آمده است. گلزنی که دیگر حالا باید او را دومین گلزن مسن برزیل در تاریخ جام‌جهانی دانست. ببتو که در این بازی از روی سکو همراه تیم بود در سال 98، با 34 سال و 137 روز مقابل دانمارک گل زد و حالا کاسمیرو با 34 سال و 126در رده دوم قرار گرفت.

عثمان دمبله دقیق‌ترین شوتزن جام جهانی تا به اینجا بوده است. او به همراه ۴ بازیکن دیگر با ۴ گل به مرحله بعد رفته‌اند و در این بین موقعیت‌شناس‌ترین بازیکن کسی جز دمبله نبوده است. او در موقعیت‌های کمتر و سخت‌تر توانسته است به اندازه دیگران گل بزند. لیونل مسی (۶ گل ) ، امباپه، وینیسیوس و هالند هر کدام به ترتیب با ۱۵، ۱۶، ۱۲ و ۹ شوت به سمت دروازه به این تعداد گل رسیده‌اند. در میان آنها هالند با ۹ شوت و ۴ گل رکورد واقعا ارزشمندی دارد. دمبله اما حتی از او هم عملکرد بهتری داشته است. ۸ شوت به سمت دروازه و حاصل آن ۴ گل. عجیب‌تر از آن اما در امید گلی است که دمبله ثبت کرده است. او در حالی ۴ گل به ثمر رسانده که امید گل ۴ ضربه‌اش در مجموع حدود ۰.۸ بوده است. برای این که متوجه ارزش گل‌های دمبله بشوید امید گل شوت‌های مسی ۳.۱۰، وینیسیوس ۲.۸۰ و امباپه ۱.۷۵ است.

عملکرد تیم ملی جای نقد بسیار داره. اما نمی‌شه کتمان کرد که این تیم با همه فشارهای درونی و بیرونی روبه‌رو بود. با کارشکنی میزبان (که البته صرفا مختص تیم ایران نبود). با بدشانسی و خیلی چیزهای دیگه. اما واقعا تبانی؟... به لطف اینترنتی که اگر همیشه وصل باشه خیلی ها داستان بازی اتریش و آلمان و رسوایی خیخون رو فهمیدند. روزی که باعث شد قانون برگزاری بازی آخر مرحله گروهی برای همیشه عوض بشه. حالا شاهد یادآوری اون روز و مقایسه‌اش با بازی اتریش و الجزایر هستیم. شاهد دیالوگ‌های خیلی عجیبی هم بودیم. از نفهمیدن اینکه چی شد؟ تا خواهش و تمنا به زبان عربی و بعد تاکید موکد بر این که اتریش و الجزایر با هم بسته بودند! هر جور بود دنیا دست به دست هم داد، غنا به کرواسی باخت، کنگو ازبکستان رو برد، اتریش و الجزایر هم مساوی کردند، تا تیم ملی با شانس بیش از نود درصد( به گفته رسانه اتلتیک) از صعود به مرحله بعدی باز بمونه. بیاید فرض بگیریم همه جهان برعلیه تیم ملی باشه. ولی چرا ضعیف ترین تیم جام رو تو اولین بازی نبردیم؟ چرا وقتی انگوی ناشیانه تو بازی دوم اخراج شد، سه دقیقه عقب نشستیم و کادر فنی حتی

از ابتدای تورنمنت کسی جدیشون نمی‌گرفت. اونا فقط به سه تا جام جهانی رسیدن که یکیش هنوز در جریانه! سال ۱۹۸۶ و ۲۰۰۲ کانادا رسما زنگ تفریح رقباش بود. هر دو توی گروهشون آخر شدن. بدون امتیاز. تو سال ۸۶ حتی گل زده هم نداشتن. اما این دوره فرق میکنه. در کنار نمایش بهتر نسبت به هر بار شور میزبانی هم بهشون کمک کرد و حالا تو جمع شانزده تیم پایانی جام هستند. شاید بهش حجم هیجان‌زدگی‌شون رو از بوسیدن لوگوی تیم از سوی سرمربی آمریکایی تیم یعنی جسی مارچ متوجه شد. درسته که کانادا شاید شانس زیادی تو بازی مرحله بعد برابر برنده هلند-مراکش نداشته باشه، ولی تا همینجا هم همه چیز برای اونا یه جشن بزرگه.

بازی کلمبیا آنقدر زیدان را ذوق‌زده کرده که آنها را به عنوان یکی از مدعیان اصلی جام‌جهانی معرفی می‌کند. کلمبیا مقابل پرتغال همه کار انجام داد. بازی زیبا، دفاع خوب، امتیاز گرفتن و حتی گل که بخاطر یکی از آن آفساید غریب نوک پنجه‌ای این روز‌ها مردود اعلام شد. آن‌ها می‌توانند یکی از تیم‌های جذاب مرحله بعد باشند اما آمار نشان می‌دهد که یکی از ایرادهای کلمبیا این است که با وجود انجام یک بازی هجومی موقعیت‌هایی که می‌سازند از محوطه جریمه حریف دور است و به همین دلیل به گل‌های زیادی نمی‌رسند. شاگردان لورنزو در مرحله حذفی با ۲۴ شوت خارج از محوطه جریمه بیشترین شوت از راه دور را در میان تیم‌های صعودکرده داشته‌اند. مشکل دیگر آنها در سرعت‌شان است که در فاکتورهای سرعت در رده ضعیف‌ترین تیم‌ها قرار دارند. این مساله با توجه به میانگین سنی بالای ۳۰ سال که سومین تیم پیر جام هستند طبیعی است به نظر می‌رسد.

دیوانه دیوانه دیوانه. این تنها توصیفی است که می‌توان از وقت اضافه بازی‌ اتریش و الجزایر گفت. عکس بالا اتفاقات این بازی را از دقیقه ۶۵ تا ۹۰+۲ نشان می‌دهد. خالی خالی. نه تیمی شوت زده و نه هیچ اتفاق مهم یا غیرمهمی افتاده است. این عکس به خوبی نشان می‌دهد که دو تیم به تساوی و صعود همزمان رضایت داده بودند. اما یک بازیکن الجزایر روح را به بازی و به فوتبال برگرداند تا دیوانه‌ترین وقت اضافه جام‌جهانی رقم بخورد. ریاض محرز بود که تصمیم گرفت به این بازی ناجوانمردانه پایان بدهد و فوتبال را در این بازی به جریان بیندازد. البته محرز فکرش را نمی‌کرد که کار او طوفانی به پا می‌کند. در نهایت هم بازی با نتیجه تساوی به پایان رسید.

فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود

چه تیمی دوست دارد در مرحله بعد مقابل فرانسه دیدیه دشان قرار بگیرد؟ فرانسه در جام جهانی ۱۹۹۸ که با قهرمان‌شان همراه بوددر هر ۳ بازی مرحله گروهی برنده شد و حالا آن خاطره شیرین را مجددا تکرار کرده است. البته بعید به نظر می‌رسد که این تجربه از لحاظ قدرت تیمی و بازیکنان شباهت زیادی به فرانسه ۹۸ داشته باشد. خروس‌ها در ۲۰ دقیقه اول بازی ۷ شوت در چارچوب دروازه حریف ثبت کردند که این آمار نه تنها اولین بار بود که در جام‌جهانی برای فرانسه رخ می‌داد بلکه هیچ تیم دیگری هم این تعداد شوت در چارچوب فقط در ۲۰ دقیقه اول بازی را ثبت نکرده است.

اکوادور برای پیروزی بر آلمان بعد از ۲۴۲ دقیقه گل نزدن در جام‌جهانی دروازه نویر را باز کرد. بازی با گل آلمان یک شروع همیشگی داشت اما ۷ دقیقه بعد مشخص شد هیچ‌چیز قرار نیست عادی پیش برود. آنگولو با عبور دادن توپ از میان پاهای پاولوویچ و از مانوئل نویر از فاصله حدود ۱۸ متری، توپ را به تور دروازه چسباند. این تیم بعد از ۴۰ شوت در این جام و بعد ازتجربه آخرین برد در ۲۰۱۴ برنده از میدان خارج شد. آخرین گل آنگولو برای تیم ملی؟ این اولین گل ملی او در بازی‌های رسمی بود و پیش از این فقط ۲ گل در بازی‌های دوستانه زده بود.

تو روزی که آمریکا بازی تدارکاتی و سومش رو برابر ترکیه برگزار می‌کرد استادیوم پر از سلبریتی‌های رنگارنگ بود. اما یه قاب از بازی تو دقیقه هشت یا نُه همه رو میخوب کرد. شاید اگر این دو نفر به تنهایی در استادیوم حضور داشتند تا به این حد توجه‌ها به سمتشون جلب نمی‌شد: ادوارد نورتون در کنار برد پیت، ستارگان فیلم فایت کلاب، محصول ۱۹۹۹ امریکا به کارگردانی دیوید فینچر. برای لحظاتی جریان بازی رو فراموش کردم و توی گوشم ملودی موسیقی سکانس پایانی فیلم where is my mind از گروه pixies پخش می‌شد… آمریکا بازی تشریفاتی رو به ترکیه باخت. به ترکیه ای که برای اعاده حیثیت به میدون اومده بود. اما تا همیشه قاب این بازی برای من تصویر راوی باشگاه مشت‌زنی و تایلر دردن خواهد بود. راستی شما هم مثل من این دو نفر رو یکی دیدید؟!

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید». اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟». برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟ به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟ حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به

به مرحله سوم گروهی رسیدیم. جایی که بازیهای هر گروه به صورت همزمان برگزار می شود. گروه B با بازی بوسنی-قطر و سوئیس- کانادا آغازکننده روز چهاردهم جام بود. سوئیس و کانادا در یکی از جذاب‌ترین بازیهای جام برابر هم قرار گرفتند و در نهایت سوئیس موفق شد با نتیجه دو بر یک حریف خود را شکست دهد و با هفت امتیاز تیم اول گروه لقب بگیرد. کانادا با وجود شکست با چهار امتیاز دوم شد و به عنوان تیم دوم گروه صعود خواهد کرد. هرچند شکست بازی آخر لذت میزبانی آن‌ها در دور بعد را از بین برد. بوسنی هم قطر را در بازی هم‌زمان شکست داد. یاران باربارز با سه گل حریف آسیایی خود را شکست دادند و تک گل قطری ها هم برایشان التیام بخش نبود. با این نتیجه و با توجه شکست اسکاتلند برابر برزیل، بوسنی حتما یکی از تیم‌های صعود کننده سوم با چهار امتیاز خواهد بود. قطر هم با همان تک‌امتیاز روز اول برابر صدرنشین گروه، با ده گل خورده و تنها دو گل زده تا به اینجا ضعیف‌ترین نماینده آسیا در جام بیست و ششم است. دور سوم گروه C با بازی‌های مراکش-هائیتی و برزیل- اسکاتلند پیگیری شد. هائیتی با نمایشی جذاب حریف

کارلو آنچلوتی که زمانی با رونالدو در رئال مادرید کار کرده نظر جالبی در مورد او دارد نظری که این روزها حسابی می‌تواند به مارتینز کمک کند. او در مورد بازیکنی که در دنیا از رونالدو بهتر و خطرناک‌تر است گفت: «یک بازیکن هست که من او را خطرناک‌تر از کریستیانو رونالدو می‌دانم. رونالدویی که در بازی قبلیش گل نزده است.» این بهترین توصیف از بازیکنی بود که مقابل ازبکستان به میدان رفت و بعد از یک هفته تحمل فشار، دو گل به این تیم زد.