در طول مسابقات یورو ۲۰۲۴، بازی‌های خسته‌کننده انگلیس گرت‌ ساوت‌گیت، انتقادات بسیاری را به دنبال داشت. یکی از منتقدان، توماس توخل بود. توخل معتقد بود انگلیسی‌ها با ترس از حذف بازی می‌کنند، نه شوق و هیجان پیروزی! یک‌ سال بعد، توخل با هدف پایان دادن به انتظار ۶۰ ساله، جانشین ساوت‌گیت شد؛ اما دیشب و پس از ناکامی دوباره انگلیسی‌ها، این بار انتقادات متوجه توخل بود. تعویض‌های تدافعی، عدم استفاده از وینگرهای سرعتی و ضد حملات و البته مالکیت توپ تنها ۱۲ درصدی در حد واصل گل سه‌شیرها تا گل دوم آرژانتین، کلید واژه «ترس» را در اطراف نام توخل پررنگ کرد. توخل پس از بازی، به دفاع از خود پرداخت و معتقد بود وقتی نتیجه مناسب نبوده، انتقاد از او آسان‌ترین کار است و با طعنه گفت: «بعد از بازی میلیون ها مربی وجود داره که میدونن چی باید بهتر انجام بشه.» بله توماس، حق با توست، همانطور که دو سال پیش هم حق با تو بود!

از این استودیو به آن استودیو، افاضلی و بیرانوند وکیل‌مدافعان این روز‌های امیرخان شده‌اند. تکلیف بیرو سال‌هاست که روشن است؛ اما هومن، جایگزین الهویی شده که انگار ژنرال از دفاعیات او بعد از ناکامی جام ملت‌‌ها چندان راضی نبود. افاضلی بهتر حرف می‌زند، شوخ‌طبعی ناگواری در لحنش دارد، با غیر منطقی جلوه کردن مشکلی ندارد و طلب‌کار بودن را خوب بلد است. کارنامه هومن کوله‌باری از شکست است به همراه یک نقطه روشن؛ تمجید برانکو. تاییدیه پروفسور که باشد، یعنی هومن باهوش است، فوتبال را بلد است. برعکس ما عوام نادان، بیلداپ می‌شناسد، حتی شاید کانترپرس و هاف‌اسپیس هم از بر باشد و فرق های‌بلاک و های‌پرس را هم حفظ کرده باشد؛ حتی اگر در عمل چندان به کارش نیامده باشد. هومن تاریخ فوتبال را هم بلد است، جام جهانی ۲۰۱۸ و ۴ امتیاز از گروه اسپانیا، پرتغال و مراکش را به یاد دارد. هومن می‌داند ۳ تساوی دستاورد نیست، می‌داند گل آفساید شمرده نمی‌شود، می‌داند به کسب پنالتی امتیاز نمی‌دهند، می‌داند ۴ سال فرصت از دست رفته بازی دادن به جوانان جز محافظه‌کاری و جام جهانی‌دوستی آقای سرمربی به هیچ‌ چیز برنمی‌گردد و بهتر از همه می‌داند اگر دنیا برنگردد، بدون نیاز به دستاوردسازی چند ماه دیگر باز هم

کمیته داوران فیفا، پیش از جام و با هدف انجام «فوتبال واقعی» به جای زد و خورد در ضربات کرنر، جلسات توجیهی متعددی برای داوران و تیم‌ها برگزار کرد. بر اساس قانون جدید کولینا، ایجاد هرگونه سد برای دروازه‌بان و کشمکش بین بازیکنان در محوطه جریمه خطا است. با گسترش ایده‌های ارتتا در فوتبال، این فصل متوسط هر بازی ۰.۴۹ گل در لیگ انگلیس و ۰.۴۶ گل در لیگ قهرمانان اروپا از ضربات کرنر بدست آمد؛ اما این عدد در جام جهانی ۲۰۲۶ به ۰.۳۴ گل در هر بازی رسید. هر چند ضعف تیم‌های ملی نسبت به باشگاه‌ها هم می‌تواند در این مورد تاثیرگذار باشد، اما اعلام خطاهای متعدد در ضربات کرنر و رد گل تاه در برابر پاراگوئه نشان از تاثیر سخت‌گیری فیفا در این تاکتیک نوین گلزنی است! با این حال متوسط گل‌های زده شده از کرنر در جام ۲۰۲۲ تنها ۰.۲ بود و افزایش آن نشان از تاثیر بیشتر کرنر در سرنوشت بازی‌ها است. طبق گزارش بی‌بی‌سی، مقامات کمیته داوران لیگ انگلستان قصد تبعیت از فیفا را ندارند و احتمالا کرنر مثل فصل گذشته تاثیر زیادی در تعیین قهرمان پریمیر لیگ خواهد داشت!

در چند ساعت اخیر ستایش جود بلینگهام در رسانه‌های انگلیسی به اوج خودش رسیده است. در حالی که چند روز قبل روزنامه‌نگاری با «تفرقه‌افکن و بداخلاق» خواندن جود خواهان کنار گذاشتن او از جام جهانی شده بود، حالا هنری وینتر، ژورنالیست مشهور انگلیسی ویژگی‌های او را ناشی از ذهنیت برنده‌اش می‌داند. وینتر که نزدیک به ۴۰ سال بازی‌های تیم ملی انگلیس را از نزدیک دنبال کرده، در صحبت با Talk Sport بلینگهام را «یکی از بهترین بازیکنانی که تا به حال برای انگلیس دیده‌ام» توصیف می‌کند. او می‌گوید: «او این روحیه پیروزی را دارد. دوست دارم بازیکنان بیشتری در تیم انگلیس از چنین ذهنیتی الهام بگیرند». از نگاه این روزنامه‌نگار باسابقه، بلینگهام از همان نوجوانی در بیرمنگام سیتی یک استعداد ویژه بود؛ استعدادی که در دورتموند درخشید و سپس در رئال مادرید، جایی که به گفته وینتر «شخصیت‌های ضعیف‌تر زیر فشار آن خرد شده‌اند»، باز هم موفق شد. وینتر معتقد است ستاره انگلیس بارها نشان داده برای بزرگ‌ترین صحنه‌های فوتبال ساخته شده و به همین دلیل تأکید می‌کند: «باید قدر او را بدانیم.»

شکست ۳ بر ۱ در بازی دوستانه مقابل تیم دوم فرانسه، از نگاه تیم ویکری، نقطه عطف کلمبیای جدید بود. این کارشناس فوتبال آمریکای جنوبی معتقد است نستور لورنسو پس از آن شکست، فلسفه تیمش را تغییر داد و حالا کلمبیا با انسجام دفاعی بیشتر و بلوغ تاکتیکی بالاتر، یکی از مدعیان جام جهانی است. ویکری می‌گوید کلمبیا دیگر «گروگان ستاره کهنه‌کارش نیست» و خامس رودریگز نیز با دوندگی و وظایف دفاعی بیشتر، در خدمت ساختار تیم قرار گرفته است. او همچنین از جون آریاس تمجید کرد و با لحنی طنز گفت: «اگر پولش را داشتم، خودم او را می‌خریدم و روی طاقچه می‌گذاشتم!»؛ بازیکنی که به اعتقاد ویکری «جوکر تاکتیکی» لورنسو است و در چندین پست برای تیم بازی می‌کند. ویکری در پایان هم پیش‌بینی جالبی داشت و گفت اگر کلمبیا در یک‌چهارم نهایی به آرژانتین برسد، «شاید این بار کفه شانس به سود کلمبیا باشد»، چون این تیم «واقعاً در مسیر درستی حرکت می‌کند.»

مسی، امباپه، هالند، کین و حتی کریستیانو، در این جام چندین گل زدند و بسیاری به جام جهانی ۲۰۲۶، جام ستاره‌ها می‌گویند. اما نام محمد صلاح با یک گل زده برابر نیوزلند، در این روزها کمتر از بقیه ابرقهرمان‌های دنیای فوتبال شنیده شده است. یک پنالتی پاننکا در حساس‌ترین لحظات برابر استرالیا، ریسک بالایی برای ستاره‌ای بود که بعد از بدترین فصل خود در لیورپول، راهی آمریکا شده است. اما صلاح ایجاد اعتماد به نفس در تیم را، وظیفه خود می‌داند. مصر پس از کابوس جام ملت‌های آفریقا، چهره متفاوتی از خود در جام جهانی نمایش داد و محمد صلاح علاوه بر رهبری تیم، نقش محوری در بعد فنی هم دارد. ۱۶ ایجاد موقعیت پس از بواتنگ در سال ۲۰۱۰ و آپیا در سال ۲۰۰۶، بیش‌ترین تعداد از سوی یک بازیکن آفریقایی در طول جام جهانی است؛ رکوردی که احتمالا در بازی برابر آرژانتین، در اختیار فرعون مصری قرار می‌گیرد.

یک موج بسیار کوچک روی نمایشگر VAR، حکم به حذف کرواسی از جام جهانی داد. در حالی که یوشکو گواردیول گل تساوی را به ثمر رسانده بود، فناوری «Connected Ball» تماس بسیار جزئی ایگور ماتانوویچ با توپ را ثبت کرد و به دلیل آفساید، گل مردود شد. این فناوری بر پایه نسخه‌ای پیشرفته از سیستم Snicko، که برای تشخیص تماس‌های بسیار ظریف در کریکت توسعه یافته است، کار کرده و با کمک میکروچیپ داخل توپ برخوردهای بسیار کوچک را ثبت می‌کند. به گفته فیفا، این فناوری داده‌های لحظه‌ای و دقیقی برای تصمیم‌گیری داوران فراهم می‌کند. با این حال، این تصمیم با انتقادهایی همراه شد؛ برونو ماریچ، داور پیشین کرواسی، جهت رفع ابهام خواستار ارائه شواهد بصری در کنار داده‌های چیپ شد و زلاتکو دالیچ، سرمربی کروات‌ها، گفت VAR اگرچه به داوران کمک می‌کند، اما از احساس فوتبال می‌کاهد. فیفا از این تصمیم دفاع کرده و تأکید داشت که داده‌های چیپ، تماس با توپ را تأیید می‌کند؛ تصمیمی که همچنان محل بحث میان دقت فناوری و روح فوتبال است.

واکنش رسانه‌های آلمانی به برکناری ناگلزمن پس از حذف زودهنگام مانشافت از جام جهانی ادامه دارد. بورکهارد هوپه، خبرنگار آلمانی، در یادداشتی تند می‌نویسد سرمربی سابق مانشافت بیش از آن‌که قربانی نتایج باشد، اسیر تصمیمات و رفتارهای خودش شد؛ از مصاحبه جنجالی با «کیکر» و انتقاد علنی از بازیکنان گرفته تا ابهام در انتخاب دروازه‌بان شماره یک، اصرار بر کنار گذاشتن زوج موفق پاولوویچ و کیمیش و انتشار فهرستی که با معیارهای اعلام‌شده خودش همخوانی نداشت. به اعتقاد این نویسنده، رودی فولر نیز با حمایت بی‌چون‌وچرا از ناگلزمن و نادیده گرفتن اختلافات داخلی تیم، در شکل‌گیری این شکست سهم داشت. هوپه در پایان، دوران ناگلزمن روی نیمکت آلمان را «سقوط از یک ستاره به شهابی گذرا» توصیف می‌کند.

امضای پرتغال روبرتو مارتینز، مالکیت بالا و بازپس‌گیری سریع توپ است. به طوری که این تیم با تکیه بر خط هافبک پر ستاره خود، در مسابقات یورو ۲۰۲۴ با ۶۶.۹% بالاترین میانگین مالکیت توپ مسابقات را داشت. اما پرتغال در برابر کلمبیا، به شکل کاملا متفاوتی بازی کرد. میزان مالکیت این تیم، تنها ۴۱% بود؛ اما قسمت جالب‌تر ماجرا، زمان بازپس‌گیری توپ ۲۶.۳۳ ثانیه‌ای این تیم در برابر ۱۷ ثانیه کلمبیا بود. برای این که متوجه بزرگی این عدد شوید، بهتر است بدانید تنها در ۴ مسابقه از جام جهانی تیمی توپ را کندتر از پرتغال در این بازی پس گرفته است؛ تونس مقابل هلند، اتریش مقابل الجزایر، اردن مقابل آرژانتین و کنگو در برابر خود پرتغال. نبود ژائو نوس در ترکیب اولیه که در ایجاد پرس از مهم‌ترین مهره‌های مارتینز محسوب می‌شود، از دلایل اصلی این اتفاق است، اما حتی جایگزینی او با روبن نوس در بین دو نیمه هم تغییر چندانی ایجاد نکرد. نکته منفی ماجرا اما آنجاست که پرتغال با این شکل بازی، نه‌تنها در ایجاد موقعیت در انتقال‌ها موفق نبود بلکه امید گل ۱.۸۵ نیز به کلمبیا اهدا کرد. به نظر زنگ خطر جدی در تیم روبرتو مارتینز پیش از شروع مسیر سخت مراحل حذفی به

چند ساعت بعد از حذف تیم ملی، فریاد ظلم، تبانی و حق‌خوری همه جا رو پر کرده. از اون‌ها فقط بیخودی پاس می‌دادند گرفته تا گل آخر رو از قصد خوردند! اما محض رضای خدا، قبل از این که تهمت‌هاتون رو به سمت هر ملت و تیم و بازیکنی پرتاب کنید، نیم نگاهی به ساده‌ترین و دم‌دستی‌ترین آمارها نمی‌کنید؟ الجزایر برابر اتریش ۷۷۵ پاس داد؛ بله، چقدر زیاد! ولی نه به عنوان تیمی که بعد از اسپانیا بیش‌ترین تعداد پاس صحیح در کل تورنمنت رو داشته! تیمی که حتی در بازی‌ای که سه گل از آرژانتین خورد، بیشتر از اون‌ها پاس داد. جالب‌تر چیه؟ این که الجزایر در این بازی ۱۲۱ تلاش برای خط‌شکنی کرد؛ در حالی که ایران فقط در بازی‌اش برابر مصر و با ۱۲۴ تلاش تونست عدد بالاتری رو ثبت کنه. شرایط این واکنش‌ها رو می‌طلبه، صحیح؛ ولی دوره این غیرتی‌بازی‌ها و پشت بهونه موجه و غیر موجه قایم شدن خیلی وقته گذشته عزیزان. تیم ملی نباخت، ولی برنده هم نبود. قهرمان‌سازی حیرت‌انگیزتون از فدراسیونی که حتی در شرایط صلح هم رقیب دوستانه‌ای بهتر و متفاوت‌تر از ازبکستان و روسیه پیدا نمی‌کرد و تیم فنی‌ای که در ساده‌ترین گروه در هفت دوره حضور در جام جهانی هیچ

قضایای خنده‌دار ریزه‌اسپور، دعواهای بچگانه با برانکو، استوری‌های حیرت‌انگیز، ناسازگاری با تقریبا تمام هم‌تیمی‌ها در تمام تیم‌ها، انتقاد از بازیکنان و مربی خودی روی آنتن زنده تلویزیون، قول شرف همیشه پرسپولیسی بودن و دست بالا بردن و قسم به تلاش برای موفقیت استقلال، نیمکت‌نشینی و تنش با ساپینتو تا همین چند ماه پیش؛ وقتی به سیاهه حواشی رضاییان نگاه کنی، احتمالا باورپذیر نیست، اما رامین، بازیکنی که تا 25 سالگی در راه‌آهن بازی می‌کرد و با دعوت کی‌روش ناگهان رقیب وریا غفوری در سمت راست دفاع تیم ملی شد، حالا در 36 سالگی گلزن‌ترین بازیکن ایران در تاریخ جام جهانیه! بالاتر از هر نام بزرگی. برای دوست نداشتنش می‌شود دلیل‌های زیادی نوشت، اما رامین چیزی دارد که در لیست همه بازیکنان ایرانی شاید به اندازه انگشتان یک دست هم نبینی؛ پشتکار. این عنوان، لیاقت اوست، چون همیشه تلاش کرد. بااستعدادترین نبود، ولی در زمین درست‌ترین ذهنیت را داشت. حتی اگر با دیدن پست‌های دویدن زیر پل به خنده افتاده باشی، اما دوید. حرفه‌ای زندگی کرد و حالا در جایی قرار دارد که شاید به سختی بشود به آن رسید. ۳ گل، در جام‌های جهانی. مبارک باشد رامین، کاش همت تو مسری بود.

صعود 8 تیم برتر سوم، از مجموعه شاهکارهای ادامه‌دار اینفانتینو و رفقا، دور سوم مرحله گروهی رو از پرهیجان‌ترین، به مضحک‌ترین تبدیل کرده. پاراگوئه و استرالیا دست در دست هم 90 دقیقه برای مساوی عرق ریختند(!)، گراهام پاتر به حرص و جوش الانگا برای گلزنی خندید و سلباکن با خوشحالی از قرعه احتمالی ساحل عاج ما رو از دیدن تقابل هالند-امباپه محروم کرد. ولی از همه بیشتر، بیچاره اسکاتلندی‌ها! فدراسیون با دو دو تا چهارتا، تشخیص داد خانواده بازیکنان رو از هتل شبی 300 دلار اخراج کند و استیو کلارک و بچه‌ها کز کرده کنج کمپ حذف تدریجی تیم‌شون رو نگاه کنند! مرگ آروم زیبایی‌ها، دست‌رنج کلکسیون نبوغ بچه‌های خدوم فیفا!