روی کین در مورد قانون جدید فیفا مبنی بر اخراج مستقیم بازیکنی که دهانش را بپوشاند نظر خاص خودش را دارد: « نیت فیفا را می‌فهمم. همه می‌خواهند تبعیض را از بازی بیرون کنند. اما اخراج بازیکن صرف پوشاندن دهان؟ فکر می‌کنم داریم از موضوع اصلی دور می‌شویم.شما نمی‌توانید بدگمانی را قضاوت کنید. اگر بازیکنان خط قرمز را با کلام رد کردند اقدام کنید، بحثی نیست. اما اگر قرار باشد روی احتمالات کارت قرمز بدهیم، تا کجا پیش باید رفت؟ امروز پوشاندن دهان است، فردا می‌تواند بحث با حریف یا ابراز احساسات پس از یک تکل باشد.» کین که خود از نمادهای خروش احساسی فوتبال بود، در مورد بازیکنان نمادین تاریخ فوتبال گفت: « امثال مارادونا و کانتونا که از بهترین بازیکنان تاریخ بودند یا حتی رونی و هم‌تیمی‌های من حتی پنج دقیقه تحت اعمال همچین قوانینی دوام نمی‌آوردند. فوتبال قرار نیست استریل باشد یا جلسه هیئت مدیره. فوتبال یک ورزش رقابتی است که توسط انسان‌ها انجام می‌شود نه ربات‌ها. هوادارن عاشق اشتیاق و شخصیت و رقابت می‌شوند و شما دارید جذابیت و خاص بودن فوتبال را می‌گیرید.»

پس از شروع رویایی سوئد در جام و پیروزی ۵-۱ مقابل تونس، شاگردان گراهام پاتر در بازی دوم با تکرار همان نتیجه این بار سمت بازنده میدان بودند و دروازه خود مقابل هلند رو پنج بار باز شده دیدند. شروع سوئد در جام جهانی دقیقا منطبق با شروع شاگردان دینو تاپ‌مولر در آینتراخت فرانکفورت در جریان این فصل چمپینزلیگ بود که بازی اول رو ۵-۱ مقابل گالاتاسرای پیروز شدند اما نه تنها بازی دوم رو ۵-۲ به اتلتیکو باختند بلکه بازی سوم رو هم نیز با همین نتیجه مقابل لیورپول شکست خوردند. یعنی سوئد هم قراره دوباره ۵-۱ به ژاپن ببازه؟

حضور براین بروبی در ترکیب هلند و مستقیم‌تر بازی کردن نارنجی‌ها در این بازی نشان داد که رونالد کومان مسائل رو زیاد برای خودش پیچیده می‌کرد و شاید بازی کردن ساده‌تر و با ریسک بیشتر نتیجه بهتری هم داشته باشه. حالا نظرت راجع به جاستین کلایورت چیه؟

آرایش جالب انگلیس هنگام لو بلاک قابل توجه بود. شاگردان توماس توخل در نیمه ابتدایی که با نتیجه ۲-۲ به پایان رسید هنگام دفاع در زمین خود به جای ۲-۴-۴ رایج موقع دفاع، با آرایش ۴-۲-۴ مقابل شاگردان دالیچ ایستادند. به این شکل که مقابل خط دفاع چهار نفره زوج دکلن رایس و الیوت اندرسون پوشش می‌دادند و مادوئکه، بلینگام، کین و گوردون اولین دیوار مقابل بیلدآپ کرواسی بودند.

با اعلام یازده نفر اصلی توماس توخل، سه‌شیرها آماده اولین مسابقه خود در جام جهانی 2026 خواهند بود. تیم ملی انگلیس که فینالیست یورو 24 بود، برای اولین بار خارج از خاک بریتانیا راهی فینال یک تورنمنت معتبر شد. حال با مردی که در تورنمنت‌های حذفی تبحر دارد، امیدوار هستند تا این اتفاق را تکرار کنند و 30 سال بعد از انتشار قطعه "Three Lions" که در آن انگلیسی‌ها "Football's Coming Home" می‌خوانند، جام را پس از 60 سال به خانه ببرند.

فرقی نمی‌کند شما از کدام نقطه زمین و از بین چه تعداد انسان و به چه نحوی مقابل حریف قرار می‌گیرید. در نهایت وقتی آرنا می‌رسید، 11تا از ما مقابل 11تا از حریف قرار می‌گیرند. پس هر اتفاقی می‌تواند بیافتد. مثل گل مساوی کوراسائو یا عراق حتی برای دقایقی قبل از رخ دادن فاجعه مقابل آلمان و نروژ یا رخ دادن شگفتی کیپ ورد. چون به هر حال در لحظه مسابقه، 11 به 11 هستیم. اما مسیرها چطور است؟ فکری که حین تماشای نروژ و عراق مثل گولدن اسنیچ (در سری فیلم‌های هری پاتر) در مغزم می‌چرخید، این بود که مسیر نروژ و عراق تا رسیدن به بوستون چقدر متفاوت بود. عراقی که سایه جنگ به ندرت از سرش کم می‌شود در مقابل نروژی که کمتر چیزی آرامشش را به هم می‌زند. عراقی که سه روز تا رسیدن به بولیوی در راه بود در مقابل نروژی که غرق در امکانات است. یا احتمالا بازیکنان لاروخا نتوانند حتی تصور بکنند که برق‌کاری خانه خود را انجام بدهند، چه برسد برای امرار معاش این حرفه را به عنوان شغل برگزینند؛ مثل گلری که 90 دقیقه در باز کردن دروازه‌اش ناکام ماندند. اصلا چند فوتبالیست در کیپ ورد و کوراسائو و عراق وجود

اسپانیا در اولین بازی خود در جام جهانی هواداران خود را ناامید کرد و نتوانست کوچک‌ترین کشور جام یعنی کیپ ورد را شکست دهد. اسپانیایی‌ها در این بازی با ترکیب ۳-۳-۴ به میدان رفتند، اما نتوانستند از سلاح‌های خود بهترین بهره را ببرند. کیپ ورد موقع دفاع آرایش ۲-۴-۴ داشت اما کناره‌ها کاملا آسیب‌پذیر بودند و شاید اگر دلافوئنته از وینگرهای خود استفاده می‌کرد تیمش عملکرد بهتری می‌داشت. نه لزوما یامال و نیکو، حتی شروع بازی با ویکتور مونیوز، یرمی پینو یا الکس بائنا هم می‌تونست اوضاع اسپانیا رو بهتر پیش ببره. اما حضور فران تورس که مدت‌هاست در سمت راست خط حمله بازی نکرده، و گاوی که مدت‌هاست به طور کلی بازی نکرده اسپانیا رو به کل در این مناطق خلع سلاح کرد. از طرف دیگه، به دلیل بهره‌وری حداکثری از پدری، فابین روئیز برخلاف پاریس سمت راست خط هافبک رو به عهده داشت و مدام باید برای استفاده از پای چپ خودش تغییر جهت می‌داد و اصلا بازیکن روزهای پاریس نبود. اما کیپ وردی‌ها کم نگذاشتند و به تیم‌های تورنمنت نشان دادند که با این اسپانیا چطور باید بازی کرد. آن‌ها فقط اجرای موفق لو-بلاک نداشتند بلکه در مواقع درست برای به هم زدن مالکیت ماتادورها دست به

گل آماد دیالو برای ساحل عاج مقابل اکوادور که در دقیقه ۸۹ به ثمر رسید یک رکورد را هم ثبت کرد. از جام ۲۰۰۶ بازیکنی پیدا نشده بود که به عنوان بازیکن تعویضی به میدان بیاید و با یک گل پیروزی بخش تیمش بشود. فرانچسکو توتی آخرین بازیکنی بود که مقابل استرالیا این کار را انجام داد و ایتالیا را برنده از میدان خارج کرد. البته توتی آن گل را از روی نقطه پنالتی به ثمررساند و به این ترتیب دیالو رکورد بلندمدت‌تری را با گل در جریان بازی شکسته است.

میکی فَن‌ده‌فِن امشب اولین بازیش در جام جهانی رو تجربه کرد اما شاید جالب باشه بدونید این اولین بازی فردی از این طایفه در جام جهانی برای هلند نبود. یان پورت‌ولیِت عموی میکی، در فینال 1978 مقابل آرژانتین به میدان رفت. فینالی که شاگردان ارنست هاپل در غیاب یوهان کرایف با نتیجه 3-1 به میزبان واگذار کردند.

دفعه قبل که آلمان 7-1 در جام جهانی به پیروزی رسید، در بلوهوریزونته برزیل رکورد بهترین گلزن تاریخ جام‌های جهانی رو از رونالدوی برزیلی گرفت و کلوزه هنوز هم با 16 گل بهترین گلزن ادوار جام جهانی هست. و در پیروزی 7-1 دقایق قبل، آلمان رسما بیشترین گل زده در تاریخ جام جهانی رو زده و از برزیل پیشی گرفت. آلمان 239 و برزیل 238!

شاید چیزی که عدم پیروزی تیم کارلتو را بدتر می‌کرد، پیروزی 7-1 آلمان در بازی افتتاحیه‌اش باشد. شاید هوادارن سلسائو ترجیح می‌دادند آلمان یک گل دیگر به ثمر می‌رساند تا درکنار کوراسائو تنها تیم‌هایی نباشند که مقابل آلمان در جام جهانی 7-1 شکست بخورند. اتفاقی که می‌توانست رخ بدهد اگر لروی سانه موقعیتی با امید گل 0.48 را هدر نمی‌داد یا قدر پاس بی نظیر فلورین ویرتس را می‌دانست.

کارل تولینیوس، نویسنده ایسلندی در توجیه آن که در جام جهانی طرفدار کوراسائو است نوشته: «به عنوان یک ایسلندی طرفدار جزیره‌ای‌ها هستم. می‌دانم که رسیدن به جام جهانی برای کشوری با جمعیت کم چقدر هیجان‌انگیز است. یکی از زیبایی‌های فوتبال بین‌المللی این است که فقط یازده نفر در مقابل یازده نفر قرار می‌گیرند و یک ملت چندهزار نفره می‌تواند با امید به موفقیت با ملتی چندمیلیونی رقابت کند. من نمی‌توانم هیچ ارتباطی با کوراسائو داشته باشم، جز اینکه از سهم خودم از بول‌های آبی (لیکور تولید کوراسائو) لذت برده‌ام، اما در تمام مدت طرفدار آن‌ها خواهم بود.» و به گمانم در همین جملات او می‌شود پیدا کرد که چرا جام جهانی ۴۸ تیمی هم مستقل از کیفیت تیم‌ها و بازی‌ها مهم و هیجان‌انگیز است.