آنری: اولیسه یک رویا است
مایکل اولیسه بیشتر از یک فوتبالیست شبیه یک شطرنجباز است. تیری آنری بعد از بازی در مورد او گفت:«او یک رویا است که به واقعیت پیوسته.» در دیدار که قرار بود همه تعریف و تمجیدها برای امباپه باشد این اولیسه بود که با 2 پاس گل مرد برتر میدان لقب گرفت. عملکرد اولیسه در هر 2 نیمه تقریبا یکسان بود اما آنچه که تفاوت را رقم زد تصمیم دیدیه دشان بود. حرکات اولیسه در سمت راست زمین کمک کمی به فرانسه میکرد اما بعد از این که با دمبله جایش را عوض کرد و به مرکز زمین نزدیک شد همه چیز عوض شد. بازپسگیری توپ، پاسهای کلیدی او هر کدام به یک موقعیت خطرناک و در نهایت هم 2 گل ختم شد. زمانی که اولیسه به جای مطلوبش در زمین آمد هر موقعیت خطرناکی که خلق میشد ردپایی از او داشت. این روزها امباپه خوششانسترین بازیکن جام است. او یک رویای محققشده در کنار خود دارد.
لئو زودتر از امباپه به کلوزه رسید
۳ گل زد و حالا هم بهترین گلزن ادوار جامهای جهانی است، در کنار میروسلاو کلوزه، و هم در روزی که امباپه و هالند دو گل زدند و مدعی آقای گلی جام نشان دادند از آنها بالاتر ایستاد. لیونل مسی، در ۳۸ سالگی هر سه گل آرژانتین در بازی با الجزایر را زد: اولی را با کمی خوششانسی، دومی را با هوشی فوقالعاده و سومی را با ضربهای شبیه خودش. درست مثل جام جهانی قطر، بقیه تیم برای او میدوند و او هم آنطور که استحقاقش را دارند از آنها قدردانی میکند. شاید استعاری هم باشد که در یک بازی از امباپه، گرد مولر و رونالدو نازاریو عبور کرد و به کلوزه رسید. احتمالا صبر زیادی هم نمیخواهد که او را بالاتر از کلوزه هم ببینیم؛ مسی همچنان شگفتآور و جذاب است.
قدوس؛ بازیکنی که روی هر 2 گل ایران تاثیر داشت
تعداد بازیکنانی که میتوانند در نقشهای بسیار متفاوتی بازی کنند، واقعاً کم است. سامان قدوس احتمالا به همین دلیل محبوبترین بازیکن امیرقلعهنویی است. در بازی با نیوزیلند از رامین رضاییان و محمد محبی زیاد گفته شد اما دیگر بازیکنی که روی هر 2 گل تاثیر داشت سامان قدوس بود و کمتر به آن اشاره شد. پاس کوتاه و بغلپای او روی گل اول یک پاس حرفهای بود و روی گل دوم هم که با یک پاس بلند، دومین پاس قبل از پاس گل را به نام خودش ثبت کرد. آماری که البته در هیچکجا ثبت نمیشود اما باعث شد قدوس به عنوان یکی از سه بازیکن برتر ایران در این بازی قرار بگیرد. نقشه حرارتی این بازیکن نشان میدهد که او برخلاف پستی که روی کاغذ برایش درنظر گرفته شده در همه جای زمین حضور دارد و به نوعی اسلحه پنهان قلعهنویی در فاز هجومی است.
اروگوئه، این همه رکورد برای یک امتیاز
اروگوئه در مقابل عربستان سعودی ۶۷٪ مالکیت توپ داشت که بالاترین رکورد آنها در جامجهانی است. حاصل این رکورد مالکیت، ۲۲ شوت آنها در نیمه دوم بود که آن هم یک رکورد محسوب میشد. پیش از اروگوئه، آلمان شرقی در نیمه اول بازی با شیلی توانسته بود در یک نیمه ۲۴ شوت بزند. آلمان شرقی هم با آن رکورد فقط یک گل به ثمر رساند اما برخلاف اروگوئه با همان یک گل برنده از میدان خارج شد. ماکسی آرائوژو که یکی از امیدهای گلزنی اروگوئهایها در این بازی بود از روی نقطه کرنر ۵ موقعیت گل ایجاد کرد و او هم رکورددار شد. تمام این رکوردهای اروگوئه و بازیکنانش در نهایت به تساوی و کسب یک امتیاز مقابل نماینده آسیا منجر شد.
بازیکنی که ایران را خطرناک کرد
آیا او واقعا ۳۶ ساله است؟ این سوالی است که آنهایی که بازی ایران را دیدند بعد از عملکرد رامین رضاییان میپرسیدند. رامین رضاییان به اولین بازیکن تیم ملی ایران تبدیل شد که در یک بازی جام جهانی توانست یک گل و یک پاس گل را به نام خودش ثبت کند. بازیکنی که با وجود تساوی مقابل نیوزیلند، عنوان بهترین بازیکن زمین را از آن خود کرد و همه بعد از بازی از او صحبت میکردند. رضاییان در میان بازیکنان تیم ملی بیشترین پاس کلیدی را ثبت کرد و ۳ بار توانست برای شاگردان قلعهنویی ایجاد موقعیت کند. او همچنین با پاسها و سانترهایش ۵ بار بازیکنان ایران را در محوطه جریمه حریف صاحب توپ کرد و با اختلاف بیش از بقیه بازیکنان توانست این کار را انجام بدهد و به همین دلیل بخش زیادی از حملات خطرناک تیم ملی را دفاع راست ایران طراحی کرد. در کل عملکرد رضاییان را در این بازی میتوان در یک کلمه خلاصه کرد: فوقالعاده.
کریس وود 6 ثانیه بدون مزاحم!
گل اول نیوزیلند یک اتفاق جالب و البته تلخ داشت. به نظر میرسید که این گل در کارتون فوتبالیستها به ثمر رسیده و زمان متوقف شده است. بعد از این که شروع دروازهبان نیوزیلند به کریسوود رسید همه منتظر بودند تا بازیکنان ایران با پرس کردن توپ را از او بگیرند. این اتفاق اما نیفتاد و شماره ۹، ۶ ثانیه توپ را در اختیار داشت بدون اینکه مزاحمی داشته باشد. ۶ ثانیه در اختیار داشتن توپ، چرخیدن و بعد هم پاس دادن یعنی یک عملکرد فاجعه از هافبک دفاعیها و شجاع خلیلزاده که باید او را پرس میکرد. خلیلزاده قبل از این که توپ به کریسوود برسد در کنار او ایستاده بود اما به یکباره عقب رفت و بازیکن حریف بدون این که ماموری برای مهار داشته باشد هر کاری دلش خواست انجام داد و بعد از رسیدن قدوس، مجبور به پاس دادن شد. پاس او هم با تکل اشتباه و عجیب شجاع به جاست رسید و بقیه داستان هم که مشخص است.
یادداشت جاناتان ویلسون: آیا تیمهای آسیایی در این جام جهانی در حال نزدیک شدن به سطح اروپا هستند؟
گل تساوی دیرهنگام دایچی کامادا برای ژاپن مقابل هلند در روز یکشنبه، فقط باعث نشد که نتیجه نهایی بازی بازتاب دقیقتری از جریان مسابقه باشد؛ بلکه باعث شد تعداد بازیهای بدون شکست تیمهای کنفدراسیون فوتبال آسیا مقابل تیمهای اروپایی در این تورنمنت به چهار مسابقه برسد. البته این آمار تا حدی میتواند حاصل شرایط و اتفاقات مقطعی باشد و هیچکس نباید بر اساس هفته نخست جام جهانی به نتیجهگیریهای قطعی برسد. با این حال، اگر قرار باشد تغییری در توازن قدرت فوتبال جهان در حال رخ دادن باشد، احتمالاً چیزی شبیه به همین صحنهها خواهد بود. روند در این رقابتها از همان روز اول، با پیروزی کرهجنوبی مقابل جمهوری چک، شکل گرفت. شاید برای کسانی که دیدار نیمهنهایی پلیآف انتخابی چک برابر ایرلند را دیده بودند، عملکرد کند و سنگین چکها چندان هم غافلگیرکننده نبود؛ تیمی که ظاهراً بیش از هر چیز دیگری تنها ارزش ضربات ایستگاهی، اوتهای بلند و استفاده از توپهای مرده را میدانست. اما با این حال، سهولتی که کرهجنوبی با آن توانست با پاسکاریهای خود ساختار این تیم را از هم باز کند و در اطراف آنها گردش توپ داشته باشد، چشمگیر بود. اگر سون هیونگ مین همان بازیکنی بود که سه یا چهار سال پیش
چهره ویژه هلند؛ قدرش را نمیدانند
چهره ویژه لالههای نارنجی مقابل ژاپن، فندایک بود. یک گل، یک اشتباه و کلی اتفاق دیگر او را به چهره ویژه بازی تبدیل کرد. فندایک در این بازی اولین گل ملی مهم خود را زد. او پیش از این در هیچ رقابت مهمی مثل جامجهانی و یورو گل نزده بود و با باز کردن دروازه ژاپن این جای خالی را هم در کارنامه پربارش پر کرد. فندایک با این گل ۱۳ گله شد و حالا یک گل دیگر لازم دارد تا با رسیدن به رکورد سرمربی تیم، یعنی رونالد کومن به گلزنترین مدافع تیم ملی کشورش تبدیل شود. با وجود این همه اتفاقات اما هواداران هلند به انتخاب او به عنوان بهترین بازیکن زمین انتقاد داشتند و این انتقاد به دلیل اشتباهی بود که روی صحنه گل دوم ژاپن انجام داد. بهترین دفاع از او را جیمی کرگر انجام داد:«من این انتقادات را درک نمیکنم. ویرجیل تنها دلیلی بود که هلند زمین را به عنوان تیم بازنده ترک نکرد. هر زمان فشار حملات ژاپن زیاد او میشد او تنها هلندی بود که آرام میماند و با رساندن خود به محل خطر همه چیز را مرتب میکرد. نکته ترسناک این است که مردم آنقدر به عالی بودن او عادت کردهاند که
گل قطر به ترانسفرمارکت!
مدافع ۳۵ ساله السد، با ارزش بازاری ۲۰۰ هزار یورو، یکی از کمارزشترین بازیکنان حاضر در جام جهانی ۲۰۲۶ محسوب میشود. عددی که در فوتبال امروز حتی از دستمزد ماهانه بعضی بازیکنان جوان لیگهای اروپایی هم کمتر است. وقتی قطر در آستانه شکست بود این خوخی بود که توانست با یک گل تیمش را نجات بدهد. در آن لحظه هیچکس به ارزش بازار فکر نمیکرد. ارزش بازیکنان در ترانسفرمارکت و نامیدهشدن بعضی از تیمها و بازیکنان با عنوان بیارزش این روزها بعضیها را مورد شوخی شبکههای مجازی قرار داده است. نمونه داخلی این مورد شجاع خلیلزاده است. با این حال خوخی، بازیکن قطر نشان داد که نه سن و نه ارزش ترانسفرمارکت تضمینی برای کیفیت نیست و شاید گاهی یک 36ساله از بیارزشترین تیم جام (قطر) بتواند تاریخسازی کند اگرچه فیفا در یک اقدام عجیب چند ساعت بعد از بازی نام گلزن بازی را از خوخی به مدافع سوئیس تغییر داده و آن را یک گل به خودی حساب کرد اما این اتفاق هم چیزی از ارزش و کار مدافع قطریها کم نمیکند.
دومین مسیریاب جام پیدا شد
دومین بازیکن با آمار صد در صد پاس درست در جامجهانی یافت شد. شاید جالب باشد بدانید که تا آغاز جام 2026 حتی یک بازیکن با آمار پاس 100 درصد صحیح نبوده و در این جام تا روز سوم، 2 بازیکن این آمار را ثبت کردهاند. بازیکنانی که از آنها میتوان به عنوان مسیریاب استفاده کرد و پاس را به مقصد رساند. بعد از کریس ریچاردز از آمریکا، هانس دلکروئکس از هائیتی هر ۶۶ پاسی را که مقابل اسکاتلند ارسال کرد به مقصد رساند. او، دومین بازیکنی است که در جام جهانی ۲۰۲۶، با حداقل ۵۰ پاس، ۱۰۰٪ دقت پاس را حفظ کرده است. شاید با توجه به پست این بازیکن که در خط دفاع بازی میکند این تصور به وجود بیاید که او با پاس به بازیکنان کناری خود این رکورد را ثبت کرده است اما گراف پاسهای او نشان میدهد که درصد زیادی از پاسهایش در زمین حریف به ثبت رسیده است.
استرالیا پدیده رو کرد؛ عجب دروازهبانی!
ترکیه براساس آمار امید گل خود میتوانست مقابل استرالیا به گل برسد و اگر این اتفاق نیفتاد فقط به خاطر حضور پاتریک بیچ درون دروازه کانگوروها بود. دروازهبانی که حتی حضورش درون دروازه در اولین بازی ملیاش در جامجهانی عجیب بود، چه برسد به این درخشش و ثبت کلینشیت. این آمار حتی از این هم میتواند عجیبتر شود. کیفیت شوتهایی که «بیچ» دفع کرد جایی است که عملکرد این دروازهبان 22 ساله را عجیبتر کرده وبه چهره ویژه جامجهانی تبدیل میکند. در عکس میبینید که او شوتهای ارزشمندی را دفع کرد که امید گل 1.54 داشتند. همچنین بیچ خیلی زود نامش را در تاریخ جامجهانی ثبت کرد. تنها دو دروازهبان در سه دوره اخیر جام جهانی، در یک بازی بیش از ۸ سیو داشته و دروازه خود را بسته نگه داشتهاند. اولی گیرمو اوچوای معروف مکزیکی است که در 2018، مقابل آلمان 9 سیو داشت و مکزیک یک بر صفر آلمان را برد. بیچ هم با 8 سیو مقابل ترکیه تیمش را برنده از میدان خارج کرد.
استراتژی مراکش؛ چک اول را بزن
این مراکش شجاع. این صفتی است که هر نتیجهای که در بازی مراکش و برزیل به دست میآمد تغییری در آن ایجاد نمیکرد. مراکش با استراتژی چک اول را بزن وارد میدان شد و چک اول را هم زد! این تیم هیچ ترسی از این که با یکی از مدعیان اصلی قهرمانی بازی میکرد نداشت و آماری عجیب ثبت کرد. این تیم در 10 دقیقه ابتدایی بازی 6 شوت به سمت دروازه برزیل زد یعنی تقریبا میانگین هر یک دقیقه و نیم یک شوت که واقعا اعجابانگیز است.این دومین بار در تاریخ این مسابقات بود که برزیل در ۱۰ دقیقه اول یک بازی با پنج شوت مواجه شد (از سال ۱۹۶۶). برزیل هم در این 10 دقیقه تنها یک شوت به سمت دروازه مراکش زد. مراکشیها در ۳۰ دقیقه ابتدایی ۱۲ شوت داشتند، که بیشتر از تعداد شوتهای سلسائو در هر یک از شش بازی کامل قبلی خود در جام جهانی بود. آنها این 12 شوت را زدند و رفتند برای استراحت! از دقیقه 30 تا دقیقه 90 مراکش هیچ شوتی نزد و در دقایق اضافه هم 2 شوت زدند تا شاید شانس برد در این بازی را داشته باشند که موفق نشدند و به همان یک امتیاز رضایت دادند.
شوخی فوتبال با پدیده پاراگوئه؛ گل به خودی
گاهی اوقات فوتبال سر شوخی را باز میکند! مثلا اولین گل به خودی جام را به نام بازیکنی مینویسد که قرار بود پدیده تیمش در جامجهانی باشد. «دامیان بوبادیا» این بازیکن پاراگوئهای قرار بود در بیستمین سالگرد حضور پدرش«آلدو بوبادیا» در جامجهانی به نوعی دیگر نام خود را ثبت کند اما تا اطلاع ثانوی همه او را با اولین گل به خودی جام 2026 به یاد میآورند. پیش از حضور پاراگوئه در جام جهانی پس از ۱۶ سال، دامیان بوبادیا پیامی مطمئن فرستاد: «ما اینجا هستیم تا پیروز شویم.» این جمله به سرعت در رسانههای پاراگوئه و شبکههای اجتماعی آمریکای جنوبی پخش شد. بعد از آن تصویر گل به خودی این بازیکن است همه رسانهها را پر کرده است. البته این هافبک فقط 24 سال سن دارد و با توجه به تعریف و تمجیدهایی که از او شده فرصت زیادی دارد که جای این عکس تلخ را با یک خاطره شیرین عوض کند.
فریم ویژه؛ شادی بازیکنان آمریکا با ستاره تیم
اگرچه پولیسیک عالی بود و بالوگون ستاره بازی بود اما همه میدانند جذابترین بازی جام تا اینجا یک طراح دارد و آن هم پوچیتینیو است. به همین دلیل است که بازیکنان بعد از برد به سمت سرمربیشان هجوم برده و برد را اول از همه با او جشن میگیرند. چون آنها خوب میدانند که ستاره اصلی این بازی نه درون زمین که روی نیمکت نشسته بود. سرمربی آرژانتینی آمریکاییها راست میگوید. الان نباید از عملکرد آمریکا ذوقزده شد و این اول راه است. او خوب میداند تیمی که ساخته در ادامه راه حرفهای بیشتری برای گفتن و شگفتیهای بیشتری برای ذوقزده کردن هواداران دارد.
وینیسیوس ، وارث یک ملت
وینسیوس باشگاهی یا ملی. بین این دو بازیکن تفاوت زیادی وجود دارد. وینیسیوس هنوز مرد اصلی برزیل است و با غیبت نیمار نقش او چندبرابر شده است. امیدهای یک ملت کاملاً روی شانههای اوست. اکنون، به نظر میرسد زمانی است که او باید برای تثبیت میراث خود به عنوان یکی از بزرگان واقعی کشورش، تلاش کند. وینیسیوس توانسته نام خودش را به عنوان یک ستاره باشگاهی ثبت کند اما در مورد تیمملی هنوز این اتفاق نیفتاده است و چه فرصتی بهتر از جامجهانی. وینیسیوس در ۴۹ بازی ، ۹ بار دروازه حریف را باز کرده است. شش گل از این گلها در بازیهای دوستانه و دو گل از سه گل دیگر در بازی مقابل پاراگوئه در مرحله گروهی کوپا آمریکا به ثمررسیده است. او ۹ پاس گل داده اما فقط دو تا از آنها در بازیهای تورنمنت بوده است. این آمار برای کسی که قرار است ستاره یک کشور باشد آمار خوبی نیست. بخشی از دلیل مطمئناً تاکتیکی است. از آنجایی که نیمار با مصدومیت دست و پنجه نرم میکند، وینیسیوس وظیفه دارد همه چیز را رقم بزند. برزیل تیمی که همیشه ستارههای زیادی داشته اما گویا شانس وینیسیوس است که او به تنهایی باید ستاره باشد. نیمار به خوبی
آسمان بوسنی بسته بود
اتفاقی عجیب در نیمه اول بازی کانادا و بوسنی روی داد. کانادا 9 کرنر زد اما این تیم بوسنی بود که از روی نقطه کرنر به گل رسید! آنها این موقعیتشناسی را بیش از همه مدیون میانگین قدیشان هستند. تیم بوسنی با ۱۸۷.۲۳ سانتیمتر، بهترین میانگین قدی تیم را در بین تیمهای جام جهانی ۲۰۲۶ دارد. آنها اولین تیمی بودند که از روی کرنر به گل رسیدند و برای باز کردن دروازه حریف هم یک کرنر برای آنها کافی بود. همچنین در آمار هوایی بازی برتری مطلق با شاگردان سرگی باربارز بود. به همین دلیل بود که احتمالا کانادا اگر تا صبح هم کرنر میزد نمیتوانست از این راه به گل برسد.
جامجهانی به جای جنگ جهانی؛ سلام فوتبال
زمانی که لوئیس کارول بیش از صد سال پیش کتاب آلیس در سرزمین عجایب را نوشت فکرش را هم نمیکرد که در سال 20206این داستان به واقعیت بپیوندد و هزاران نفر مانند آلیس وارد یک سرزمین ناشناخته و عجیب بشوند و بخواهند در آنجا مهمترین رویداد فوتبالی دنیا را برگزار کنند. کشوری در جنگ قرار است یکی از صلحآمیزترین اتفاقات را برگزار کند و همین تناقض نشان میدهد چه عجایبی رخ خواهد داد. مانند سرزمین عجایب کارول اینجا پر از اتفاقات عجیب هم هست. اگر آنجا خرگوشی با لباس شیک و بادبزنی در دست بود اینجا موشهایی ناقل ویروس، مارهایی سمی، گرمایی کشنده و بارانهایی عجیب انتظار بازیکنان را میکشند. گویا این بار علاوه بر اینکه باید منتظر بمانیم که ببینیم کدام تیمها خود را به مراحل بالاتر میرسانند باید نیمنگاهی هم به این داشته باشیم که کدام تیمها و بازیکنان سالم و سرحال آمریکا را ترک میکنند و اولین بار است که حتی دومی از اولی اهمیت بیشتری هم دارد! هواداران صلح و فوتبال امیدوارند که هم این جام با کمترین حاشیه و خطر به پایان برسد و هم فوتبال بتواند پیامآور صلح باشد. همه دنیا منتظر جامجهانی هستند. جامجهانیای که جای جنگ جهانی را بگیرد و حداقل برای
دیگر کسی نگران قلیزاده نیست؟
بعد از مصدومیت علی قلیزاده نگرانیهای زیادی بابت این پست وجود داشت اما آریا یوسفی خیلی زود توانست این نگرانی را برطرف کند. بازیکنی که شاید چند ماه گذشته کمترین شانس را برای این جانشینی داشت اما با زدن 3 گل و 2 پاس گل در بازیهای دوستانه و تدارکاتی تیم ملی این شانس را به بیشترین حد رسانده است. او در آخرین بازی ایران مقابل تیخوانا هم گل زد تا با آمادگی وارد رقابتها شود. با حضور آریا یوسفی در پست وینگر راست او دیگر نگران رقیبان زیادی که دارد به خصوص رامین رضاییان نیست. البته حضور همزمان این دو بازیکن یک ایراد دارد و آن هم این است که قدرت دفاعی ایران در جناح راست را ضعیف کرده و همچنین احتمال اخطار و اخراج را در آن جناح بالا میبرد. این تنها دلیلی است که شاید قلعهنویی را محبور کند در زوج رضاییان و یوسفی تغییری ایجاد کند. در غیر این صورت یوسفی از لحاظ فنی توانسته بهترین عملکرد خود را به نمایش بگذارد.
خسته ترین بازیکنان جامجهانی چه کسانی هستند؟
همه بازیکنان حاضر در آمریکا بعد از پایان رقابتهای سخت و فشرده تیمهای باشگاهیشان به این کشور آمدهاند اما قطعا بعضی از بازیکنان با توجه به حضور تیمهایشان در بازیهای بیشتر و سختتر خستهتر از بقیه هستند. اگرچه مقیاسی برای اندازهگیری خستگی بازیکنان وجود ندارد اما اگر تعداد دقایق بازی را درنظر بگیریم دو بازیکن از آمریکای جنوبی در صدر لیست هستند. هر دوی این بازیکنان هم در لیگهای داخلی کشورشان که بسیار فیزیکی و درگیرشونده است بازی میکنند. گوستاوو گومز بازیکن پاراگوئه با 6450 دقیقه بازی در صدر این لیست قرار دارد. این مدافع با وجود 33 سال سن بیشترین دقایق بازی را در میان همه بازیکنان به خود اختصاص داده است. بعد از او آلن فرانکو از تیم اکوادور با 6340 دقیقه بازی است. نفر سوم هم مدافع لیورپول، ویرجیل فندایک است که 34 سال سن دارد. آنها حالا باید یک تورنمنت سنگین را هم همراه با تیمهایشان پشت سر بگذارند. تورنمنتی بسیار گرم و پرحاشیه.
همه برای یک نفر؛ همه پاسهای دنیا به رونالدو
امسال انگار سال رونالدوست و انگار همه لیگها برای رونالدو و به نفع او برگزار شد. شاید همه فوتبال دست به دست هم دادهاند تا بهترین بازیکن دنیا را در آخرین جام جهانیاش با جام بدرقه کنند و این اتفاق تقریبا محال را عملی کنند. نگاهی به بهترینهای لیگهای برگزار شده بیاندازید. در اکثر آنها در میان بهترین پاسورها نشانی از یک بازیکن پرتغالی میبینید. البته مهمتر از آن بهترین پاسور دنیا این روزها پرتغالی است. برونو فرناندز که با 21 پاس بیشترین پاس گل را در میان تمام بازیکنان لیگهای معتبر ساخته قرار است کمک رونالدو در راه رسیدن به گلهای بیشتر خواهد بود. بهترین پاسور لیگ عربستان هم پرتغالی است. ژوائو فیلیکس با 13 پاس گل در صدر جدول پاسورها ایستاد و البته در کنار آن 20 گل هم زد تا در مجموع عملکردی حتی بهتر از رونالدو داشته باشد. در میان برترینهای عربستان یک نام پرتغالی دیگر هم دیده میشود. روبن نوس با ۱۱ گل و ۷ پاس گل. سری هم به فرانسه میزنیم تا آنجا هم از ویتینیا بگوییم. از او میتوانید به عنوان مسیریاب استفاده کنید. آمار میگوید که او اگر مقصدی را برای پاسهایش انتخاب کند بسیار بعید است که آن توپ مسیر اشتباهی
رکورددار کامبک؛ قهرمانهای همیشگی
اگر میخواهی در یک تورنمنت قهرمان شوی باید کامبک زدن را بلد باشی! این قانونی است که شاید در هیچ جا نوشته نشده باشد اما نگاهی به قهرمان تورنمنتهای مهم فوتبال تا حدودی آن را تعیین میکند. براساس این قانون نانوشته حالا میتوان حدس زد که رکورددار کامبک در تاریخ جامجهانی چه تیمی است؛ برزیل. برزیل در 34 بازی در جامجهانی گل اول را دریافت کرده و در 15 بازی توانسته به بازی برگشته و برنده از میدان خارج شود. این آمار آنها را با 44 درصد کامبک در بازیهایی که گل اول را دریافت کردهاند با اختلاف زیاد در صدر قرار داده است. همین مساله را میتوان یکی از عوامل اصلی پنج قهرمانی برزیلیها در این رقابتها دانست. حدس نام تیم دوم هم کار سختی نیست. آلمان با 12 کامبک در 36 بازی 33درصد کامبک را به خودش اختصاص داده و در رده دوم قرار دارد. سوئد هم در این ردهبندی سوم است که نکته جالبی برای این تیم محسوب میشود.
پریشیچ و آخرین ماموریت؛ من را ببینید
در یکی دو روز گذشته گل زدن لوکا مودریچ در چهل سالگی بازتاب زیادی در رسانهها داشت اما کسی از این نگفت که پاس این گل را چه کسی داده است. این سرنوشت همیشگی مرد کروات در فوتبال بوده که هیچوقت آنطور که باید قدر ندیده است. خیلی از طرفداران او اعتقاد دارند که در فرهنگ لغات فوتبال به جای واژه آندرریتد (قدرنادیده) میتوان نوشت ایوان پریشیچ! ایوان پریشیچ که او هم مانند بقیه همتیمیهایش پیرمرد فوتبالی است و در 37 سالگی یک جامجهانی را تجربه میکند به همراه مسی و نیمار تنها سه بازیکن دنیا هستند که در سه جامجهانی اخیر هم گل زده و هم پاس گل دادهاند. مرد کروات که مانند دیگر هموطنانش به سختکوشی عادت دارد هیچ جامی را بدون گل و پاس گل ترک نکرده و این دوره هم میتواند رکوردش را به عدد 4 برساند. همچنین او با ثبت 3 پاس گل ، به مسی در رتبه اول میرسد (در صورتی که مسی در این تورنمنت پاس گلی را ثبت نکند) و میتواند عنوان بهترین پاسور تاریخ جامجهانی را به همراه اعجوبه آرژانتینی از آن خود کند. رکوردی که البته کمی محال به نظر میرسد. با این حال پریشیچ در آخرین جام جهانیاش شاید
چهره جذاب نیمکتها؛ آقای آلمانی
ساوتگیت جام گذشته تیمش را تا مرحله یکچهارم نهایی برد و توخل برای این به نیمکت اضافه شد که از این هم بالاتر برود. آیا او به همراه هریکین و دیگر ستارههایی که به آمریکا آمدند در غیاب ستارههای بیشتری که در انگلیس ماندند به این هدف میرسد یا قربانی بعدی تصور عجیب انگلیسیها از خودقهرمان پنداری خواهد بود؟ شاید او هم اولین مربی تاریخ جامجهانی باشد که به عنوان یک مربی خارجی به جام دست پیدا میکند.
برگ برنده رودی گارسیا در بلژیک
یکی از مهمترین دلایلی که گارسیا بعد از چندین فصل ناموفق، توی بلژیک خوب بوده اینه که داره از اون اسکواد بهترین استفاده رو میکنه. تموم درخشش بلژیک توی کناره هاست و از هافبک های دونده و قدرتمندی مثل اونانا و تیلمانس استفاده میکنه تا توپو بگیرن و فوراً به گوشه ها بفرستن و تموم الگوشون با برتری عددی تو گوشه ها و استفاده از نیم فضاهاست.