نام نویسنده: دانیال ایزدی

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند. جوون‌های سرحال، ستاره‌های با تجربه، اسطوره‌ای مثل نیمار، قهرمانان پیشینی که از روی سکوها حمایتشون کنن و از همه مهمتر یه وینیسیوس آماده.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید».
اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟».
برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت بازی از عقب مرتکب شد و نتیجه نهاییش هم شد یه حذف خفت‌بار!
یا اسکاتلند که بعد از سال‌ها به تورنمنت اومده با شاهکار مدافعینش برابر برزیل حالا دست به دعا برداشته که شاید بتونه با سه امتیازش به عنوان یکی از برترین تیم‌های سوم صعود کنه. خیلی‌ها در سالهای گذشته از پپ ایراد می‌گرفتند که او با ترویج این نوع از طراحی بازی، فوتبال رو از جذابیت انداخته، اما کسی نبود بپرسه که اگر مایکل کریک با میدلزبروی چمپیونشیپی سعی میکنه جلوی یه تیم لیگ برتری توی اف‌ای کاپ، بیلدآپ عقب زمین انجام بده و گل می‌خوره، کجاش می‌تونه تقصیر گواردیولا باشه؟

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ 
چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟
به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟
حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به مثلث برمودا تبعید میشد تا درس بگیره چهار چهار دو خطی رو سرلوحه کارش قرار بده. 
آیا شخصا بازی تیمهای کیروش رو می‌پسندم؟ نه! اما دیشب مردم غنا سراپا شادی بودند و به تیم‌شون افتخار می‌کردند. درست مثل شبی که به آرژانتین با یکی از مهم‌ترین گل‌های عمر لیونل مسی برای آلبی سلسته باختیم، اما از عملکرد تیم‌مون سراپا شادی بودیم. که شاید اگر وار اون زمان وجود داشت، از اون بازی با امتیاز خارج می‌شدیم…
کیروش سراپا حسن نیست، خیلی حرفا هم هست که از دوران او زده نشده. با احترام تمام به همه بچه‌هایی که لباس تیم ملی رو به تن کردند و تا آخرین ثانیه و با تمام وجودشون ازش دفاع کردند با چه منطقی تیم ما باید برابر همه تیم‌های جهان فوتبال تهاجمی ارائه کنه؟! ما کجای تاریخ فوتبال ایستادیم که باید هر بار از گروه‌مون صعود می‌کردیم؟! 
نه! رویافروشی می‌کردید. حالا هم شیپور دست گرفتید و از توی گنجه، دفترچه خاک‌گرفته فوتبال تهاجمی رو بیرون کشیدید و حرفای چهار سال پیش رو تکرار می‌کنید. تیم کیروش دیشب صفر موقعیت گل داشت، امید گلِ ۰.۱۷، سی‌درصد مالکیت توپ و فقط یک کرنر. اما با یک امتیاز از زمین خارج شد. برابر تیمی که چهار سال قبل بهش دوتا زده بود، شش تا خورده بود، دو تا هم زده بود به میله!

به مرحله سوم گروهی رسیدیم. جایی که بازیهای هر گروه به صورت همزمان برگزار می شود. گروه B با بازی بوسنی-قطر و سوئیس- کانادا آغازکننده روز چهاردهم جام بود. سوئیس و کانادا در یکی از جذاب‌ترین بازیهای جام برابر هم قرار گرفتند و در نهایت سوئیس موفق شد با نتیجه دو بر یک حریف خود را شکست دهد و با هفت امتیاز تیم اول گروه لقب بگیرد. کانادا با وجود شکست با چهار امتیاز دوم شد و به عنوان تیم دوم گروه صعود خواهد کرد. هرچند شکست بازی آخر لذت میزبانی آن‌ها در دور بعد را از بین برد. بوسنی هم قطر را در بازی هم‌زمان شکست داد. یاران باربارز با سه گل حریف آسیایی خود را شکست دادند و تک گل قطری ها هم برایشان التیام بخش نبود. با این نتیجه و با توجه شکست اسکاتلند برابر برزیل، بوسنی حتما یکی از تیم‌های صعود کننده سوم با چهار امتیاز خواهد بود. قطر هم با همان تک‌امتیاز روز اول برابر صدرنشین گروه، با ده گل خورده و تنها دو گل زده تا به اینجا ضعیف‌ترین نماینده آسیا در جام بیست و ششم است.

دور سوم گروه C با بازی‌های مراکش-هائیتی و برزیل- اسکاتلند پیگیری شد. هائیتی با نمایشی جذاب حریف خود را غافلگیر کرد و روی اشتباه بونو و مدافعان مراکش به گل اول بازی رسید، ولی مراکش زود به بازی برگشت. در ادامه سوپر گل ایسیدور باز هم هائیتی را پیش انداخت اما مراکش با تمام وجود به دروازه حریف تاخت و موفق شد با گل سایباری با تساوی به رختکن برود. صحبتهای بین دو نیمه محمد وهبی کارساز بود و مراکش دو بار دیگر دروازه هائیتی را گشود و در بازی که قرار نبود تا این حد چالش‌برانگیز باشد چهار دو به پیروزی رسید. در دیگر بازی گروه شاگردان کارلو آنچلوتی خیلی زود و روی اشتباه مرگبار مدافعین اسکاتلند توسط وینی به گل رسیدند. اتفاقی که دقایقی بعد عینا تکرار شد ولی گل دوم مردان سرزمین قهوه به دلیل خطای خود وینی مردود اعلام شد. اما دفاع اسکاتلند دست بردار نبود. باز هم روی غفلت مدافعان و انگس گان دروازبان اسکاتلند باز هم وینی و اینبار با ضربه سر دروازه حریف را گشود. گل متیوش کونیا هم روی حرکت خوب برونو گیمارش خامه روی کیک برزیل برای صدرنشینی و صعود از گروه بود. مراکش هم با تفاضل کمتر نسل به برزیل و با همان هفت امتیاز به عنوان تیم دوم گروه صعود کرد. اسکاتلند تنها با سه امتیاز چشم به بازی‌های دیگر گروه‌ها و تیم‌های سوم خواهد داشت و هائیتی بدون امتیاز تیم چهارم و حذف شده گروه C رقابت‌ها بود.

بازی‌های سوم گروه A هم برگزار شد و آفریقای جنوبی در نمایشی جذاب حریف سرسخت خود، کره جنوبی را با یک گل شکست داد تا روند بهتر شدن بازی به بازی این تیم در نهایت با صعود از مرحله گروهی همراه شود. آفریقایی‌ها چهار امتیازی شدند و به عنوان تیم دوم بالاتر از کره سه امتیازی قرار گرفتند که حالا باید چشم انتظار نتایج دیگر جام باشد. مکزیک هم در یک بازی یک طرفه و با یک پیروزی درخشان دیگر ۹ امتیاز کامل گروه را دشت کرد و اولین تیم جام شد که با امتیاز کامل و به عنوان صدرنشین از گروه خود صعود می‌کند. چک با یک امتیاز در گروه چهارم شد و شاگردان میروسلاو کوبک خیلی زود باید به خانه برگردند.

کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه:  “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه!
در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال انتورپ پیوسته بود!
بیرانوند شاید در تمامی پارامترها از رقیبش جلوتر باشه، ولی عملکردش بیرون از مستطیل سبز هیچ کمکی به جایگاهش به عنوان بهترین دروازبان تاریخ ایران نمی‌کنه. روش جدا شدنش از باشگاهایی که در اون حضور داشت هم که بماند!
برعکس یادتون بیاد وقتی احمدرضا به خاطر عارضه مغزی در بیمارستان بستری بود طرفدارای فوتبال چه حالی داشتند و جلو بیمارستان چه خبر بود…
در این بین ایران صاحب یک دروازبان نامدار دیگه است که شاید اگر در دوره دو نفر دیگر زندگی می‌کرد نمی‌شد شانسی برای اون‌ها قائل بود.
ناصر حجازی اسطوره‌ای که دوبار قهرمان جام ملتها و دوبار قهرمان باشگاه‌های آسیا شد. قربانی قانون من‌درآوردی ۲۷ ساله‌ها و ستاره‌ای که با دست‌خط خودش برای پیوستن به منچستریونایتد دست بکار شده بود.
هر چه که بود و هست ایران برخلاف بسیاری از کشورها جز در پریود زمانی کوتاهی سنگربانانی قابل اتکا و مطمئن داشته.

اول فوزی بن زرتی، بعد سامی طرابلسی و دست آخر و وسط تورنمنت جام جهانی صبری لموشی! توقع دست اندرکارای فوتبال تونس این بود که هروه رنار جادو کنه؟
وقتی بن زرتی اخراج شد کسی خرده نگرفت. چون طرابلسی تو انتخابی جام جهانی بدون حتی یک گل خورده صعود کرد. ولی بعد، جام ملت‌ها بهانه‌ای شد تا مسئولان تونسی مربی‌ای با این دستاورد رو اخراج کنن و صبری لموشی با کوله‌باری از شکست روی نیمکت تیمشون بشینه!
لموشی هم نتونست به روند بدون صعود تونس تو هفت دوره جام جهانی پایان بده.
تیم صبری پنج تا از سوئد خورد تا خودش اخراج و تیم تحویل هروه رنار داده بشه که اون هم کمی قبل از تورنمنت از نیمکت عربستان برکنار شده بود. تیم تیکه و پاره تونس چهار تای دیگه هم از ژاپن خورد تا معلوم بشه با تغییر مداوم روی نیمکت قرار نیست قلب سوگوار طرفدرای تونس آروم بگیره.
اونا تو روز آخر جلوی هلندی بازی خواهند کرد که تا حدود زیادی خیالش از صعود راحته. ولی عقابای تونس باید برای شرافت و آبروی فوتبالشون به زمین قدم بذارن.

تساوی برابر مراکش نگران‌کننده نبود. قرار هم نبود مثل غلتک از روی اشرف و رفقا رد بشن. اما همه توقع یه بازی روون و ساده رو از شاگردان کارلتو برابر هائیتی داشتند. اتفاقی که به وضوح افتاد. پسرای دون‌کارلو برابر حریفشون تمرین گلزنی و سامبا کردند. یه وینی سرحال و یه متیوش کونیایی که روی دور اُور‌پرفورم باشه، برای هر حریفی دردسره. تنها نگرانی اونا مصدومیت کاپیتان بارسلوناست. چهره مغموم رافینیا نشون میداد با مصدومیت ساده‌ای رو به رو نیست. اما درباره اسکوآد کارلتو نگرانی خاصی نداره. اونا ستاره‌های تهاجمی زیادی دارند. جایی که میشه نگرانش بود دو سمت کناری خط دفاعی برزیله که با دنیلوی پا به سن گذاشته و دوگلاس سانتوس طرفیم که راحت چند سر و گردن از همه بازیکنای برزیل پائین‌تره!
برزیل بعد از پشت سر گذاشتن تراژدی هفت گله جلوی ژرمن‌ها، دو بار به یک چهارم نهایی رسیده و هر دو بار تو بزنگاه مهم تورنمت قافیه رو به بلژیک و کرواسی باخته. برزیل مدعی قهرمانی جام ۲۶؟ شاید نه. اما نیمار و رفقا قرار نیست به این زودی‌ها خاک امریکا رو ترک کنند.