زیبای بی‌رحم. فوتبال مگر می‌تواند اینقدر زیبا و اینقدر بی‌رحم باشد. کشوری باشی که وقتی وارد آمریکا می‌شوی خیلی‌ها نه نامت را شنیده باشند و نه تلفظ نامت را بدانند اما در حالی از جام خارج بشوی که در یک قدمی حذف آرژانتین بزرگ و قهرمان دوره قبل رفته باشی. این زیبایی فوتبال بود اما بی‌رحمی آن یک گل به خودی بود که همه زیبایی فوتبال را فروریخت. هیچ کس بیشتر از بورخس بازیکن کیپ‌ورد نمی‌داند که چقدر فوتبال بی‌رحم است. او چند روز پیش در مصاحبه‌ای با مارکا گفته بود:«ما یک شعار داشتیم: ۱ درصد شانس، ۹۹ درصد ایمان. این همان شعاری است که ما را تا اینجا رسانده. اگر به برد ایمان نداشتیم، بدیهی است که حتی پا به زمین مسابقه هم نمی‌گذاشتیم. ما باور داریم که غافلگیر کردن آرژانتین ممکن است. یک معجزه غیرممکن نیست.» بورخس حتی تصورش هم نمی‌کرد که آن یک درصد بدشانسی و آن یک قدمی که تا معجزه کم می‌آید شاید گل به خودی خودش باشد. شاید جام‌جهانی داستان تیم‌هایی باشند که برنده می‌شوند و جام را بالای سر می‌برند اما داستان آن‌هایی که هفت‌خوان رسیدن به جام را جذاب‌تر و سخت‌تر می‌کنند به همان اندازه جذاب است و ارزشمند. کیپ ورد یکی

کلمبیا را می‌توان به عنوان نمونه یک تیم کامل در جام‌جهانی بررسی کرد. تیمی که همانقدر که می‌توان از انسجام و قدرت دفاعی‌اش گفت از زهر حملات و خطرناک بودن بازی هجومی‌اش هم حرف زد. شاگردان لورنزو در بازی مقابل غنا آمار ۲.۱۹ (xG) را ثبت کردند. این بالاترین آمار آن‌ها در یک بازی مرحله حذفی در تاریخ جام‌ جهانی و دومین آمار برترشان در کل مراحل تاریخ جام جهانی بوده است. آن ها این آمار را در حالی که خامس رودریگز بین دو نیمه تعویض شده بود ثبت کردند. بازیکنان کلمبیا فقط در جام ۲۰۱۴، مقابل ژاپن توانستند امید گل ۲.۶۱ را مقابل ژاپن ثبت کنند. بازیکنان کلمبیا در تعداد شوت در میان ۲۰ تیم برتر قرار ندارند اما در تعداد شوت در چارچوب سوم‌ هستند.

جدای از نچسبی های جام بیست ششم، برهم زدن قوانین بازی، وقفه رقت‌انگیز آبخوری، بازرسی‌های پلیسی از تیم‌ها، ویزا ندادن‌ها، نمایش‌های قبل و بین و بعد از بازی، این تورنمنت روی اعصاب آخرین ضیافت حضور ستاره‌های زیادیه که ما باهاشون بزرگ شدیم. بازیکنای زیادی احتمالا این آخرین جام جهانی‌شون خواهد بود. اما تعدادیشون مسبب شکل گرفتن زیباترین تصاویر فوتبالی ذهن ما هستند. مودریچ، پرشیچ، فن‌دایک، نیمار، کاسمیرو، سون، کی‌دی‌بی، نویر ،کانته، خیلی‌های دیگه که احتمالا الان به یاد ندارم و براش شماتت خواهم شد و سرآمد همه اسم‌ها دو ابراسطوره: مسی و رونالدو. خیال خامیه اگر فکر کنیم چهار سال دیگه هم کریس و لئو می‌تونن تو زمین راه برن تا دَه نفر دیگه براشون موقعیت بسازن و اونا گلش کنن. اما ما نسلی خواهیم بود که روزی برای بچه‌هامون ازشون خواهیم گفت. از رونالدویی که وسط هجده قدم پرواز کرد و با برگردون دروازه یکی از بهترین گلرای جهان رو باز کرد و توسط هواردای رقیب تشویق شد. از پسربچه آرژانتینی که یه تیم رو دریبل کرد و وسط یکی از پرشورترین استادیوم‌های جهان همه رو به سکوت دعوت کرد. از نیماری که با توپ جادو می‌کرد. از مودریچی که مترونوم تیم بود و تیمش با تمپوی اون بازی

در بازی‌های باشگاهی مربیان توانسته‌اند به ستارگان بزرگ تیم‌هایشان تبدیل شوند. در باشگاه شما می‌توانید بدون مسی و رونالدو و با انریکه و گواردیولا تاریخ‌ساز شوید اما در تیم ملی فرق می‌کند. این را ژرمن‌ها به خوبی ثابت کردند. تفاوت انگلیسی که صعود کرد و آلمانی که حذف شد نه در آمار تیمی و نه در توانایی فنی مربیان که در توانایی فردی بود. ناگلزمن هری کین نداشت. بهترین بازیکن آلمان در این بازی‌ها اونداف و هاورتز بودند؛ بازیکنانی که با وجود شایستگی‌های بالای فنی، یک ابرقهرمان نیستند. آن‌ها بازیکنانی نیستند که به یک‌باره ورق بازی را به نفع تیمشان برگردانند. این شاید مشکل آلمان در این چند سال است. در سال‌هایی که نیمکت این تیم قبل از ناگلزمان، یواخیم‌لو و هانسی فلیک را قربانی کرده است. شاید وقت آن رسیده است که ژرمن‌ها متوجه بشوند مشکل از نیمکت نیست؛ از ستاره‌هاست.

اگر از شما پرسیدند چرا فوتبال؟ به جای توضیحات طولانی و مثال‌های زیاد شاید توصیه دیدن فقط همین بازی بلژیک و سنگال کافی باشد. یک بازی از جام‌جهانی در کمتر از نیم‌ساعت مروری از زندگی را به نمایش گذاشت. همه چیز از درگیری تروسارد و تیلمانس در وقت استراحت نوشیدن آب نیمه دوم شروع شد. تروسارد به تیلمانس اعتراض کرد که چرا به جای این که توپ را به لوکاکو بدهد که آن را از دست داد، توپ را به او پاس نداده است. این بحث نزدیک بود به درگیری فیزیکی هم کشیده شود. در دقیقه ۹۰ اما هیچ‌کدام از آن اتفاقات وجود خارجی نداشت. لوکاکو با یک گل امید را به تیم برگردانده بود تا دیگر پاس دادن به او باعث دعوا نشود؛ تروسارد و تیلمانس هم با همکاری همدیگر گل زده و تیمشان را نجات داده بودند. چند دقیقه بعد هم بلژیک با حذف سنگال به مرحله بعد جام‌جهانی ۲۰۲۶ صعود کرده بود. همینقدر دراماتیک و همینقدر اعجاب‌انگیز. این بازی همه چیز داشت تا جواب این سوال را بدهد که چرا فوتبال؟

یعنی کنگو هم یه ایسلند دیگه میشه؟ یعنی بازم قراره مثل نیم قرن گذشته بعد از گل خورده حذف بشیم؟ هیچ شانسی نداریم؟ اینا احتمالا سوالای طرفدرای انگلیس در جریان بازی دیشبشون با کنگوئه. اونا تو بازی‌ای که نمایش درخشانی هم نداشتند، خیلی زود شوکه شدند و روی غفلت کونسا و اسپنس دروازه‌شون باز شد تا دوباره بحث فولبک راست تیم ملی انگلیس و غیب آرنولد حسابی داغ بشه. دیشب انگلیس خوش‌شانس بود که بعد از گل اول بازی، شوت ویسا به تیر نشست وگرنه چوب جادوی کپتن کین هم کارساز نبود. اما تو روزی که پیکفورد گل بدی خورد، رشفورد تو جیب کوچیک عنکبوت سابق یونایتد گرفتار شده بود، رایس خاموش ترین ستاره زمین بود و جود تحت پرس شدید کنگوئی‌ها، باز هم کین به داد سه‌شیرها رسید. بعد از چند موقعیت جدی و نصفه نیمه این کاپیتان انگلیس بود که گل تساوی رو زد. ولی هم خودش و هم هم تیمی‌هاش میدونستن که این کافی نیست... شوت کین که منجر به گل دوم سه‌شیرها شد، ۱۰۷.۳ کیلومتر بر ساعت سرعت داشت و ۰.۰۶ امید گل. کین یک‌بار دیگه انگلیس رو نجات داد. انگلیس روی فوتبالش سرمایه‌گذاری جدی کرده و به نظر میرسه تا سال‌های سال ستارهای زیادی رو

صحنه درگیری تروسار و تیلمانس در بازی دیشب یک‌بار دیگر بحث بازوبند کاپیتانی شیاطین سرخ رو پیش کشید. قبل از شروع بازی‌ها هم به این انتخاب رودی گارسیا ایرادهای زیادی گرفته می‌شد. لوکاکو عموما غایب بود. کی دی بی اصرار داشت بیشتر روی بازی متمرکز باشه تا کاپیتانی تیم. کورتوآ هم بعد از درگیری با تدسکو و غیبت نسبتا طولانی در تیم ملی در بازگشتش تمایلی به بستن بازوبند نداشت. پس تصمیم سرمربی بازیکنی جوون ولی با تجربه بالا بود: یوری تیلمانس. دیشب اما درگیری با تروسار صحنه زشتی رو رقم زد. در حالی که بلژیک دو هیچ عقب بود، توپ و تشر تروسار به تیلمانس داشت به درگیری کشیده می‌شد که با دخالت بازیکنان خودی و غیر خودی موضوع فیصله پیدا کرد. چه بسا اگر کسی بینشون قرار نمی‌گرفت شاهد یک راند فایت به سبک و سیاق بویر-دایر می‌بودیم! کمی بعدتر روی ارسال خود تروسار و ضربه سر تیلمانس بلژیک به گل تساوی رسید و در نهایت با پنالتی خود کاپیتان هم به مرحله بعد رفتند، اما تصویر این درگیری حتما از ذهن هوارادان بلژیکی پاک نمیشه. جایی که به نظر میرسه کاپیتان تیم اتوریته لازم رو نداره و تو لحظات حساس ممکنه کار دست تیم رودی گارسیا بده.

در جام ۲۰۲۶ بازیکنان آرسنال درخشش ویژه‌ای دارند. مارتین اودگارد نروژی هم یکی از این بازیکنان است که در کنار هالند از عوامل صعود تیمش به مرحله یک هشتم‌نهایی است. او از معدود بازیکنانی است که در طول تاریخ جام‌ جهانی موفق شدند در سه بازی پی در پی پاس گل بدهند. میشاییل بالاک، درک کویت و بلانف در این لیست بوده‌اند. نقش او در موفقیت نروژ فراتر از آمار است و رهبری او در زمین، جریان بازی این تیم را کاملاً تغییر داده است. درخشش او فقط در فاز هجومی نیست. در فشارهای دفاعی اعمال شده اودگارد آمار جالبی دارد و ۱۲۳ بار در اعمال پرس بر حریف مشارکت داشته و ۱۱ بار به صورت مستقیم این فشار باعث تغییر مالکیت توپ شده است. همچنین او با ۱۴ پاس خط دفاعی حریف را شکسته و در این زمینه هم بهترین بازیکن وایکینگ‌هاست.

فرانسه، تنها تیم حاضر در این جام جهانی که ممکن است باعث شود بسیاری از هواداران فوتبال تلویزیون‌های خود را زودتر خاموش کنند. با حضور فرانسه و ستاره‌هایش ریتم و بازی تیمی حریف از همان دقایق ابتدایی بازی می‌پاشد و همه بازی را فرانسه در دست می‌گیرد. فرانسه دشان اولین تیم در تاریخ این رقابت‌ها است که در پنج بازی متوالی سه گل به ثمر رسانده است. مالکیت توپ، فشار بر حریف و قدرت تهاجمی به حدی است که این سوال به وجود می‌آید که آیا تیم مقابل اصلا فرصتی برای بازگشت به بازی پیدا می‌کند؟کیفیت فردی بدون شک در سطح بالایی است اما تفاوت واقعی در نظم جمعی، برتری فیزیکی و توانایی کنترل هر لحظه از بازی نهفته است. فرانسه نه تنها حریف خود را از نظر روانی با نتیجه بازی از مسابقه حذف می‌کند، بلکه با تسلط بر بازی نیز این کار را انجام می‌دهد و تاکنون، در تبدیل شدن به تیمی که غالب‌ترین تصویر را در این تورنمنت ارائه می‌دهد، موفق بوده است.

در بازی با فرانسه با یک مشکل بزرگ مواجه می‌شویم. از کدام بازیکن و رکوردها و عملکردش باید بگوییم. معمولا اولین انتخاب امباپه است و این بزرگترین ناعدالتی فوتبال است. در تیمی که اولیسه به اندازه یک تیم کامل در زمین می‌دود و عملکرد مثبت دارد کمتر گفتن از او ناعادلانه است. عکس بالا حضور او در زمین را نمایش می‌دهد که به اندازه یک تیم کامل در کل زمین حضور داشته است و با ۵ شوت و ۲ پاس گل هم بیشترین عملکرد را به نام خودش ثبت کرده است. مشخص است که اولیسه در این بازی تمام عزم خود را برای زدن گل جزم کرده بود و می‌خواسته اولین گلش در جام را به ثمر برساند اما به هر حال او هنوز بهترین پاسور جام است.

شاید برای ضرب‌المثل "گهی پشت به زین و گهی زین به پشت" هیچ مثالی در فوتبال به‌اندازه عملکرد قهرمانان‌های جام‌های‌جهانی ۲۰۰۶، ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ واضح نباشد. ایتالیا، اسپانیا و آلمان بعد از قهرمانی‌های بزرگی که در جام‌جهانی داشتند هیچ‌گاه نتوانستند در یک جدال مرحله حذفی این رقابت‌ها به قهرمانی برسند تا بعد از دورانی شکوه‌مند حالا در حضیض به‌سر ببرند. ایتالیایی‌ها که در جام‌جهانی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ در گروهی به‌ترتیب چهارم و سوم شدند و بعد از آن‌هم حالا برای سومین دوره متوالی نتوانسته‌اند به جام‌جهانی صعود کنند. این شرایط بد برای فاتح یورو ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ و جام‌جهانی ۲۰۱۰ هم وجود دارد و ماتادورها بعد از حذف در گروهی ۲۰۱۴ در گروهی که هلند، شیلی و استرالیا بودند، در ۲۰۱۸ و مرحله یک‌هشتم در ضربات پنالتی مغلوب روسیه‌ی میزبان شدند. لاروخا در قطر هم بعد از صعود از گروهی به‌عنوان تیم دوم بعد از ژاپن بازهم اسیر ماراتن پنالتی‌ها شدند و این‌بار قافیه را به مراکش شگفتی‌ساز باختند. بعد از ترکیب موفق یواخیم لو و هانسی فلیک روی نیمکت تیم‌ملی آلمان که منجر به قهرمانی مانشافت در جام‌جهانی ۲۰۱۴ شد روزگار تلخ آن‌ها شروع شد؛ در ۲۰۱۸ باخت به مکزیک و کره‌جنوبی باعث قعرنشینی آلمان در گروه خود شد

دنیلو لوئیز داسیلوا. مدافع ۳۴ ساله با سابقه بازی برای پورتو، رئال مادرید، منچسترسیتی و یوونتوس. برنده پریمیرا، لالیگا، پرمیرلیگ و دو لیگ قهرمانان اروپا. این‌ها فقط بخشی از دستاوردهای دفاع راست دیشب برزیل برابر ژاپنه. اما اگر همین حالا از طرفدارای فوتبال برزیل بپرسید که حاضرند دنی آلوز رو با یه پرواز مستقیم از کلیسا به استادیوم بیارند احتمالا جواب همه‌شون مثبته. کارنامه قهرمان دو دوره لیگ قهرمانان پر از سوتی‌های ریز و درشته. کسی که با این ویترین پر از زرق‌وبرق باید هایلایتش تو ذهم صحنه‌های موندگاری باشه. ولی من پنالتی جلوی کرواسی رو به یاد میارم. یا اشتباهش تو فینال کوپا‌دل‌ری که عملا یه سه‌گانه رو از مادریدی‌ها گرفت. یا سوتی وحشتناکش تو پیراهن یووه برابر ساسوئولو. و همینطور نمایش ضعیفش تو فینال کوپاآمریکا ۲۰۲۱ در فینال. شب گذشته هم با یک پاس اشتباه مقدمات گلزنی سانو رو فراهم کرد و بازی برای سلسائو گره خورد. برزیل به بازی برگشت و تونست با گل‌های کاسمیرو و مارتینلی به مرحله بعد صعود کنه، اما هر بار توپ به دنیلو رسید تک ضرب و رو به عقب کار کرد. انگار نه انگار که تو این سن و سال باید سمبل اعتمادبه‌نفس و الگوی جوونترها توی زمین باشه. دنیلو تو

تصویر دیشب نویر و حذف در این مرحله از جام جهانی یادآور رازهای دردناک خیلی از دروازبان‌های تاریخ بود. این پایان یک دوران بود. دورانی که پایان‌بخش بیش از ۱۲۰ بازی ملی برای کسی بود که فقط قهرمانی یورو رو در سطح ملی تجربه نکرد. فستیوالی از عناوین فردی و یک قهرمانی جهان کارنامه مانوئل نویر در این دوران بود. پسری که از شروع دوران فوتبال تو شالکه تا همین حالا، هرگز خاک آلمان رو در سطح باشگاهی ترک نکرد و کل حرفه‌اش به دو باشگاه بایرن و شالکه خلاصه می‌شه. دوران شکوهمندی که با سختگیری می‌شه فقط جای خالی توپ طلا برای یک دروازبان رو درش خالی دید! من یاشین رو ندیدم. دینو زوف رو هم همینطور. ولی کان، کاسیاس، چک، اشمایکل، ون‌درسار و جی‌جی بوفون کسانی بودند که با حیرت بهشون نگاه می‌کردم؛ فوق‌العاده بودند. نویر برام با همه‌شون فرق داشت. فوتبال مدرن برای من به قبل و بعد نویری تقسیم می‌شد که در موقع حمله تیمش، دست به کمر بی‌محابا وسط زمین ایستاده بود. جایی که لازم بود سوئیپر بود و جایی که لازم بود کیپر. شاید جادوی جی‌جی روی خط دروازه به عملکرد نویر بچربه ولی هم از نظر ویترین افتخارات هم عملکرد بازی با پا

تعجب نکنید. مراکش بود که مالکانه بازی می‌کرد و هلند بود که توپ را در اختیار حریف گذاشته بود. مالکیت ۳۰ به ۷۰ که این عدد در بعضی از بازه‌های زمانی حتی به ۱۵ به ۸۵ هم رسید از آن مراکش بود. چیزی که از فوتبال همیشگی هلند فاصله داشت. مراکش در این بازی ۸۷۹ پاس رد و بدل کرده است که بالاترین تعداد پاس در یک بازی از جام جهانی ۲۰۲۶ است. این عدد برای هلند ۳۷۰ پاس است یعنی مراکشی‌ها حدود ۲.۲ برابر حریف پاس رد و بدل کردند.

جام جهانی ۲۰۲۲، مرحله یک‌هشتم‌نهایی. پنالتی‌های بوسکتس و سولر رو مهار کرد و برای اولین بار مراکش به یک چهارم نهایی جام جهانی رسید. تو بازی یک چهارم ضربه ژائو فلیکس رو سیو کرد تا مراکش به نیمه‌نهایی هم برسه. تو فینال لیگ اروپا. فینال لیگ اروپا ۲۰۲۳، رم-سویا. دو پنالتی مانچینی و ایبنیز رو گرفت و چهره اصلی قهرمان شد.در جام جهانی باشگاه‌ها ۲۰۲۵ ابرنمایشش باعث حذف سیتی شد. شب گذشته هم بونو با مهار پنالتی سامرویل مقدمات صعود مراکش به مرحله بعد رو فراهم کرد. بونو یکی از قدرندیده‌‌ترین دروازبان‌های دوران خودشه. گلری که سپر مراکشی بوده که در این سال‌ها شناختیم. فراموش نکنیم زمانی که مادرید به خاطر مصدومیت کورتوآ به دنبال دروازبان بود بونو اولین انتخابشون بود. ولی چون برای شرکت در مسابقات جام ملتهای آفریقا نزدیک به یک ماه اون رو در اختیار نمی‌داشت تصمیم‌شون عوض شد. خود بونو هم در مهمترین بزنگاه دوران ورزشی‌اش الهلال رو انتخاب کرد. جایی که اون رو از دید رسانه‌های اروپایی دور می‌کرد. با الهلال به افتخارات زیادی رسید. ولی کیه که ندونه اگر بونو تو چارچوب دروازه یه ابرباشگاه می ایستاد اونو برای سال‌ها بیمه میکرد. یه لحظه تصور کنید بونو توی دروازه اتلتیکو ایستاده... چقدر جذاب. اما

عثمان دمبله دقیق‌ترین شوتزن جام جهانی تا به اینجا بوده است. او به همراه ۴ بازیکن دیگر با ۴ گل به مرحله بعد رفته‌اند و در این بین موقعیت‌شناس‌ترین بازیکن کسی جز دمبله نبوده است. او در موقعیت‌های کمتر و سخت‌تر توانسته است به اندازه دیگران گل بزند. لیونل مسی (۶ گل ) ، امباپه، وینیسیوس و هالند هر کدام به ترتیب با ۱۵، ۱۶، ۱۲ و ۹ شوت به سمت دروازه به این تعداد گل رسیده‌اند. در میان آنها هالند با ۹ شوت و ۴ گل رکورد واقعا ارزشمندی دارد. دمبله اما حتی از او هم عملکرد بهتری داشته است. ۸ شوت به سمت دروازه و حاصل آن ۴ گل. عجیب‌تر از آن اما در امید گلی است که دمبله ثبت کرده است. او در حالی ۴ گل به ثمر رسانده که امید گل ۴ ضربه‌اش در مجموع حدود ۰.۸ بوده است. برای این که متوجه ارزش گل‌های دمبله بشوید امید گل شوت‌های مسی ۳.۱۰، وینیسیوس ۲.۸۰ و امباپه ۱.۷۵ است.

عملکرد تیم ملی جای نقد بسیار داره. اما نمی‌شه کتمان کرد که این تیم با همه فشارهای درونی و بیرونی روبه‌رو بود. با کارشکنی میزبان (که البته صرفا مختص تیم ایران نبود). با بدشانسی و خیلی چیزهای دیگه. اما واقعا تبانی؟... به لطف اینترنتی که اگر همیشه وصل باشه خیلی ها داستان بازی اتریش و آلمان و رسوایی خیخون رو فهمیدند. روزی که باعث شد قانون برگزاری بازی آخر مرحله گروهی برای همیشه عوض بشه. حالا شاهد یادآوری اون روز و مقایسه‌اش با بازی اتریش و الجزایر هستیم. شاهد دیالوگ‌های خیلی عجیبی هم بودیم. از نفهمیدن اینکه چی شد؟ تا خواهش و تمنا به زبان عربی و بعد تاکید موکد بر این که اتریش و الجزایر با هم بسته بودند! هر جور بود دنیا دست به دست هم داد، غنا به کرواسی باخت، کنگو ازبکستان رو برد، اتریش و الجزایر هم مساوی کردند، تا تیم ملی با شانس بیش از نود درصد( به گفته رسانه اتلتیک) از صعود به مرحله بعدی باز بمونه. بیاید فرض بگیریم همه جهان برعلیه تیم ملی باشه. ولی چرا ضعیف ترین تیم جام رو تو اولین بازی نبردیم؟ چرا وقتی انگوی ناشیانه تو بازی دوم اخراج شد، سه دقیقه عقب نشستیم و کادر فنی حتی

از ابتدای تورنمنت کسی جدیشون نمی‌گرفت. اونا فقط به سه تا جام جهانی رسیدن که یکیش هنوز در جریانه! سال ۱۹۸۶ و ۲۰۰۲ کانادا رسما زنگ تفریح رقباش بود. هر دو توی گروهشون آخر شدن. بدون امتیاز. تو سال ۸۶ حتی گل زده هم نداشتن. اما این دوره فرق میکنه. در کنار نمایش بهتر نسبت به هر بار شور میزبانی هم بهشون کمک کرد و حالا تو جمع شانزده تیم پایانی جام هستند. شاید بهش حجم هیجان‌زدگی‌شون رو از بوسیدن لوگوی تیم از سوی سرمربی آمریکایی تیم یعنی جسی مارچ متوجه شد. درسته که کانادا شاید شانس زیادی تو بازی مرحله بعد برابر برنده هلند-مراکش نداشته باشه، ولی تا همینجا هم همه چیز برای اونا یه جشن بزرگه.

بازی کلمبیا آنقدر زیدان را ذوق‌زده کرده که آنها را به عنوان یکی از مدعیان اصلی جام‌جهانی معرفی می‌کند. کلمبیا مقابل پرتغال همه کار انجام داد. بازی زیبا، دفاع خوب، امتیاز گرفتن و حتی گل که بخاطر یکی از آن آفساید غریب نوک پنجه‌ای این روز‌ها مردود اعلام شد. آن‌ها می‌توانند یکی از تیم‌های جذاب مرحله بعد باشند اما آمار نشان می‌دهد که یکی از ایرادهای کلمبیا این است که با وجود انجام یک بازی هجومی موقعیت‌هایی که می‌سازند از محوطه جریمه حریف دور است و به همین دلیل به گل‌های زیادی نمی‌رسند. شاگردان لورنزو در مرحله حذفی با ۲۴ شوت خارج از محوطه جریمه بیشترین شوت از راه دور را در میان تیم‌های صعودکرده داشته‌اند. مشکل دیگر آنها در سرعت‌شان است که در فاکتورهای سرعت در رده ضعیف‌ترین تیم‌ها قرار دارند. این مساله با توجه به میانگین سنی بالای ۳۰ سال که سومین تیم پیر جام هستند طبیعی است به نظر می‌رسد.

دیوانه دیوانه دیوانه. این تنها توصیفی است که می‌توان از وقت اضافه بازی‌ اتریش و الجزایر گفت. عکس بالا اتفاقات این بازی را از دقیقه ۶۵ تا ۹۰+۲ نشان می‌دهد. خالی خالی. نه تیمی شوت زده و نه هیچ اتفاق مهم یا غیرمهمی افتاده است. این عکس به خوبی نشان می‌دهد که دو تیم به تساوی و صعود همزمان رضایت داده بودند. اما یک بازیکن الجزایر روح را به بازی و به فوتبال برگرداند تا دیوانه‌ترین وقت اضافه جام‌جهانی رقم بخورد. ریاض محرز بود که تصمیم گرفت به این بازی ناجوانمردانه پایان بدهد و فوتبال را در این بازی به جریان بیندازد. البته محرز فکرش را نمی‌کرد که کار او طوفانی به پا می‌کند. در نهایت هم بازی با نتیجه تساوی به پایان رسید.

فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود

تو روزی که آمریکا بازی تدارکاتی و سومش رو برابر ترکیه برگزار می‌کرد استادیوم پر از سلبریتی‌های رنگارنگ بود. اما یه قاب از بازی تو دقیقه هشت یا نُه همه رو میخوب کرد. شاید اگر این دو نفر به تنهایی در استادیوم حضور داشتند تا به این حد توجه‌ها به سمتشون جلب نمی‌شد: ادوارد نورتون در کنار برد پیت، ستارگان فیلم فایت کلاب، محصول ۱۹۹۹ امریکا به کارگردانی دیوید فینچر. برای لحظاتی جریان بازی رو فراموش کردم و توی گوشم ملودی موسیقی سکانس پایانی فیلم where is my mind از گروه pixies پخش می‌شد… آمریکا بازی تشریفاتی رو به ترکیه باخت. به ترکیه ای که برای اعاده حیثیت به میدون اومده بود. اما تا همیشه قاب این بازی برای من تصویر راوی باشگاه مشت‌زنی و تایلر دردن خواهد بود. راستی شما هم مثل من این دو نفر رو یکی دیدید؟!

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید». اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟». برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟ به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟ حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به

کارلو آنچلوتی که زمانی با رونالدو در رئال مادرید کار کرده نظر جالبی در مورد او دارد نظری که این روزها حسابی می‌تواند به مارتینز کمک کند. او در مورد بازیکنی که در دنیا از رونالدو بهتر و خطرناک‌تر است گفت: «یک بازیکن هست که من او را خطرناک‌تر از کریستیانو رونالدو می‌دانم. رونالدویی که در بازی قبلیش گل نزده است.» این بهترین توصیف از بازیکنی بود که مقابل ازبکستان به میدان رفت و بعد از یک هفته تحمل فشار، دو گل به این تیم زد.

اینجا تگزاس است. همه چیز در تگزاس بزرگتر است. این یک عبارت رایج در میان آمریکایی ها است. آنها اعتقاد دارند که همه چیز در تگزاس بزرگتر از سایر جاهاست و یا این که دوست دارند اینطور باشد. حتی اگر این یک افسانه باشد در مورد رونالدو به حقیقت پیوست و او در تگزاس بزرگتر از آن چیزی بود که در چندین بازی قبل خود در جام‌جهانی به نمایش گذاشته بود. آقای ستاره این درخشش را علاوه بر توانایی‌های خودش مدیون چهره‌ای است که بعد از گل با یک لبخند که تمام صورتش را پرکرد مزد شجاعتش را گرفت. در این چند روز از هر جایی که رد می‌شدید یک نفر در حال گفتن این جمله بود که رونالدو باید روی نیمکت بنشیند! مارتینز اما نه تنها مقابل این صحبت‌ها مقاومت کرد که در این چند روز تلاش کرد تا معمای رونالدو را از طریق تاکتیکی حل کند و موفق هم شد. درخشش رونالدو در این بازی حاصل تصمیماتی بود که مارتینز اسپانیایی گرفت. او در برابر همه انتقادات و تمسخرها و شایعات ایستاد و با راه‌حل فوتبالی جواب معمای شماره 7 را پیدا کرد. مارتینز بهتر از هر کسی می‌دانست که رونالدو همیشه رونالدوست. به ضرر خودتان است اگر

رونالدو جایش و یارش را در زمین پیدا کرد و درخشید. به همین راحتی. یار رونالدو حضور ژائو فیلیکس در زمین بود و جایش در وسط زمین در یک سوم دفاعی حریف. او در بازی با ازبکستان بالاخره شروع به ماندن در یک سوم پایانی زمین کرد به جای اینکه مدام برای دریافت توپ به یک سوم دوم زمین برود. او در 10 بازی آخرش با پیراهن پرتغال، حدود 70 درصد از دریافت توپش در یک سوم میانی میدان بود اما در این مسابقه، این میزان به 25 درصد کاهش یافت. این اتفاقی است که دلیل آن را باید در تصمیم کادر فنی پرتغال جست‌وجو کرد نه مساله‌ای که به رونالدو ارتباطی داشته باشد. ستاره پرتغالی در 41 سالگی بازیکنی نیست که بخواهد به عمق یا کناره‌ها برای بازیسازی برود و حضورش در محوطه جریمه کمتر بشود. ماندن بیشتر در یک سوم پایانی زمین در این مسابقه، مشغول نگه داشتن مدافعان میانی حریف و قرار گرفتن در مناطق شوت‌زنی باعث شد حملات پرتغال بسیار طبیعی‌تر جریان پیدا کنند. این همان جوابی بود که مارتینز در این چند روز به آن رسید و به جای گوش دادن به نظرات بقیه و نیمکت‌نشین کردن رونالدو جای مناسبش را در زمین پیدا کرد.

کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه: “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه! در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال

بلژیکی‌‌ها در چند روز گذشته یکی از مهم‌ترین کارهایشان آنالیز رامین رضاییان بوده است. بازیکنی که از بازی مقابل نیوزیلند همه توجهات را به خود جلب کرد. او آن قدر توجه رسانه‌ها را جلب کرده که حتی در مورد کفش‌های او که همان کفش‌هایش در جام ۲۰۲۲ است مطلب نوشته‌اند. قرار گرفتن در رتبه‌بندی خلاق‌ترین بازیکن جام بعد از مسی و حضور در تیم منتخب بعد از بازی اول تیم‌ها باعث شده تا او این روزها را روی ابرها تمرین کند. با این حال این اتفاقات شمشیر دولبه‌ای برای شماره ۲۳ ایران است. قطعا یکی از دلایل درخشش رامین در اولین بازی این بود که بیشتر حواس‌ها معطوف به بازیکنان شناخته‌شده‌تری مثل طارمی و قدوس شده بود اما حالا رامین به اولین گزینه حریفان برای مهار تبدیل شده است. حالا توقعات از رامین این است: همان همیشگی باش و مهار نشو.

اول فوزی بن زرتی، بعد سامی طرابلسی و دست آخر و وسط تورنمنت جام جهانی صبری لموشی! توقع دست اندرکارای فوتبال تونس این بود که هروه رنار جادو کنه؟ وقتی بن زرتی اخراج شد کسی خرده نگرفت. چون طرابلسی تو انتخابی جام جهانی بدون حتی یک گل خورده صعود کرد. ولی بعد، جام ملت‌ها بهانه‌ای شد تا مسئولان تونسی مربی‌ای با این دستاورد رو اخراج کنن و صبری لموشی با کوله‌باری از شکست روی نیمکت تیمشون بشینه! لموشی هم نتونست به روند بدون صعود تونس تو هفت دوره جام جهانی پایان بده. تیم صبری پنج تا از سوئد خورد تا خودش اخراج و تیم تحویل هروه رنار داده بشه که اون هم کمی قبل از تورنمنت از نیمکت عربستان برکنار شده بود. تیم تیکه و پاره تونس چهار تای دیگه هم از ژاپن خورد تا معلوم بشه با تغییر مداوم روی نیمکت قرار نیست قلب سوگوار طرفدرای تونس آروم بگیره. اونا تو روز آخر جلوی هلندی بازی خواهند کرد که تا حدود زیادی خیالش از صعود راحته. ولی عقابای تونس باید برای شرافت و آبروی فوتبالشون به زمین قدم بذارن.