عملکرد تیم ملی جای نقد بسیار داره. اما نمی‌شه کتمان کرد که این تیم با همه فشارهای درونی و بیرونی روبه‌رو بود. با کارشکنی میزبان (که البته صرفا مختص تیم ایران نبود). با بدشانسی و خیلی چیزهای دیگه. اما واقعا تبانی؟... به لطف اینترنتی که اگر همیشه وصل باشه خیلی ها داستان بازی اتریش و آلمان و رسوایی خیخون رو فهمیدند. روزی که باعث شد قانون برگزاری بازی آخر مرحله گروهی برای همیشه عوض بشه. حالا شاهد یادآوری اون روز و مقایسه‌اش با بازی اتریش و الجزایر هستیم. شاهد دیالوگ‌های خیلی عجیبی هم بودیم. از نفهمیدن اینکه چی شد؟ تا خواهش و تمنا به زبان عربی و بعد تاکید موکد بر این که اتریش و الجزایر با هم بسته بودند! هر جور بود دنیا دست به دست هم داد، غنا به کرواسی باخت، کنگو ازبکستان رو برد، اتریش و الجزایر هم مساوی کردند، تا تیم ملی با شانس بیش از نود درصد( به گفته رسانه اتلتیک) از صعود به مرحله بعدی باز بمونه. بیاید فرض بگیریم همه جهان برعلیه تیم ملی باشه. ولی چرا ضعیف ترین تیم جام رو تو اولین بازی نبردیم؟ چرا وقتی انگوی ناشیانه تو بازی دوم اخراج شد، سه دقیقه عقب نشستیم و کادر فنی حتی

از ابتدای تورنمنت کسی جدیشون نمی‌گرفت. اونا فقط به سه تا جام جهانی رسیدن که یکیش هنوز در جریانه! سال ۱۹۸۶ و ۲۰۰۲ کانادا رسما زنگ تفریح رقباش بود. هر دو توی گروهشون آخر شدن. بدون امتیاز. تو سال ۸۶ حتی گل زده هم نداشتن. اما این دوره فرق میکنه. در کنار نمایش بهتر نسبت به هر بار شور میزبانی هم بهشون کمک کرد و حالا تو جمع شانزده تیم پایانی جام هستند. شاید بهش حجم هیجان‌زدگی‌شون رو از بوسیدن لوگوی تیم از سوی سرمربی آمریکایی تیم یعنی جسی مارچ متوجه شد. درسته که کانادا شاید شانس زیادی تو بازی مرحله بعد برابر برنده هلند-مراکش نداشته باشه، ولی تا همینجا هم همه چیز برای اونا یه جشن بزرگه.

بازی کلمبیا آنقدر زیدان را ذوق‌زده کرده که آنها را به عنوان یکی از مدعیان اصلی جام‌جهانی معرفی می‌کند. کلمبیا مقابل پرتغال همه کار انجام داد. بازی زیبا، دفاع خوب، امتیاز گرفتن و حتی گل که بخاطر یکی از آن آفساید غریب نوک پنجه‌ای این روز‌ها مردود اعلام شد. آن‌ها می‌توانند یکی از تیم‌های جذاب مرحله بعد باشند اما آمار نشان می‌دهد که یکی از ایرادهای کلمبیا این است که با وجود انجام یک بازی هجومی موقعیت‌هایی که می‌سازند از محوطه جریمه حریف دور است و به همین دلیل به گل‌های زیادی نمی‌رسند. شاگردان لورنزو در مرحله حذفی با ۲۴ شوت خارج از محوطه جریمه بیشترین شوت از راه دور را در میان تیم‌های صعودکرده داشته‌اند. مشکل دیگر آنها در سرعت‌شان است که در فاکتورهای سرعت در رده ضعیف‌ترین تیم‌ها قرار دارند. این مساله با توجه به میانگین سنی بالای ۳۰ سال که سومین تیم پیر جام هستند طبیعی است به نظر می‌رسد.

دیوانه دیوانه دیوانه. این تنها توصیفی است که می‌توان از وقت اضافه بازی‌ اتریش و الجزایر گفت. عکس بالا اتفاقات این بازی را از دقیقه ۶۵ تا ۹۰+۲ نشان می‌دهد. خالی خالی. نه تیمی شوت زده و نه هیچ اتفاق مهم یا غیرمهمی افتاده است. این عکس به خوبی نشان می‌دهد که دو تیم به تساوی و صعود همزمان رضایت داده بودند. اما یک بازیکن الجزایر روح را به بازی و به فوتبال برگرداند تا دیوانه‌ترین وقت اضافه جام‌جهانی رقم بخورد. ریاض محرز بود که تصمیم گرفت به این بازی ناجوانمردانه پایان بدهد و فوتبال را در این بازی به جریان بیندازد. البته محرز فکرش را نمی‌کرد که کار او طوفانی به پا می‌کند. در نهایت هم بازی با نتیجه تساوی به پایان رسید.

فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود

چه تیمی دوست دارد در مرحله بعد مقابل فرانسه دیدیه دشان قرار بگیرد؟ فرانسه در جام جهانی ۱۹۹۸ که با قهرمان‌شان همراه بوددر هر ۳ بازی مرحله گروهی برنده شد و حالا آن خاطره شیرین را مجددا تکرار کرده است. البته بعید به نظر می‌رسد که این تجربه از لحاظ قدرت تیمی و بازیکنان شباهت زیادی به فرانسه ۹۸ داشته باشد. خروس‌ها در ۲۰ دقیقه اول بازی ۷ شوت در چارچوب دروازه حریف ثبت کردند که این آمار نه تنها اولین بار بود که در جام‌جهانی برای فرانسه رخ می‌داد بلکه هیچ تیم دیگری هم این تعداد شوت در چارچوب فقط در ۲۰ دقیقه اول بازی را ثبت نکرده است.

اکوادور برای پیروزی بر آلمان بعد از ۲۴۲ دقیقه گل نزدن در جام‌جهانی دروازه نویر را باز کرد. بازی با گل آلمان یک شروع همیشگی داشت اما ۷ دقیقه بعد مشخص شد هیچ‌چیز قرار نیست عادی پیش برود. آنگولو با عبور دادن توپ از میان پاهای پاولوویچ و از مانوئل نویر از فاصله حدود ۱۸ متری، توپ را به تور دروازه چسباند. این تیم بعد از ۴۰ شوت در این جام و بعد ازتجربه آخرین برد در ۲۰۱۴ برنده از میدان خارج شد. آخرین گل آنگولو برای تیم ملی؟ این اولین گل ملی او در بازی‌های رسمی بود و پیش از این فقط ۲ گل در بازی‌های دوستانه زده بود.

تو روزی که آمریکا بازی تدارکاتی و سومش رو برابر ترکیه برگزار می‌کرد استادیوم پر از سلبریتی‌های رنگارنگ بود. اما یه قاب از بازی تو دقیقه هشت یا نُه همه رو میخوب کرد. شاید اگر این دو نفر به تنهایی در استادیوم حضور داشتند تا به این حد توجه‌ها به سمتشون جلب نمی‌شد: ادوارد نورتون در کنار برد پیت، ستارگان فیلم فایت کلاب، محصول ۱۹۹۹ امریکا به کارگردانی دیوید فینچر. برای لحظاتی جریان بازی رو فراموش کردم و توی گوشم ملودی موسیقی سکانس پایانی فیلم where is my mind از گروه pixies پخش می‌شد… آمریکا بازی تشریفاتی رو به ترکیه باخت. به ترکیه ای که برای اعاده حیثیت به میدون اومده بود. اما تا همیشه قاب این بازی برای من تصویر راوی باشگاه مشت‌زنی و تایلر دردن خواهد بود. راستی شما هم مثل من این دو نفر رو یکی دیدید؟!

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید». اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟». برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟ به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟ حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به

به مرحله سوم گروهی رسیدیم. جایی که بازیهای هر گروه به صورت همزمان برگزار می شود. گروه B با بازی بوسنی-قطر و سوئیس- کانادا آغازکننده روز چهاردهم جام بود. سوئیس و کانادا در یکی از جذاب‌ترین بازیهای جام برابر هم قرار گرفتند و در نهایت سوئیس موفق شد با نتیجه دو بر یک حریف خود را شکست دهد و با هفت امتیاز تیم اول گروه لقب بگیرد. کانادا با وجود شکست با چهار امتیاز دوم شد و به عنوان تیم دوم گروه صعود خواهد کرد. هرچند شکست بازی آخر لذت میزبانی آن‌ها در دور بعد را از بین برد. بوسنی هم قطر را در بازی هم‌زمان شکست داد. یاران باربارز با سه گل حریف آسیایی خود را شکست دادند و تک گل قطری ها هم برایشان التیام بخش نبود. با این نتیجه و با توجه شکست اسکاتلند برابر برزیل، بوسنی حتما یکی از تیم‌های صعود کننده سوم با چهار امتیاز خواهد بود. قطر هم با همان تک‌امتیاز روز اول برابر صدرنشین گروه، با ده گل خورده و تنها دو گل زده تا به اینجا ضعیف‌ترین نماینده آسیا در جام بیست و ششم است. دور سوم گروه C با بازی‌های مراکش-هائیتی و برزیل- اسکاتلند پیگیری شد. هائیتی با نمایشی جذاب حریف

کارلو آنچلوتی که زمانی با رونالدو در رئال مادرید کار کرده نظر جالبی در مورد او دارد نظری که این روزها حسابی می‌تواند به مارتینز کمک کند. او در مورد بازیکنی که در دنیا از رونالدو بهتر و خطرناک‌تر است گفت: «یک بازیکن هست که من او را خطرناک‌تر از کریستیانو رونالدو می‌دانم. رونالدویی که در بازی قبلیش گل نزده است.» این بهترین توصیف از بازیکنی بود که مقابل ازبکستان به میدان رفت و بعد از یک هفته تحمل فشار، دو گل به این تیم زد.

اینجا تگزاس است. همه چیز در تگزاس بزرگتر است. این یک عبارت رایج در میان آمریکایی ها است. آنها اعتقاد دارند که همه چیز در تگزاس بزرگتر از سایر جاهاست و یا این که دوست دارند اینطور باشد. حتی اگر این یک افسانه باشد در مورد رونالدو به حقیقت پیوست و او در تگزاس بزرگتر از آن چیزی بود که در چندین بازی قبل خود در جام‌جهانی به نمایش گذاشته بود. آقای ستاره این درخشش را علاوه بر توانایی‌های خودش مدیون چهره‌ای است که بعد از گل با یک لبخند که تمام صورتش را پرکرد مزد شجاعتش را گرفت. در این چند روز از هر جایی که رد می‌شدید یک نفر در حال گفتن این جمله بود که رونالدو باید روی نیمکت بنشیند! مارتینز اما نه تنها مقابل این صحبت‌ها مقاومت کرد که در این چند روز تلاش کرد تا معمای رونالدو را از طریق تاکتیکی حل کند و موفق هم شد. درخشش رونالدو در این بازی حاصل تصمیماتی بود که مارتینز اسپانیایی گرفت. او در برابر همه انتقادات و تمسخرها و شایعات ایستاد و با راه‌حل فوتبالی جواب معمای شماره 7 را پیدا کرد. مارتینز بهتر از هر کسی می‌دانست که رونالدو همیشه رونالدوست. به ضرر خودتان است اگر

رونالدو جایش و یارش را در زمین پیدا کرد و درخشید. به همین راحتی. یار رونالدو حضور ژائو فیلیکس در زمین بود و جایش در وسط زمین در یک سوم دفاعی حریف. او در بازی با ازبکستان بالاخره شروع به ماندن در یک سوم پایانی زمین کرد به جای اینکه مدام برای دریافت توپ به یک سوم دوم زمین برود. او در 10 بازی آخرش با پیراهن پرتغال، حدود 70 درصد از دریافت توپش در یک سوم میانی میدان بود اما در این مسابقه، این میزان به 25 درصد کاهش یافت. این اتفاقی است که دلیل آن را باید در تصمیم کادر فنی پرتغال جست‌وجو کرد نه مساله‌ای که به رونالدو ارتباطی داشته باشد. ستاره پرتغالی در 41 سالگی بازیکنی نیست که بخواهد به عمق یا کناره‌ها برای بازیسازی برود و حضورش در محوطه جریمه کمتر بشود. ماندن بیشتر در یک سوم پایانی زمین در این مسابقه، مشغول نگه داشتن مدافعان میانی حریف و قرار گرفتن در مناطق شوت‌زنی باعث شد حملات پرتغال بسیار طبیعی‌تر جریان پیدا کنند. این همان جوابی بود که مارتینز در این چند روز به آن رسید و به جای گوش دادن به نظرات بقیه و نیمکت‌نشین کردن رونالدو جای مناسبش را در زمین پیدا کرد.

کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه: “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه! در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال

بلژیکی‌‌ها در چند روز گذشته یکی از مهم‌ترین کارهایشان آنالیز رامین رضاییان بوده است. بازیکنی که از بازی مقابل نیوزیلند همه توجهات را به خود جلب کرد. او آن قدر توجه رسانه‌ها را جلب کرده که حتی در مورد کفش‌های او که همان کفش‌هایش در جام ۲۰۲۲ است مطلب نوشته‌اند. قرار گرفتن در رتبه‌بندی خلاق‌ترین بازیکن جام بعد از مسی و حضور در تیم منتخب بعد از بازی اول تیم‌ها باعث شده تا او این روزها را روی ابرها تمرین کند. با این حال این اتفاقات شمشیر دولبه‌ای برای شماره ۲۳ ایران است. قطعا یکی از دلایل درخشش رامین در اولین بازی این بود که بیشتر حواس‌ها معطوف به بازیکنان شناخته‌شده‌تری مثل طارمی و قدوس شده بود اما حالا رامین به اولین گزینه حریفان برای مهار تبدیل شده است. حالا توقعات از رامین این است: همان همیشگی باش و مهار نشو.

اگر یک تیم آسیایی قرار باشد همه رکوردها را بشکند چه تیمی بهتر از ژاپن. ژاپن در بازی مقابل تونس به اولین تیم آسیایی تبدیل شد که در یک بازی جام جهانی چهار گل به ثمر رسانده است. آن‌ها در جام ۲۰۱۰ هم با ۳ گل، دانمارک را شکست دادند که البته ۲ گل با ایستگاهی‌های زیبای هوندا و اندو به دست آمد. مهم‌ترین ویژگی ژاپنی‌ها این است که بعد از هر رکوردی که می‌زنند شما را مطمئن می‌کنند که اتفاقی و شانسی به آن نرسیده‌اند. ثبات آنها مهم‌ترین ویژگی‌شان است. ثباتی که آن‌ها را به یک رکورد دیگر می‌رساند؛ سامورایی‌ها در ۴ بازی آخر خود در جام جهانی فیفا شکست‌ناپذیر بوده‌اند که طولانی‌ترین روند شکست‌ناپذیری آن‌ها است.

تونس در ۳ بازی پایانی خود ۱۴ گل دریافت کرده است. اگر دنبال بازی سوم و ۵ گل دیگر می‌گردید باید چند روز عقب‌تر رفته و به بازی دوستانه این تیم با بلژیک برسید که با نتیجه 5 برصفر بازی را واگذار کرده و از همان بازی باخت پرگل را تمرین کردند. احتمالا هواداران و بازیکنان تونس شگفت‌‎زده شده‌اند که چه برسر تیمشان آمده است. برای این که مشخص شود آن‌ها چقدر با باخت پرگل بیگانه بوده‌اند این آمار کافیست که آن‌ها در ۱۲ بازی اخیر خود قبل از جام‌جهانی ( به اضافه بازی با بلژیک) که شامل ۲ بازی دوستانه و بازی‌های مقدماتی جام‌جهانی بوده گل‌های خورده‌شان دورقمی نشد و فقط ۹ گل دریافت کردند. بزرگترین معمای این تیم این است که چه بر سر آن‌ها آمده است؟

اول فوزی بن زرتی، بعد سامی طرابلسی و دست آخر و وسط تورنمنت جام جهانی صبری لموشی! توقع دست اندرکارای فوتبال تونس این بود که هروه رنار جادو کنه؟ وقتی بن زرتی اخراج شد کسی خرده نگرفت. چون طرابلسی تو انتخابی جام جهانی بدون حتی یک گل خورده صعود کرد. ولی بعد، جام ملت‌ها بهانه‌ای شد تا مسئولان تونسی مربی‌ای با این دستاورد رو اخراج کنن و صبری لموشی با کوله‌باری از شکست روی نیمکت تیمشون بشینه! لموشی هم نتونست به روند بدون صعود تونس تو هفت دوره جام جهانی پایان بده. تیم صبری پنج تا از سوئد خورد تا خودش اخراج و تیم تحویل هروه رنار داده بشه که اون هم کمی قبل از تورنمنت از نیمکت عربستان برکنار شده بود. تیم تیکه و پاره تونس چهار تای دیگه هم از ژاپن خورد تا معلوم بشه با تغییر مداوم روی نیمکت قرار نیست قلب سوگوار طرفدرای تونس آروم بگیره. اونا تو روز آخر جلوی هلندی بازی خواهند کرد که تا حدود زیادی خیالش از صعود راحته. ولی عقابای تونس باید برای شرافت و آبروی فوتبالشون به زمین قدم بذارن.

داستان هزار و یک شب برای ما یک پیام دارد: داستان، نجات‌دهنده بشریت است، نجات‌دهنده انسان‌ها از جنگ و خشونت و کشت و کشتار است. به همین راحتی می‌توان فقط با قصه گفتن برای هزار و یک شب (نماد ابدیت) بشریت را نجات داد. این داستان شباهت عجیبی به فوتبال دارد (ما در این دوره بیش از همیشه این شباهت را درک می‌کنیم)، فوتبال هم قصه‌ای است که ۹۰ دقیقه دنیا را از خشونت و فقر و هر چه بدی است دور و با خودش همراه می‌کند. تیم‌ها به میدان می‌روند و ادای جنگ را درمی‌آورند تا شاید این نبرد نمادین، غریزه جنگ و خشونتشان را تسکین داده و زندگی بهتری را تجربه کنند. حالا این دو به هم رسیده‌اند. در بازی ژاپن و تونس قصه فوتبال به قسمت هزارم می‌رسد و بعد داستان هزار و یک شروع می‌شود. چه کسی باور می‌کند که با یک توپ و ۲۲ بازیکن بتوان این همه قصه گفت و تکراری نشد و روز به روز جذاب‌تر وشنیدنی‌تر شد. بازی‌های جام‌جهانی به عدد هزار می‌رسد و چه خبری نجات‌دهنده‌تر از این که حکایت همچنان باقیست؟

تساوی برابر مراکش نگران‌کننده نبود. قرار هم نبود مثل غلتک از روی اشرف و رفقا رد بشن. اما همه توقع یه بازی روون و ساده رو از شاگردان کارلتو برابر هائیتی داشتند. اتفاقی که به وضوح افتاد. پسرای دون‌کارلو برابر حریفشون تمرین گلزنی و سامبا کردند. یه وینی سرحال و یه متیوش کونیایی که روی دور اُور‌پرفورم باشه، برای هر حریفی دردسره. تنها نگرانی اونا مصدومیت کاپیتان بارسلوناست. چهره مغموم رافینیا نشون میداد با مصدومیت ساده‌ای رو به رو نیست. اما درباره اسکوآد کارلتو نگرانی خاصی نداره. اونا ستاره‌های تهاجمی زیادی دارند. جایی که میشه نگرانش بود دو سمت کناری خط دفاعی برزیله که با دنیلوی پا به سن گذاشته و دوگلاس سانتوس طرفیم که راحت چند سر و گردن از همه بازیکنای برزیل پائین‌تره! برزیل بعد از پشت سر گذاشتن تراژدی هفت گله جلوی ژرمن‌ها، دو بار به یک چهارم نهایی رسیده و هر دو بار تو بزنگاه مهم تورنمت قافیه رو به بلژیک و کرواسی باخته. برزیل مدعی قهرمانی جام ۲۶؟ شاید نه. اما نیمار و رفقا قرار نیست به این زودی‌ها خاک امریکا رو ترک کنند.

چند بازیکن را می‌شناسید که در یک بازی جام‌جهانی بتوانند نمره ۱۰ را دریافت کنند؟ جاناتان دیوید را هم به این لیست کم‌تعداد اضافه کنید، بازیکن کانادا که حالا نامش در کنار مسی که در بازی آرژانتین-الجزایر نمره ۱۰ گرفت ثبت شده است. گل اول دیوید در زمانی به ثمررسید که قطر ۱۱ نفره بود و گل دوم زمانی که ده‌نفره بود. دیوید آخرین گل پیروزی ۶ گله را هم به ثمر رساند تا هت‌تریک کرده باشد. هت‌تریکی که برای کونکاکاف خرق عادت محسوب می‌شود. برت پاتناد، بازیکن آمریکا در جام جهانی ۱۹۳۰ هت‌تریک کرد و بعد از آن کونکاکاف نزدیک به صد سال است که رنگ این اتفاق هیجان‌انگیز را ندیده است!

دور دوم مرحله گروهی رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶ با بازی آفریقای جنوبی و چک از گروه A رقابت‌ها آغاز شد. چک خیلی زود و در دقیقه ششم با گل میکال سادیلک به گل رسید. اما آفریقا از تک فرصت‌های به دست آمده استفاده کرد و از روی نقطه پنالتی با گل توبیو موکوئنا به گل تساوی رسید. با این نتیجه هر دو تیم شانس صعود به عنوان تیم دوم یا سوم را برای خود زنده نگه داشتند. سوئیس و بوسنی از گروه B به مصاف هم رفتند. در بازی که علی‌رغم اینکه ۵ گل داشت، اما تا دقیقه ۷۴ بدون گل مساوی دنبال می‌شد. اما تعویض‌های مورات یاکین نتیجه داد و یوهان مانزامبی هافبک فرایبورگ برای سوئیس موفق به گلزنی شد. در ادامه بوسنی محافظه‌کاری را کنار گذاشت و همین باعث شد سوئیس از فضای پشت مدافعان بوسنی استفاده کرده و توسط وارگاس و خود مانزامبی به گل برسند. روی یک توپ برگشتی، مهمیچ دروازه کوبل را در دقیقه ۹۳ گشود ولی برای بازگشت خیلی دیر شده بود. در ثانیه های پایانی هم محرموویچ که نمایش قابل قبولی در طول بازی داشت با خطا روی بازیکن سوئیس از زمین اخراج شد و ژاکا زننده چهارمین گل بازی برای سوئیس از