ایران صعود کند یا نکند این دوره از جام‌جهانی، جام صعود یک بازیکن بود. رامین رضاییان سومین گلش را در بازی‌های جام جهانی به ثمر رساند تا رویایی‌ترین تورنمنت خود را پشت سر بگذارد. او با عبور از مهدی طارمی (دو گل) به رکورددار بیشترین گل زده یک بازیکن ایرانی در جام جهانی شد. به این آمار درخشان یک پاس گل را هم اضافه کنید تا درخشش رامین رضاییان در این دوره بیشتر مشخص شود. گریه‌های او بعد از بازی شباهتی به یک بازیکن برنده نداشت. احتمال صعود نکردن ایران به مرحله حذفی شیرینی جایزه بهترین بازیکن زمین را برای شماره ۲۳ ایران تا حدی تلخ کرد. اتفاقات بازی آنقدر تلخ بود که حتی سایت فیفا را هم وادار به واکنش کرد و در گزارش بازی ایران نوشت: چه پایان بدی.

فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود

وقتی صحبت از فرانسه می‌شود آنقدر باید از گل‌ها و آمار و ارقام هجومی این تیم گفت که دیگر نوبت به فاز دفاعی نمی‌رسد. در بازی با نروژ اما باید گریزی هم به دروازه فرانسه زد و از مانیان گفت. مهار پنالتی برای فرانسه یک اتفاق عادی محسوب نمی‌شود. ژوئل باتس در ۱۹۸۶ تنها دروازه‌بان فرانسه در تاریخ بود که در مرحله یک چهارم‌نهایی پنالتی زیکو را مهار کرد. البته این بازی نه به اهمیت بازی ژوئل باتس بود و نه پنالتی لارسن در حد پنالتی زیکو. با این حال مهار این پنالتی برای فرانسه خیلی مهم بود. او در این بازی اما هم پنالتی و هم چند موقعیت خوب از بازیکنان نروژ را مهار کرد تا خیال دشان از بابت او کمی راحت‌تر بشود.

در دروازه‌ای که نویر درون آن ایستاده عجیب است که یک طلسم تاریخی در حال ثبت شدن است. آلمان اکنون با طولانی‌ترین روند بازی‌های جام جهانی بدون بسته نگه داشتن دروازه (۹ بازی) رکورد مشترکی را ثبت کرده و اگر یک بازی دیگر هم گل بخورد به تنهایی در صدر می‌ایستد. در روزی که مانوئل نویر با ۲۲ بازی ملی در جام‌جهانی به لوتار ماتئوس و میروسلاو کلوزه رسید و در این جام قطعا از این رکورد آن‌ها عبور خواهد کرد باید فکری هم به حال کلین‌شیت نکردن تیمش بکند. آن‌ها حتی در بازی با کوراسائو که ۷ گل زدند هم کلین‌شیت نکردند. البته این آمار نه فقط به نویر که به عملکرد خط دفاعی این تیم هم برمی‌گردد. اکوادور در این بازی با ۷ شوت که کمترین تعداد شوت آن‌ها در یکی از بازی‌های این جام بود به ۲ گل رسید.

تو روزی که آمریکا بازی تدارکاتی و سومش رو برابر ترکیه برگزار می‌کرد استادیوم پر از سلبریتی‌های رنگارنگ بود. اما یه قاب از بازی تو دقیقه هشت یا نُه همه رو میخوب کرد. شاید اگر این دو نفر به تنهایی در استادیوم حضور داشتند تا به این حد توجه‌ها به سمتشون جلب نمی‌شد: ادوارد نورتون در کنار برد پیت، ستارگان فیلم فایت کلاب، محصول ۱۹۹۹ امریکا به کارگردانی دیوید فینچر. برای لحظاتی جریان بازی رو فراموش کردم و توی گوشم ملودی موسیقی سکانس پایانی فیلم where is my mind از گروه pixies پخش می‌شد… آمریکا بازی تشریفاتی رو به ترکیه باخت. به ترکیه ای که برای اعاده حیثیت به میدون اومده بود. اما تا همیشه قاب این بازی برای من تصویر راوی باشگاه مشت‌زنی و تایلر دردن خواهد بود. راستی شما هم مثل من این دو نفر رو یکی دیدید؟!

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید». اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟». برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟ به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟ حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به

بازیکنی که گفته می‌شد شاید به دلیل مسائل اخلاقی و پرونده‌ای که برای او دردسر ساز شده از جام‌جهانی اخراج شود به ستاره تیمش تبدیل شد. مراکش با درخشش اشرف حکیمی روز خوبی را مقابل هائیتی پشت سر گذاشت. یک گل و یک پاس گل ویترین کار حکیمی بود و او در جریان بازی موتور محرک مراکشی‌ها بود. حکیمی ۲۲ موقعیت گل برای تیمش ایجاد کرده که از این لحاظ بهترین بازیکن تاریخ مراکش است. او به عنوان یک مدافع کناری اولین گل خود را بعد از سیزده بازی در جام‌جهانی زد. ۹ سانتر و ۵ شوت هم بهترین عملکرد فردی او در تیم بود.

در بازی فرانسه مقابل عراق امباپه و اولیسه آنقدر خوب کار کردند و توجهات را جلب کردند که فرصت نشد که رسانه‌ها چندان به ستاره سوم زمین بپردازند. کمتر کسی متوجه شد که در میان درخشش اعجوبه‌های آبی‌پوش بالاخره اولین گل خود در جام جهانی را بزند و او عثمان دمبله بود. او پیش از این در ۲۰ بازی در جام‌جهانی گل نزده بود. البته شاید او این آمار را نه به دلیل ضعف فنی که به دلیل ازخودگذشتگی بیش از حد ثبت کرده باشد، مهاجمی که آنقدر که باید خودخواه نیست. او در نهایت اما در دقیقه ۶۰ بازی بعد از یک پاس گل به امباپه و ۲ پاس کلیدی تصمیم گرفت خودخواه باشد و از این دقیقه تعداد شوت‌هایش را شروع کرد و بعد از ۴ شوت، در دقیقه ۶۶ به گل رسید. ۱۳ پاس گل در جام جهانی، ۷ پاس گل در مسابقات قهرمانی اروپا نشان می‌دهد که بازیکن فوق‌العاده‌ای است. چهار پاس گل از پنج پاس گل عثمان دمبله، برای کیلیان امباپه بوده است. دمبله هم بالاخره نامش را در میان گلزنان جام‌ جهانی ثبت کرد تا نامش را از رکورد منفی تنها مهاجم اروپایی بدون گل در جام‌جهانی پاک کند.

این روزها مربی‌ای ثروتمندتر از دیدیه دشان را می‌شناسید؟ اگر آرژانتین مسی را دارد و نروژ، هالند را ؛ ‌فرانسه یک مثلث ویرانگر دارد که هدایت‌ انها حسرت هر مربی‌است. به همین دلیل اگر یک مربی قرار باشد در دنیای رکوردشکنی ستاره، رکوردی به نام خودش ثبت کند دشان است. سال‌ها قبل از درخشش مارادونا و پله، آلمان غربی با هلموت شون در فوتبال دنیا آقایی می‌کرد. مربی‌ای که تا این جام‌جهانی رکورد ۲۵ بازی و ۱۶ برد او دست‌نخورده باقی مانده بود. چه کسی بهتر از دشان و این تیم رویایی می‌توانست به امپراطوری پنجاه ساله آلمان حمله کند. مانشافت تحت هدایت این مربی جام‌جهانی ۱۹۷۴ را فتح کرد و جام‌جهانی ۱۹۶۶ نایب قهرمان شد و در جام‌جهانی ۱۹۷۰ به رتبه سوم رسید. برد فرانسه مقابل عراق، شانزدهمین برد دشان را ثبت کرد و او با یک برد دیگر به تنهایی در صدر مربیان دنیا از این نظر قرار خواهد گرفت. عدد دست نیافتنی ۲۵ بازی در جام‌جهانی اما هنوز دست نخورده باقی مانده است. به لطف این جام‌جهانی و تعداد تیم‌های حاضر، دشان در صورت حضور در ۴ بازی دیگر به عدد ۲۵ خواهد رسید.

کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه: “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه! در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال

اول فوزی بن زرتی، بعد سامی طرابلسی و دست آخر و وسط تورنمنت جام جهانی صبری لموشی! توقع دست اندرکارای فوتبال تونس این بود که هروه رنار جادو کنه؟ وقتی بن زرتی اخراج شد کسی خرده نگرفت. چون طرابلسی تو انتخابی جام جهانی بدون حتی یک گل خورده صعود کرد. ولی بعد، جام ملت‌ها بهانه‌ای شد تا مسئولان تونسی مربی‌ای با این دستاورد رو اخراج کنن و صبری لموشی با کوله‌باری از شکست روی نیمکت تیمشون بشینه! لموشی هم نتونست به روند بدون صعود تونس تو هفت دوره جام جهانی پایان بده. تیم صبری پنج تا از سوئد خورد تا خودش اخراج و تیم تحویل هروه رنار داده بشه که اون هم کمی قبل از تورنمنت از نیمکت عربستان برکنار شده بود. تیم تیکه و پاره تونس چهار تای دیگه هم از ژاپن خورد تا معلوم بشه با تغییر مداوم روی نیمکت قرار نیست قلب سوگوار طرفدرای تونس آروم بگیره. اونا تو روز آخر جلوی هلندی بازی خواهند کرد که تا حدود زیادی خیالش از صعود راحته. ولی عقابای تونس باید برای شرافت و آبروی فوتبالشون به زمین قدم بذارن.

وینیسیوس جونیور در شش بازی در جام جهانی روی ۶ گل تیمش تاثیر مستقیم داشته است (سه گل، سه پاس گل). در میان برزیلی‌هایی که حداقل پنج بازی در این مسابقات انجام داده‌اند ۲ نفر توانستند این آمار فوق‌العاده را ثبت کنند.رونالدو (۱۹ گل در ۱۹ بازی) و توستائو، بازیکنی که در کنار پله در برزیل بازی می‌کرد (۷ گل در ۷ بازی). نمودار عملکرد وینی جونیور در جام‌جهانی یک نکته جالب دارد. یک نقطه در زمین است که او در آنجا از همه خطرناک‌تر ظاهر شده است. جایی که سه گل را زده و مقصد ۲ پاس گلش بوده است؛ منطقه جونیور.

این عکس قطعا یکی از زیباترین و مهم‌ترین عکس‌های جام ۲۰۲۶ است. لحظه‌ای که مکزیک به مرحله بعدی صعود کرد و رومو ستاره تیمش شد. در جام‌ جهانی ستاره‌ها و هت‌تریک‌هایشان حسابی سروصدا می‌کنند. بعضی از بازیکنان اما نه ستاره هستند و نه هت‌تریک می‌کنند اما با یک گل سرنوشت تیم‌هایشان را مشخص می‌کنند. لوییس روموی 31 ساله همان بازیکن برای مکزیکی‌هاست. بازیکنی که با یک گل هم تیمش را برنده و هم صعود آنها به مرحله بعدی را قطعی کرد و یک صعود بی دردسر را به هواداران این تیم هدیه داد. هوادارانی که البته در فضای مجازی گویا از این صعود هم راضی نیستند وبعضی از آن‌ها گل رومو را شانسی می‌دانند! رومو علاوه بر گلی که زد یکی از بیشترین لمس توپ‌ها را در میان بازیکنان مکزیک ثبت کرد. بارها با قطع پاس‌ها و پوشش فضای بین خطوط، حملات حریف را متوقف کرد. در واقع رومو همان بازیکنی بود که تعادل بین دفاع و حمله مکزیک را حفظ کرد. رومو با ۳۱ سال و ۱۳ روز، دومین بازیکن مسن مکزیکی شد که در اولین حضور خود در جام جهانی گلزنی کرده است.

با غرور نشست روی صندلی مقابل مجری و باشگاهی که توش تبدیل به ستاره شده بود رو خورد خاکشیر کرد. مسیری رو رفت که بازگشتی نداشت و همون روز همه می‌دونستند همه چیز بین یونایتد و رونالدو تموم شده بود. قرار بود تو جام جهانی با نمایشش تمام حرفهایی که زده بود رو ثابت کنه. ولی تو قطر با پنج بازی، فقط یک گل زد و انگشت‌های اتهام به سمت اسطوره ای رفت که در فاز دفاعی تیم شرکت نمی‌کرد. الان از این قصه‌ها چهار سال می‌گذره. رونالدو چهل و یک ساله، هنوز هم شماره نه فیکس پرتغال در جام جهانیه. اسطوره‌ای که شاید در این سن و سال باید در قامت مربی می‌دیدیم اما تصمیم گرفته تا آخرین نفس ادامه بده. مشکل اینجاست که به نظر میاد دیگه نفس زیادی نمونده و عملکرد یکی از مهم‌ترین فوتبالیستهای تاریخ در سالهای آخر عملکرد کلی تیم رو تحت تاثیر قرار میده. حقیقت اینجاست که کریستیانو چیزی برای ثابت کردن به کسی نداره و با ویترین افتخاراتی پر از جام و عناوین شخصی فقط این عطش سیری ناپذیر اون بوده که باعث میشه هنوز ادامه بده. ولی قهرمان شماره یک پرتغال سالهاست که با خودش رو راست نیست. همون روزی که لیگ

مایکل اولیسه بیشتر از یک فوتبالیست شبیه یک شطرنج‌باز است. تیری آنری بعد از بازی در مورد او گفت:«او یک رویا است که به واقعیت پیوسته.» در دیدار که قرار بود همه تعریف و تمجیدها برای امباپه باشد این اولیسه بود که با 2 پاس گل مرد برتر میدان لقب گرفت. عملکرد اولیسه در هر 2 نیمه تقریبا یکسان بود اما آنچه که تفاوت را رقم زد تصمیم دیدیه دشان بود. حرکات اولیسه در سمت راست زمین کمک کمی به فرانسه می‌کرد اما بعد از این که با دمبله جایش را عوض کرد و به مرکز زمین نزدیک شد همه چیز عوض شد. بازپس‌گیری توپ، پاس‌های کلیدی او هر کدام به یک موقعیت خطرناک و در نهایت هم 2 گل ختم شد. زمانی که اولیسه به جای مطلوبش در زمین آمد هر موقعیت خطرناکی که خلق می‌شد ردپایی از او داشت. این روزها امباپه خوش‌شانس‌ترین بازیکن جام است. او یک رویای محقق‌شده در کنار خود دارد.

از همون روز اول که عکس تیمی متفاوتی نسبت به بقیه، با الهام از وایکینگ‌ها گرفتند خودشون رو توی دلم جا کردند. بعد هم یک عکس دیگه از تیم رسانه‌ای خلاقشون با کیت‌های اولین باشگاهی که بازیکنا براشون به میدون رفتند و بعدش هم رونمایی از کیت بسیار جذابشون که یادآور پرچم کشورشون و تا حدودی هم یادآور کیت بزرگداشت صد سالگی اینتر میلان در فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۷ هست. از آخرین حضور نروژ تو جام‌های جهانی ۲۸ سال می‌گذره و آخرین تصویری که از تیم نود و هشت به ذهنم میاد یه آسمون‌خراش به اسم توره آندره فلوئه! اونا الان هم یه آسمون‌خراش دارند، ولی این کجا و آن کجا؟ ارلینگ براوت هالند تو اولین بازیش در جام جهانی برای نروژ بریس کرد و حتی شانس هت‌تریک هم داشت که با مقاومت جلال حسن دروازبان عراق روبه‌رو شد. نسخه خطرناک هالند در سیتی به وضوح در این بازی دیده می‌شد. مهاجم فرصت‌طلبی که با تکیه به فیزیک ویژه‌ای که داره، فرصت نفس کشیدن به مدافعین و دروازبان حریف رو نمی‌ده و تو مشارکت در امور دفاعی هم، روی هوا یه سر و گردن از مدافعین حریف بالاتره. اونا بیرون زمین هم به اندازه توی زمین پرشور هستند. یادآور ایسلند دوست‌داشتنی که

هت‌تریک مسی تو جام جهانی تو سی و هشت سالگی؟ اگر این جمله رو بشنوید تعجب می‌کنید؟ معلومه که نه! در مورد یکی از بهترین بازیکنای تاریخ حرف می‌زنیم. کسی که استانداردها رو تعیین می‌کنه. رکوردها براش مثل آب خوردن هستند. اون به دنیا اومده بود تا یه کشور رو به آرزوی دیرینه‌شون بعد از مارادونا، یعنی قهرمانی جهان برسونه. اونا دیشب هم یکی دیگه از نسخه‌های آتش بازی لیونل مسی رو شاهد بودن. سه گل برابر الجزایر تو اولین بازی آرژانتین در جام ۲۰۲۶. تیم اسکالونی حول محور مسی ساخته شده. بازیکنا تو هر لحظه از بازی گوشه چشمی به حرکت لیونل دارند. درست مثل پاس دی‌پال، روی گل اول به الجزایر تو بازی دیشب. بازی لحظه مهم دیگه‌ای هم داره. جایی که مسی می‌تونست با خطا روی بازیکن الجزایر از بازی اخراج بشه. اما به هر دلیل داور بازی تصمیم دیگری گرفت. درست در ثانیه ای که به نظر اومد مسی نتونست قدم‌هاش رو کنترل کنه و تو یه حرکت پای بازیکن الجزایر رو کاملا له کرد. شاید کمتر از بقیه بدوه ولی نقش یه وزنه سنگین رو توی زمین داره که بقیه تیم انقدر میدون که جای خالیش رو تو بقیه فازهای بازی پر کنن. این رویکرد

ایران در اولین و شاید آسانترین بازی مرحله گروهی خودش در تورنومنت 2026 برابر نیوزلند تیم رده هشتاد و پنجم فیفا به تساوی دو بر دو رسید. به ذات به نظر نتیجه بدی نمیاد. چیزی که بد به نظر میاد نمایش تیم در جریان بازیه! جدای از کارشکنی و مشکلاتی که میزبان برای تیم ملی ایجاد کرد، این عملکرد اصلا قابل دفاع نبود. از پیش از آغاز مسابقات هم نگرانی‌هایی برای میانگین سنی تیم وجود داشت.خصوصا در خط دفاعی و استفاده از مدافعینی که درسته زمانی در تیم‌های ملی و باشگاهی‌شون مثل سد عمل میکردند، اما مدت‌هاست که کارایی سابق رو ندارند و اصطلاحا به راحتی جا می‌مونند. خط دفاعی تیم ملی برابر نیوزلند بازیکن زیر سی سال نداشت و در صحنه هر دو گل، دو بازیکن نیوزلند به راحتی بین مدافعان ایران با رد و بدل کردن توپ موفق به گلزنی شدند. تمام تعویض‌های قلعه‌نوعی هم در راستای بهبود عملکرد تهاجمی تیم گل خورده بود. از پیش از آغاز تورنومنت هم می‌دونستیم شانس اول گلزنی نیوزلند یک نفره: کریس وود...

دیشب وقتی تصویر بسته وزینیا دروازبان تیم ملی کیپ ورد نشون داده میشد، مشخصا بود برای خودش کهنه سواریه. خطوط صورت و موهایی که کم کن به سفیدی گرائیده بودند مشخص میکرد که اون اقلا تو دهه دوم یا سوم زندگیش نیست. دروازبانی که برابر اسپانیا 7 بار دروازه تیمش رو نجات داد و بهترین بازیکن زمین شد و به تیم ملی کیپ ورد کمک کرد اولین امتیاز تاریخ این کشور رو در جام جهانی به دست بیاره. وزینیا چهل ساله بعد از بازی با چشمانی گریان یادی از پدربزرگ و مادر بزرگش کرد که به گفته خودش در نبود پدر و مادر اون رو بزرگ کرده بودند و حالا توی این دنیا نیستند. این دروازبان همچنین گفت که کشور میزبان به مادرش ویزا نداده و اینکه چقدر دلش میخواسته اون تو این لحظه تاریخی زندگیش کنارش باشه. هر چه که بود وزینیا از امروز بیشتر از یک میلیون نفر دنبال کننده در شبکه های اجتماعی داره. کسی که دیشب قهرمان یه ملت بود و با سری بلند از زمین بیرون اومد. اگر کوروسائو باعث شد فکر کنیم تورنومنت چهل و هشت تیمی بی دلیله، کیپ ورد ثابت کرد هنوز هم میشه با فرصت دادن به تیمهای ضعیف تر شاهد

قبل از شروع بازی هم انتظار یک جدال تمام عیار رو داشتم. از یک طرف لاله‌های نارنجیِ همیشه نایب‌قهرمان و از طرف دیگه سامورایی‌های مغرورِ سرزمین آفتاب. توقع داشتیم از هیچکدوم فوتبالی تدافعی نبینیم. ولی اجازه میخوام از طرف همه طرفدارای فوتبالی بالای ۳۰ سال از هر دو تیم تشکر کنم! برای مایی که فوتبال قبل مورینیو، لو بلاک، تیکی تاکا، ژُور بال و غیره رو خوب به خاطر داریم، اهمیتی نداره که کدوم تیم با چه آرایشی و تاکتیکی وارد زمین شد و فرارهای پشت فول‌بک‌ها به کجا ختم شد. بازی هلند و ژاپن برای من یک جشن تمام‌عیار بود. آخرین باری که چنین جنونی رو تجربه کردیم شاید جام جهانی قبلی و بازی فینال بود. جایی که طرفداری رو فراموش می‌کنی و از اعماق وجودت داد میزنی زنده باد فوتبال! هلند و ژاپن یه بار دیگه یادم آوردند که چرا عاشق این ورزش هستم. به قول پاتریس اورا : “ آی لاو دیس گیم”

تیم ملی ترکیه تو اولین بازی جام ۲۶، به مصاف استرالیا رفت و با یک نمایش ناامیدکننده ۲-۰ شکست خورد. همیشه پیش از تورنمنت‌های بزرگ تیم ملی ترکیه با سر و صدا و تبلیغات زیاد و تماشاگرانی پرهیاهو وارد رقابت‌ها می‌شه. تصویری که باعث می‌شه فکر کنیم با یک تیم مدعی در مسابقات طرف هستیم. اما هر بار بعد از اولین بازی اون حجم از هیاهو و رگ گردن‌های باد کرده جای خودشون را به ناامیدی و تردید برای بازی‌های بعدی میدن. ترکیه به عنوان تیمی که فقط 3 بار در جام جهانی حضور داشته همیشه ازش انتظار می‌ره نمایشی درخشان در این مسابقات داشته باشه. انتظاری که شاید دلیل اصلیش نمایش تیم در جام ۲۰۰۲ باشه که توی اون شاید اگر برابر برزیل قرار نمی‌گرفتند حضورشون توی فینال و حتی قهرمانی دور از ذهن نبود! اما حقیقت شاید اینجاست که تیم ۲۰۰۲ استثنایی بر یک قاعده کلی بوده و هست. دیشب ترکیه با ترکیبی عجیب بازی را به استرالیا واگذار کرد. استرالیایی که هر بار در ضدحملات شیرازه دفاعی تیم مونتلا رو به هم می‌ریخت و با یه لوبلاک منطقی تیم مونتلا رو به عقب روند تا اونا به شوت‌های از راه دور روی بیارند. 30 شوت به دروازه

افتتاحیه جام با اجرای زنده شکیرا از آهنگ دای دای همراه شد. فقط گویا بانو رضایت به بیرون رفتن برای شروع بازی رو نداشت و یاد و خاطره اسلش تو اجرای زنده مایکل جکسون رو زنده کرد. فکر میکنم با همین الگو اگر ادامه بدیم، تعداد دفعات حضور شکیرا در جام جهانی از تیم ملی ایتالیا بیشتر میشه!

تو همه تورنومنتها همیشه لیست یا عکسی از بازیکنهای غایت منتشر میشه. ولی این دفعه بازیکنای غایب خودشون یه تیم هستن! حیف نیست که بهترین بازیکن فصل سی ال رو در جام جهانی نداریم؟ و یا برای آخرین بار شاهد نمایش لوا نیستیم؟ از نفرات دیگه تو این ترکیب هم چیزی بگم بهتره. چون عکس صحبت میکنه...

همه شوکه شدن که چرا توخل لوک شاو رو با خودش نبرد. ولی راستش اگر بازی اسپنس رو دنبال کرده باشید نگرانیتون تا حدودی میتونه بی‌مورد باشه. اسپس تو همون اسپرز لت‌وپار این فصل هم بازیکن تاثیرگذاری بوده. شاید عملکرد دفاعیش به خوبی شاو نباشه، ولی تو هجوم به عنوان یه بازیکن دوپا آبشن‌های زیادی رو به مربی میدی. مخصوصا روی ارسال‌های آوت و این‌سوئینگ. نمونه‌ش هم تو بازی دوستانه آخر با نیوزلند زیاده. راستی چقدر کیت دوم انگلیس رو دوست دارم!