فرناندو موسلرا رو تو چارچوب دروازه لاتزیو به یاد میارم. سه چهار فصلی اونجا بود و بعد چمدونش رو به مقصد ترکیه بست. جایی که به شکلی باورنکردنی چهارده سال دروازبان اول گالاتاسرای بود. موسلرا نماد جنگندگی توی قاب فلزی دروازه است.دروازبانی که امروز چهل ساله است. اون توی ایتالیا، کوپاایتالیا و سوپرکاپ ایتالیا رو به دست آورد. برای دستاوردهاش تو ترکیه باید خطوط زیادی رو اختصاص داد و در تیم ملی هم با بیشتر از صد بازی ملی موفق به کسب کوپاآمریکای ۲۰۱۱ شد. اما یکی دوسالی هست که با پا به سن گذاشتن، کم‌کم از دوران درخشانش فاصله گرفته. گزاره‌ای که جیمی کرگر در مورد کاسمیرو استفاده کرده بود انصافا حالا به فرناندو موسلرا می‌شینه. در پایان فصل قبل او از طرفداران گالا خداحافظی کرد و به تیم دلاپلاتا در آرژانتین پیوست تا فرصت به اوغورجان چاکر برسه. در تیم ملی اما اوضاع فرق داشت. سرخیو روشت و سانتیاگو مله هرگز نتونستن توجه بیلسا رو جلب کنند و باز هم برای بار پنجم به عنوان دروازبان اروگوئه در جام جهانی ۲۰۲۶ درون دروازه قرار گرفت. روشت انتخاب اول برای جام جهانی ۲۰۲۲ بود ولی بیلسا در این جام جهانی ترحیج داد موسلرایی که از بازنشتگی ملی برگشته بود

تو روزی که آمریکا بازی تدارکاتی و سومش رو برابر ترکیه برگزار می‌کرد استادیوم پر از سلبریتی‌های رنگارنگ بود. اما یه قاب از بازی تو دقیقه هشت یا نُه همه رو میخوب کرد. شاید اگر این دو نفر به تنهایی در استادیوم حضور داشتند تا به این حد توجه‌ها به سمتشون جلب نمی‌شد: ادوارد نورتون در کنار برد پیت، ستارگان فیلم فایت کلاب، محصول ۱۹۹۹ امریکا به کارگردانی دیوید فینچر. برای لحظاتی جریان بازی رو فراموش کردم و توی گوشم ملودی موسیقی سکانس پایانی فیلم where is my mind از گروه pixies پخش می‌شد… آمریکا بازی تشریفاتی رو به ترکیه باخت. به ترکیه ای که برای اعاده حیثیت به میدون اومده بود. اما تا همیشه قاب این بازی برای من تصویر راوی باشگاه مشت‌زنی و تایلر دردن خواهد بود. راستی شما هم مثل من این دو نفر رو یکی دیدید؟!

برزیل تا به اینجای تورنمنت سه بازی برگزار کرده. در بازی اول بهترین بازیکن زمین کسی نبود جز وینیسیوس جونیور. در بازی دوم هم او موفق به کسب جایزه بهترین بازیکن زمین شد. و بله! در بازی سوم هم او بهترین بازیکن زمین بود. به نظر میرسه وینی در بهترین خودش قرار داره. اون تا با اینجای جام چهار گل به ثمر رسونده و در آمار گل و پاس گل در اپ فوتموب بالاتری از مسی و دنیس اونداف بهترین بازیکن جام تا به اینجاست. حتی در هفته گذشته در برنامه‌های مختلف صحبت از آقای گلی او در پایان جام و حتی قهرمانی سلسائو هم بود. در تیم ملی برزیل بر خلاف مادرید، کسی از ترک‌بک نکردن وینی ایراد خاصی نمی‌گیره و از همه مهمتر، مربی روی نیمکت قرار داره که به نظر میرسه می‌تونه بهترین بازی ممکن رو از ستاره شماره یک برزیل تا به اینجا بگیره. راستی آخرین باری که وینی باضربه سر گل زده رو به یاد دارید؟ وینی از صد و چهل و شش گلی که در مسابقات مختلف زده فقط موفق به زدن یازده گل(چیزی حدود هفت درصد) با ضربه سر شده که آخرینش تو بازی با اسکاتلند بود. برزیلی‌ها برای قهرمانی همه چیز دارند.

«دروازه‌بان عراق هنگام بازی‌سازی کوتاه توپ را مستقیماً به مهاجم نروژ رساند و ارلینگ هالند گل زد. دومین اشتباه بزرگ دروازه‌بان عراق در خروج از عقب زمین باعث شد کیلیان امباپه به گل برسد. یکی از گل‌های ترکیه پس از از دست رفتن توپ آمریکا هنگام پاس‌کاری در نزدیکی محوطه جریمه خودی شکل گرفت. گل تساوی هلند از اشتباه در گردش توپ در عقب زمین و پرس موفق هلندی‌ها آغاز شد. یکی از گل‌های کانادا پس از لو رفتن توپ در فاز نخست بازی‌سازی قطر به ثمر رسید». اینا فقط نمونه‌هایی از نوشته‌های سایت‌های مختلف در مورد گل‌هایی یه که روی اشتباه بازیکنا توی فاز بیلدآپ عقب زمین به ثمر رسیده. گل‌هایی که هرچند برای طرفدارای تیم‌های زننده گل جذاب و حیاتیه، ولی از منظر فوتبالی دقیقا نمایانگر تیمیه که میخواد کاری رو انجام بده که یا ابزارش رو نداره یا مهارتش رو. مکتبی که رینوس میشل پایه‌گذارش بود، کرایف کبیر توسعه‌دهنده‌اش و امروز شاید بیشتر با اسم پپ گواردیولا ازش یاد بشه. اما چیزی که گویا تیم‌های رده‌های میانی جدول فیفا با خودشون مرور نمی‌کنی اینه: «آیا با این بازیکنا بیلدآپ عقب زمین شدنیه؟». برای نمونه قطر با یه خط دفاعی کند و پابه‌سن‌گذاشته چندین اشتباه مرگبار در ساخت

کارلوس کیروش در دو مقطع سرمربی تیم ملی ایران بود. در دومین مقطع ریسک بزرگی کرد و بجای سرمربی‌ای روی نیمکت نشست که شاید رختکن رو به همراه خودش نداشت، اما تیم رو با اقتدار به جام جهانی رسونده بود. نهایتا تیم ملی با سه نمایش نه چندان دلچسب با یک برد و دو باخت، که یکی‌شون باخت شش بر دو برابر انگلیس بود جام جهانی قطر رو با سه امتیاز ترک کرد. حتما و حتما که مسئولیت اصلی نتایج ضعیف تیم متوجه کادر فنیه، اما سوالی که پیش میاد اینه که از تیم ملی و بازیکنانش برابر انگلیس چه توقعی داشتیم؟ چندصد سال دیگه و چقدر تکنولوژی نیاز هست که بهمون ثابت بشه توهمی به اسم فوتبال تهاجمی هرجا و با هر تیمی شدنی نیست؟ به عملکرد کیروش در تیم ملی نقدهای زیادی وارده، اما آیا یادمون هست با همین رویکرد دفاعی برابر آرژانتین و پرتغال و اسپانیا چه کردیم؟ حالا بازی غنا برابر انگلیس دستاویزی شده تا تیغ از نیام بکشن و ذهنیت و تاکتیک تیم‌های کیروش رو زیر سوال ببرند و با یادآوری نتیجه شش بر دو فریاد فوتبال زیبا سر بدن! لابد اگر اساتید در دوران هلنیو هررا زیست می‌کردند، سرمربی اینتر و بارسلونا باید به

به مرحله سوم گروهی رسیدیم. جایی که بازیهای هر گروه به صورت همزمان برگزار می شود. گروه B با بازی بوسنی-قطر و سوئیس- کانادا آغازکننده روز چهاردهم جام بود. سوئیس و کانادا در یکی از جذاب‌ترین بازیهای جام برابر هم قرار گرفتند و در نهایت سوئیس موفق شد با نتیجه دو بر یک حریف خود را شکست دهد و با هفت امتیاز تیم اول گروه لقب بگیرد. کانادا با وجود شکست با چهار امتیاز دوم شد و به عنوان تیم دوم گروه صعود خواهد کرد. هرچند شکست بازی آخر لذت میزبانی آن‌ها در دور بعد را از بین برد. بوسنی هم قطر را در بازی هم‌زمان شکست داد. یاران باربارز با سه گل حریف آسیایی خود را شکست دادند و تک گل قطری ها هم برایشان التیام بخش نبود. با این نتیجه و با توجه شکست اسکاتلند برابر برزیل، بوسنی حتما یکی از تیم‌های صعود کننده سوم با چهار امتیاز خواهد بود. قطر هم با همان تک‌امتیاز روز اول برابر صدرنشین گروه، با ده گل خورده و تنها دو گل زده تا به اینجا ضعیف‌ترین نماینده آسیا در جام بیست و ششم است. دور سوم گروه C با بازی‌های مراکش-هائیتی و برزیل- اسکاتلند پیگیری شد. هائیتی با نمایشی جذاب حریف

کفه ترازوی آمار بازی ملی، تعدد حضور در جام جهانی و عملکرد در بازی‌های ملی مدت‌هاست به نفع علی بیرو سنگینی می‌کنه. دروازبانی که از زیر صفر شروع کرد و امروز رکورددار دروازبانی تیم ملیه. از منظر آماری کسی نزدیک او نیست. دروازبانی که تا امروز دو نمایش خارق‌العاده در جام جهانی توی کارنامه‌اش داره. یکی برابر پرتغال و گرفتن پنالتی کریستیانو و دیگری شب گذشته برابر بلژیک. اما چرا هنوز عده زیادی احمدرضا عابدزاده را بهترین گلر تاریخ فوتبال ایران می‌دونن؟ عابدزاده در روزهایی در دروازه ایران می‌ایستاد که با مصدومیت‌های شدید دست‌وپنجه نرم می‌کرد. همونطور که تو خاطرات وایرال شده جام ۹۸ مهدی مهدوی‌کیا از آمپول‌های بزرگ و خارج کردن خونآبه زانوی احمد یاد می‌کنه و به مهدی میگه: “به کسی نگی”. احمدرضا با اون شمایل اسطوره‌ای، سیوهای تک‌دست، پشتک زدن‌های بازی استرالیا و قاب‌های ماندگار دیگه توی ذهن همه ما ثبت شده، ولی ندیدن عملکرد بی‌نظیر بیرانوند در قاب دروازه تیم ملی هم بی‌انصافی محضه! در سطح باشگاهی هم بیرانوند به مراتب آمار بهتر و موفق‌تری داره. اون در دوره درخشان پرسپولیس سنگربان این تیم بود. پنج قهرمانی لیگ، یک جام حذفی، دو سوپرجام و دو نایب‌قهرمانی آسیا که توی دومی خودش حضور نداشت و به رویال

اول فوزی بن زرتی، بعد سامی طرابلسی و دست آخر و وسط تورنمنت جام جهانی صبری لموشی! توقع دست اندرکارای فوتبال تونس این بود که هروه رنار جادو کنه؟ وقتی بن زرتی اخراج شد کسی خرده نگرفت. چون طرابلسی تو انتخابی جام جهانی بدون حتی یک گل خورده صعود کرد. ولی بعد، جام ملت‌ها بهانه‌ای شد تا مسئولان تونسی مربی‌ای با این دستاورد رو اخراج کنن و صبری لموشی با کوله‌باری از شکست روی نیمکت تیمشون بشینه! لموشی هم نتونست به روند بدون صعود تونس تو هفت دوره جام جهانی پایان بده. تیم صبری پنج تا از سوئد خورد تا خودش اخراج و تیم تحویل هروه رنار داده بشه که اون هم کمی قبل از تورنمنت از نیمکت عربستان برکنار شده بود. تیم تیکه و پاره تونس چهار تای دیگه هم از ژاپن خورد تا معلوم بشه با تغییر مداوم روی نیمکت قرار نیست قلب سوگوار طرفدرای تونس آروم بگیره. اونا تو روز آخر جلوی هلندی بازی خواهند کرد که تا حدود زیادی خیالش از صعود راحته. ولی عقابای تونس باید برای شرافت و آبروی فوتبالشون به زمین قدم بذارن.

تساوی برابر مراکش نگران‌کننده نبود. قرار هم نبود مثل غلتک از روی اشرف و رفقا رد بشن. اما همه توقع یه بازی روون و ساده رو از شاگردان کارلتو برابر هائیتی داشتند. اتفاقی که به وضوح افتاد. پسرای دون‌کارلو برابر حریفشون تمرین گلزنی و سامبا کردند. یه وینی سرحال و یه متیوش کونیایی که روی دور اُور‌پرفورم باشه، برای هر حریفی دردسره. تنها نگرانی اونا مصدومیت کاپیتان بارسلوناست. چهره مغموم رافینیا نشون میداد با مصدومیت ساده‌ای رو به رو نیست. اما درباره اسکوآد کارلتو نگرانی خاصی نداره. اونا ستاره‌های تهاجمی زیادی دارند. جایی که میشه نگرانش بود دو سمت کناری خط دفاعی برزیله که با دنیلوی پا به سن گذاشته و دوگلاس سانتوس طرفیم که راحت چند سر و گردن از همه بازیکنای برزیل پائین‌تره! برزیل بعد از پشت سر گذاشتن تراژدی هفت گله جلوی ژرمن‌ها، دو بار به یک چهارم نهایی رسیده و هر دو بار تو بزنگاه مهم تورنمت قافیه رو به بلژیک و کرواسی باخته. برزیل مدعی قهرمانی جام ۲۶؟ شاید نه. اما نیمار و رفقا قرار نیست به این زودی‌ها خاک امریکا رو ترک کنند.

دور دوم مرحله گروهی رقابتهای جام جهانی ۲۰۲۶ با بازی آفریقای جنوبی و چک از گروه A رقابت‌ها آغاز شد. چک خیلی زود و در دقیقه ششم با گل میکال سادیلک به گل رسید. اما آفریقا از تک فرصت‌های به دست آمده استفاده کرد و از روی نقطه پنالتی با گل توبیو موکوئنا به گل تساوی رسید. با این نتیجه هر دو تیم شانس صعود به عنوان تیم دوم یا سوم را برای خود زنده نگه داشتند. سوئیس و بوسنی از گروه B به مصاف هم رفتند. در بازی که علی‌رغم اینکه ۵ گل داشت، اما تا دقیقه ۷۴ بدون گل مساوی دنبال می‌شد. اما تعویض‌های مورات یاکین نتیجه داد و یوهان مانزامبی هافبک فرایبورگ برای سوئیس موفق به گلزنی شد. در ادامه بوسنی محافظه‌کاری را کنار گذاشت و همین باعث شد سوئیس از فضای پشت مدافعان بوسنی استفاده کرده و توسط وارگاس و خود مانزامبی به گل برسند. روی یک توپ برگشتی، مهمیچ دروازه کوبل را در دقیقه ۹۳ گشود ولی برای بازگشت خیلی دیر شده بود. در ثانیه های پایانی هم محرموویچ که نمایش قابل قبولی در طول بازی داشت با خطا روی بازیکن سوئیس از زمین اخراج شد و ژاکا زننده چهارمین گل بازی برای سوئیس از

با غرور نشست روی صندلی مقابل مجری و باشگاهی که توش تبدیل به ستاره شده بود رو خورد خاکشیر کرد. مسیری رو رفت که بازگشتی نداشت و همون روز همه می‌دونستند همه چیز بین یونایتد و رونالدو تموم شده بود. قرار بود تو جام جهانی با نمایشش تمام حرفهایی که زده بود رو ثابت کنه. ولی تو قطر با پنج بازی، فقط یک گل زد و انگشت‌های اتهام به سمت اسطوره ای رفت که در فاز دفاعی تیم شرکت نمی‌کرد. الان از این قصه‌ها چهار سال می‌گذره. رونالدو چهل و یک ساله، هنوز هم شماره نه فیکس پرتغال در جام جهانیه. اسطوره‌ای که شاید در این سن و سال باید در قامت مربی می‌دیدیم اما تصمیم گرفته تا آخرین نفس ادامه بده. مشکل اینجاست که به نظر میاد دیگه نفس زیادی نمونده و عملکرد یکی از مهم‌ترین فوتبالیستهای تاریخ در سالهای آخر عملکرد کلی تیم رو تحت تاثیر قرار میده. حقیقت اینجاست که کریستیانو چیزی برای ثابت کردن به کسی نداره و با ویترین افتخاراتی پر از جام و عناوین شخصی فقط این عطش سیری ناپذیر اون بوده که باعث میشه هنوز ادامه بده. ولی قهرمان شماره یک پرتغال سالهاست که با خودش رو راست نیست. همون روزی که لیگ

از همون روز اول که عکس تیمی متفاوتی نسبت به بقیه، با الهام از وایکینگ‌ها گرفتند خودشون رو توی دلم جا کردند. بعد هم یک عکس دیگه از تیم رسانه‌ای خلاقشون با کیت‌های اولین باشگاهی که بازیکنا براشون به میدون رفتند و بعدش هم رونمایی از کیت بسیار جذابشون که یادآور پرچم کشورشون و تا حدودی هم یادآور کیت بزرگداشت صد سالگی اینتر میلان در فصل ۲۰۰۸-۲۰۰۷ هست. از آخرین حضور نروژ تو جام‌های جهانی ۲۸ سال می‌گذره و آخرین تصویری که از تیم نود و هشت به ذهنم میاد یه آسمون‌خراش به اسم توره آندره فلوئه! اونا الان هم یه آسمون‌خراش دارند، ولی این کجا و آن کجا؟ ارلینگ براوت هالند تو اولین بازیش در جام جهانی برای نروژ بریس کرد و حتی شانس هت‌تریک هم داشت که با مقاومت جلال حسن دروازبان عراق روبه‌رو شد. نسخه خطرناک هالند در سیتی به وضوح در این بازی دیده می‌شد. مهاجم فرصت‌طلبی که با تکیه به فیزیک ویژه‌ای که داره، فرصت نفس کشیدن به مدافعین و دروازبان حریف رو نمی‌ده و تو مشارکت در امور دفاعی هم، روی هوا یه سر و گردن از مدافعین حریف بالاتره. اونا بیرون زمین هم به اندازه توی زمین پرشور هستند. یادآور ایسلند دوست‌داشتنی که

روز ششم مسابقات با بازی سنگال و فرانسه پیگیری شد. در بازی که فرانسه برای رسیدن به گل ۶۶ دقیقه صبر کرد و باز هم با گلزنی ابرستاره خود یعنی کیلیان امباپه از حریف پیش افتاد. سنگال هم بوسیله نیکو جکسون به گل رسید که گل به دلیل حضور او در منطقه آفساید مردود شد. فرانسه در ادامه با یک نمایش برتر با چیپ زیبای بردلی بارکولا به گل رسید، اما در دقایق پایانی ایبراهیم امبایه روی اشتباه مانیان دروازه فرانسه را در دقیقه نود و پنج باز کرد تا شاید دقایق پایانی مهیج‌تری را شاهد باشیم. اتفاقی که هرگز رخ نداد و کیلین امباپه با یک شوت دیدنی دو دقیقه بعد نسخه سنگال را پیچید و پیروزی سه بر یک فرانسه را رقم زد. نروژ در بازی دوم روز ششم به مصاف عراق رفت و خیلی زود توسط هالند به گل رسید. اما عراق با گل ایمن حسین که با ماجراهای ورود به خاک میزبان هم دست و پنجه نرم کرده بود بازی را به تساوی کشاند. اصرار به بازی از عقب زمین کار دست زید تحسین داد و با توپ‌ربایی هالند نروژ به گل دم رسید. گل‌های سوم و چهارم هم روی ضعف عراق روی توپهای هوایی وارد

هت‌تریک مسی تو جام جهانی تو سی و هشت سالگی؟ اگر این جمله رو بشنوید تعجب می‌کنید؟ معلومه که نه! در مورد یکی از بهترین بازیکنای تاریخ حرف می‌زنیم. کسی که استانداردها رو تعیین می‌کنه. رکوردها براش مثل آب خوردن هستند. اون به دنیا اومده بود تا یه کشور رو به آرزوی دیرینه‌شون بعد از مارادونا، یعنی قهرمانی جهان برسونه. اونا دیشب هم یکی دیگه از نسخه‌های آتش بازی لیونل مسی رو شاهد بودن. سه گل برابر الجزایر تو اولین بازی آرژانتین در جام ۲۰۲۶. تیم اسکالونی حول محور مسی ساخته شده. بازیکنا تو هر لحظه از بازی گوشه چشمی به حرکت لیونل دارند. درست مثل پاس دی‌پال، روی گل اول به الجزایر تو بازی دیشب. بازی لحظه مهم دیگه‌ای هم داره. جایی که مسی می‌تونست با خطا روی بازیکن الجزایر از بازی اخراج بشه. اما به هر دلیل داور بازی تصمیم دیگری گرفت. درست در ثانیه ای که به نظر اومد مسی نتونست قدم‌هاش رو کنترل کنه و تو یه حرکت پای بازیکن الجزایر رو کاملا له کرد. شاید کمتر از بقیه بدوه ولی نقش یه وزنه سنگین رو توی زمین داره که بقیه تیم انقدر میدون که جای خالیش رو تو بقیه فازهای بازی پر کنن. این رویکرد

ایران در اولین و شاید آسانترین بازی مرحله گروهی خودش در تورنومنت 2026 برابر نیوزلند تیم رده هشتاد و پنجم فیفا به تساوی دو بر دو رسید. به ذات به نظر نتیجه بدی نمیاد. چیزی که بد به نظر میاد نمایش تیم در جریان بازیه! جدای از کارشکنی و مشکلاتی که میزبان برای تیم ملی ایجاد کرد، این عملکرد اصلا قابل دفاع نبود. از پیش از آغاز مسابقات هم نگرانی‌هایی برای میانگین سنی تیم وجود داشت.خصوصا در خط دفاعی و استفاده از مدافعینی که درسته زمانی در تیم‌های ملی و باشگاهی‌شون مثل سد عمل میکردند، اما مدت‌هاست که کارایی سابق رو ندارند و اصطلاحا به راحتی جا می‌مونند. خط دفاعی تیم ملی برابر نیوزلند بازیکن زیر سی سال نداشت و در صحنه هر دو گل، دو بازیکن نیوزلند به راحتی بین مدافعان ایران با رد و بدل کردن توپ موفق به گلزنی شدند. تمام تعویض‌های قلعه‌نوعی هم در راستای بهبود عملکرد تهاجمی تیم گل خورده بود. از پیش از آغاز تورنومنت هم می‌دونستیم شانس اول گلزنی نیوزلند یک نفره: کریس وود...

دیشب وقتی تصویر بسته وزینیا دروازبان تیم ملی کیپ ورد نشون داده میشد، مشخصا بود برای خودش کهنه سواریه. خطوط صورت و موهایی که کم کن به سفیدی گرائیده بودند مشخص میکرد که اون اقلا تو دهه دوم یا سوم زندگیش نیست. دروازبانی که برابر اسپانیا 7 بار دروازه تیمش رو نجات داد و بهترین بازیکن زمین شد و به تیم ملی کیپ ورد کمک کرد اولین امتیاز تاریخ این کشور رو در جام جهانی به دست بیاره. وزینیا چهل ساله بعد از بازی با چشمانی گریان یادی از پدربزرگ و مادر بزرگش کرد که به گفته خودش در نبود پدر و مادر اون رو بزرگ کرده بودند و حالا توی این دنیا نیستند. این دروازبان همچنین گفت که کشور میزبان به مادرش ویزا نداده و اینکه چقدر دلش میخواسته اون تو این لحظه تاریخی زندگیش کنارش باشه. هر چه که بود وزینیا از امروز بیشتر از یک میلیون نفر دنبال کننده در شبکه های اجتماعی داره. کسی که دیشب قهرمان یه ملت بود و با سری بلند از زمین بیرون اومد. اگر کوروسائو باعث شد فکر کنیم تورنومنت چهل و هشت تیمی بی دلیله، کیپ ورد ثابت کرد هنوز هم میشه با فرصت دادن به تیمهای ضعیف تر شاهد

قبل از شروع بازی هم انتظار یک جدال تمام عیار رو داشتم. از یک طرف لاله‌های نارنجیِ همیشه نایب‌قهرمان و از طرف دیگه سامورایی‌های مغرورِ سرزمین آفتاب. توقع داشتیم از هیچکدوم فوتبالی تدافعی نبینیم. ولی اجازه میخوام از طرف همه طرفدارای فوتبالی بالای ۳۰ سال از هر دو تیم تشکر کنم! برای مایی که فوتبال قبل مورینیو، لو بلاک، تیکی تاکا، ژُور بال و غیره رو خوب به خاطر داریم، اهمیتی نداره که کدوم تیم با چه آرایشی و تاکتیکی وارد زمین شد و فرارهای پشت فول‌بک‌ها به کجا ختم شد. بازی هلند و ژاپن برای من یک جشن تمام‌عیار بود. آخرین باری که چنین جنونی رو تجربه کردیم شاید جام جهانی قبلی و بازی فینال بود. جایی که طرفداری رو فراموش می‌کنی و از اعماق وجودت داد میزنی زنده باد فوتبال! هلند و ژاپن یه بار دیگه یادم آوردند که چرا عاشق این ورزش هستم. به قول پاتریس اورا : “ آی لاو دیس گیم”

جام جهانی 2026 در روز چهارم با 4 بازی ادامه پیدا کرد. آلمان در یک بازی قابل پیش بینی با نتیجه هفت بر یک از سد کروسائوی تازه وارد گذشت. بعد گل اول بازی برای آلمان کروسائو با زدن گل تساوی برای دقایقی فشار را بر شاگردان ناگلزمن تحمیل کرد. ولی 16 دقیقه بعد جشنواره گلهای ژرمنها با ضربه سر نیکو اشلوتبک شروع شد. آلمانها با زدن هفت گل و دریافت فقط یک گل، یاد و خاطره بازی با برزیل در جام 2014 را زنده کردند. در بازی دوم هلند و ژاپن به مصاف یکدیگر رفتند و دوتیم به تساوی دو بر دو رضایت دادند.در بازی که هر دو تیم فرصتهای زیادی داشتند و شاید بتوان گفت یکی از زیباترین بازیهای جام را شاهد بودیم. گلهای فن دایک و سامرویل توسط ناکامورا و کامادا پاسخ داده شد تا جدال صدرنشینی در گروه F به روزهای بعدی موکول شود. از طرف دیگر اکوادور و ساحل عاج از گروه E رقابتها به مصاف یکدیگر رفتند. اکوادور علی رقم نمایشی بهتر در نیمه اول و دوبار لرزاندن تیر دروازه حریف، با گل دیرهنگام ستاره منچستریونایتد یعنی آماد دیالو شکست خورد و برای صعود از مرحله گروهی کاری سخت برای کسب امتیاز برابر ژرمنها

تیم ملی ترکیه تو اولین بازی جام ۲۶، به مصاف استرالیا رفت و با یک نمایش ناامیدکننده ۲-۰ شکست خورد. همیشه پیش از تورنمنت‌های بزرگ تیم ملی ترکیه با سر و صدا و تبلیغات زیاد و تماشاگرانی پرهیاهو وارد رقابت‌ها می‌شه. تصویری که باعث می‌شه فکر کنیم با یک تیم مدعی در مسابقات طرف هستیم. اما هر بار بعد از اولین بازی اون حجم از هیاهو و رگ گردن‌های باد کرده جای خودشون را به ناامیدی و تردید برای بازی‌های بعدی میدن. ترکیه به عنوان تیمی که فقط 3 بار در جام جهانی حضور داشته همیشه ازش انتظار می‌ره نمایشی درخشان در این مسابقات داشته باشه. انتظاری که شاید دلیل اصلیش نمایش تیم در جام ۲۰۰۲ باشه که توی اون شاید اگر برابر برزیل قرار نمی‌گرفتند حضورشون توی فینال و حتی قهرمانی دور از ذهن نبود! اما حقیقت شاید اینجاست که تیم ۲۰۰۲ استثنایی بر یک قاعده کلی بوده و هست. دیشب ترکیه با ترکیبی عجیب بازی را به استرالیا واگذار کرد. استرالیایی که هر بار در ضدحملات شیرازه دفاعی تیم مونتلا رو به هم می‌ریخت و با یه لوبلاک منطقی تیم مونتلا رو به عقب روند تا اونا به شوت‌های از راه دور روی بیارند. 30 شوت به دروازه